หัวใจที่เขาทิ้งไม่ลง

ตอนที่ 24 / 40

ตอนที่ 24 — การค้นหาในบ้านเก่า

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมายังบ้านหลังเก่าที่ตั้งอยู่กลางทุ่งนาอันเงียบสงบ เมขลา ธาม และรดา เดินลงจากรถด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปทั้งความตื่นเต้น ความกังวล และความหวัง บ้านหลังนี้คือบ้านของย่าของเมขลา ซึ่งเป็นบ้านที่แม่ของเธอเติบโตมา และเป็นสถานที่ที่แม่ของเธอเคยบอกว่าเก็บความลับที่สำคัญที่สุดไว้ "นี่คือบ้านหลังเก่าของแม่หนู" เมขลาเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะมองดูบ้านที่ทรุดโทรมลงไปตามกาลเวลา "ดูเก่ามากเลยนะ" รดาพึมพำ "แต่ก็ยังคงมีเสน่ห์อยู่ดี" ธามกล่าวพลางมองไปรอบๆ "แม่ของเมขลาคงมีความทรงจำดีๆ ที่นี่เยอะสินะ" "หนูก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะ" เมขลากล่าว "หนูจำอะไรเกี่ยวกับที่นี่ไม่ค่อยได้เลย" ทั้งสามคนเดินเข้าไปในตัวบ้าน บรรยากาศภายในบ้านดูอึมครึมและเต็มไปด้วยฝุ่นละออง มีของใช้เก่าแก่กระจัดกระจายอยู่ทั่วบริเวณ "เราต้องเริ่มจากไหนดี" รดาถาม "ห้องเก็บของใต้ถุนบ้าน" เมขลาตอบ "แม่เคยบอกว่าที่นั่นคือที่ที่แม่เก็บของสำคัญ" ทั้งสามคนเดินลงบันไดไม้เก่าๆ ไปยังห้องใต้ถุนบ้าน แสงสลัวๆ ส่องลอดเข้ามาจากช่องลม ทำให้มองเห็นข้าวของที่วางระเกะระกะอยู่มากมาย ทั้งกล่องไม้เก่าๆ หีบสมบัติโบราณ และกองเอกสารที่ถูกทิ้งร้าง "ดูเหมือนเราจะต้องค้นหากันอย่างละเอียดเลยนะ" ธามกล่าว "ไม่เป็นไรค่ะ" เมขลาตอบ "หนูจะหาให้เจอให้ได้" ทั้งสามคนเริ่มลงมือค้นหาอย่างขะมักเขม้น เมขลาเดินสำรวจไปตามชั้นวางของเก่าๆ รื้อค้นในกล่องไม้ทีละใบ ส่วนธามก็ช่วยรื้อค้นหีบสมบัติที่เต็มไปด้วยข้าวของต่างๆ รดาเองก็ช่วยเปิดอ่านเอกสารเก่าๆ ที่อยู่บนพื้น เวลาผ่านไปเนิ่นนาน แต่ก็ยังไม่พบวี่แววของเอกสารที่พ่อของธามกล่าวถึง "ไม่เจอเลย" รดาถอนหายใจ "สงสัยเอกสารพวกนั้นคงจะถูกแม่เมขลาทำลายไปแล้วก็ได้" "ไม่... แม่ไม่น่าจะทำแบบนั้น" เมขลาตอบด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความหวัง "แม่บอกว่ามันเป็นสิ่งที่จะช่วยให้เราผ่านพ้นความยากลำบากไปได้" "บางที... เราอาจจะมองข้ามอะไรไป" ธามกล่าว เขาเดินไปสำรวจผนังห้องใต้ถุนบ้านอย่างละเอียด "ผนังนี่ดูเหมือนจะมีการก่อสร้างเพิ่มเติมนะ" ธามใช้นิ้วเคาะไปตามผนัง "มีเสียงกลวงๆ ตรงนี้" เขากล่าว "เหมือนมีช่องลับซ่อนอยู่" ทั้งสามคนรีบเข้ามาดู ธามใช้นิ้วค่อยๆ แกะอิฐที่หลวมอยู่ตรงผนังออก และเมื่ออิฐก้อนสุดท้ายถูกดึงออกไป เผยให้เห็นช่องเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใน "เจอแล้ว!" เมขลาอุทานด้วยความดีใจ ภายในช่องลับนั้น มีกล่องไม้ใบเล็กๆ ซ่อนอยู่ เมขลาค่อยๆ หยิบกล่องไม้นั้นออกมาด้วยมือที่สั่นเทา "นี่แหละ... สิ่งที่แม่เก็บไว้" เธอกล่าว กล่องไม้นั้นดูเก่าแก่ แต่ก็ยังคงอยู่ในสภาพดี เมขลาค่อยๆ เปิดฝากล่องออก ภายในมีเอกสารบางส่วนวางเรียงกันอยู่ และมีจดหมายอีกฉบับหนึ่งวางทับอยู่ด้านบน "นี่คือ... เอกสารที่พ่อพูดถึง" พ่อของธามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นเมื่อเห็นเอกสาร เมขลาหยิบจดหมายฉบับบนสุดขึ้นมาอ่าน มันเป็นจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของพ่อของธาม "ถึงเมขลา... ลูกรักของพ่อ..." เมขลาอ่านด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ในจดหมายฉบับนี้ พ่อของธามอธิบายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีต เขาได้รวบรวมหลักฐานเกี่ยวกับการทุจริตของท่านประธาน ชาญชัย และคนอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง เขาตั้งใจจะนำหลักฐานเหล่านี้ไปเปิดโปง แต่กลับถูกท่านประธานใส่ร้ายและทำให้เสียชื่อเสียง พ่อของธามเสียใจมากที่ไม่สามารถปกป้องครอบครัวของเขาได้ และได้ตัดสินใจฝากหลักฐานทั้งหมดไว้กับแม่ของเมขลา เพื่อความปลอดภัย "พ่อรู้ว่าแม่ของลูกเป็นคนเข้มแข็งและฉลาด" พ่อของธามเขียนไว้ "พ่อเชื่อว่าเธอจะเก็บหลักฐานเหล่านี้ไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด และรอวันที่จะเปิดเผยความจริง" นอกจากจดหมายแล้ว ยังมีเอกสารอื่นๆ ที่เป็นหลักฐานสำคัญ เช่น สำเนาบัญชี รายงานการตรวจสอบภายใน และบันทึกการสนทนาที่ถูกบันทึกไว้ "นี่แหละ... คือความจริง" ธามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "หลักฐานทั้งหมดที่พ่อของฉันพยายามจะเปิดโปง" "เราจะนำหลักฐานพวกนี้ไปให้ท่านประธานดู" เมขลากล่าวด้วยความมุ่งมั่น "เราจะต้องทำให้ความยุติธรรมกลับคืนมา" "แต่... เราจะแน่ใจได้อย่างไรว่าท่านประธานจะไม่ทำลายหลักฐานพวกนี้" รดาถาม "เราจะให้ทนายความของเราเข้ามาดูแลเรื่องนี้" ธามตอบ "เราจะดำเนินการตามกฎหมายอย่างถึงที่สุด" เมื่อทั้งสามคนกำลังจะออกจากบ้านเก่า พร้อมกับกล่องเอกสารในมือ เมขลาก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งวางอยู่บนชั้นวางของเก่าๆ ในห้องใต้ถุนบ้าน เธอหยิบรูปถ่ายนั้นขึ้นมาดู ในรูปถ่ายนั้น เป็นภาพของแม่ของเธอยืนอยู่ข้างๆ ผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งก็คือพ่อของธาม ทั้งสองคนยิ้มแย้มมีความสุข ดูเหมือนว่าจะเป็นช่วงเวลาที่พวกเขายังรักกัน "นี่มัน... รูปของแม่กับพ่อ" เมขลาเอ่ยขึ้นเบาๆ ภาพถ่ายใบนี้ทำให้เมขลาเข้าใจความรู้สึกของแม่เธอมากขึ้น แม่คงอยากจะเก็บความทรงจำดีๆ นี้ไว้ และหวังว่าสักวันหนึ่ง ลูกสาวของเธอจะได้รู้จักกับพ่อของเธอ "เราต้องรีบกลับไปแล้ว" ธามกล่าว "เรามีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ" ทั้งสามคนเดินออกจากบ้านเก่าด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังและความมุ่งมั่น พวกเขาได้พบกับความจริงที่ถูกซ่อนเร้นมานาน และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับบทสรุปของเรื่องราวทั้งหมด

4,052 ตัวอักษร