ภายในช่องลับนั้น มีกล่องไม้สีเข้มใบหนึ่งวางอยู่ มันเป็นกล่องที่ดูเก่าแก่ แต่ยังคงสภาพสมบูรณ์อย่างน่าประหลาดใจ เมขลาค่อยๆ เอื้อมมือเข้าไปหยิบกล่องออกมา หัวใจของเธอเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมานอกอก ธามและรดาเข้ามาประชิด ยืนมองกล่องในมือของเมขลาด้วยความคาดหวัง "นี่แหละค่ะ... สิ่งที่แม่เก็บไว้" เมขลาพึมพำ เสียงสั่นเครือ เธอใช้ปลายนิ้วลูบไปตามพื้นผิวไม้ที่ขรุขระ สัมผัสได้ถึงร่องรอยของการเวลาที่ผ่านพ้นไป "ดูเหมือนว่าแม่จะซ่อนมันไว้ที่นี่จริงๆ" "เปิดเลยสิเมขลา" ธามกระตุ้นอย่างอดใจรอไม่ไหว "เราจะได้รู้กันเสียทีว่ามันคืออะไร" เมขลาพยักหน้า เธอวางกล่องลงบนพื้นกระดานไม้เก่าๆ และค่อยๆ ล็อกกลอนที่ปิดสนิทอยู่ด้านหน้า มันฝืดเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เปิดออกได้สำเร็จ เสียงแกรกเบาๆ ดังขึ้นเมื่อกลอนถูกปลดออก เมื่อฝากล่องถูกยกขึ้น แสงสลัวๆ จากช่องลมก็ส่องกระทบเข้าไปภายใน เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน สิ่งนั้นคือเอกสารหลายปึกที่ถูกรัดด้วยเชือกเก่าๆ และมีสมุดบันทึกเล่มหนึ่งวางอยู่ด้านบนสุด "เอกสาร..." รดาอุทาน "เหมือนที่พ่อของธามพูดไว้เลย" เมขลาค่อยๆ หยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมา หน้าปกเป็นหนังสีดำที่ซีดจางไปตามกาลเวลา เธอเปิดเข้าไปข้างใน สิ่งแรกที่เห็นคือลายมือที่คุ้นเคย เป็นลายมือของแม่เธอเอง "นี่คือบันทึกของแม่" เมขลาบอก "แม่คงจดทุกอย่างไว้ที่นี่" เธอเริ่มอ่านข้อความแรกๆ ที่อยู่บนหน้ากระดาษ ความทรงจำต่างๆ ที่เคยเลือนรางก็กลับมาชัดเจนขึ้นทีละน้อย แต่ละบรรทัดที่เธออ่าน ราวกับว่าได้ย้อนเวลากลับไปพบกับแม่ของเธออีกครั้ง "แม่เขียนว่า..." เมขลาอ่านต่อ " 'วันที่ 15 มิถุนายน พ.ศ. 2545. ฉันเริ่มรู้สึกไม่สบายใจกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในบริษัท พ่อของธามพยายามจะเปิดเผยความจริงเกี่ยวกับโครงการใหม่ แต่กลับถูกขัดขวางอย่างไม่เป็นธรรม' " ธามและรดาเงียบฟังอย่างตั้งใจ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทุกขณะ "แม่เขียนอีกว่า..." เมขลาอ่านต่อไป " 'วันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2545. ฉันได้รวบรวมข้อมูลบางส่วนที่อาจเป็นประโยชน์ แต่ฉันก็หวาดกลัวเหลือเกิน ฉันได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่ง ข้อมูลเหล่านี้จะเป็นแสงสว่างนำทางให้ใครสักคน' " "นั่นแหละค่ะ... นั่นแหละคือเอกสารที่พ่อของธามกำลังตามหา" พ่อของธาม ซึ่งเดินเข้ามาในห้องใต้ถุนบ้านหลังจากได้ยินเสียงที่ดังขึ้น กล่าวอย่างตื่นเต้น ท่านเห็นกล่องที่เปิดออกแล้วก็เดินตรงเข้ามาทันที "ท่านพ่อ!" ธามอุทานด้วยความประหลาดใจ "ท่านมาได้ยังไงครับ" "พ่อรู้สึกได้ว่าพวกเธอเจออะไรบางอย่าง" พ่อของธามกล่าว "พอได้ยินเสียง ก็เลยเดินตามมา" ท่านมองไปที่สมุดบันทึกในมือเมขลา "นั่นคือลายมือของแม่เมขลาจริงๆ ใช่ไหม" "ใช่ค่ะ" เมขลาตอบ "ท่านพ่อเคยพบกับแม่ของหนูหรือครับ" "เคยพบสิ" พ่อของธามตอบ "แม่ของเมขลาเป็นคนที่มีจิตใจดีมาก และเป็นคนที่ฉลาดเฉลียว เธอเห็นความไม่ชอบมาพากลในบริษัทมาตั้งแต่ต้น และพยายามจะช่วยพ่อ แต่เธอก็กลัวมาก" "แม่ของหนู... กลัวอะไรคะ" เมขลาถาม "กลัวว่าจะตกเป็นเป้าหมาย" พ่อของธามอธิบาย "เธอรู้ว่าท่านประธานชาญชัยเป็นคนอันตรายแค่ไหน เขาไม่ลังเลที่จะกำจัดใครก็ตามที่ขวางทางเขา" เมขลาเริ่มเปิดอ่านเอกสารปึกอื่นๆ ที่อยู่ในกล่อง เธอพบว่าเอกสารเหล่านั้นมีทั้งรายงานทางการเงินที่ถูกแก้ไข บันทึกการประชุมลับ และหลักฐานการโอนเงินที่น่าสงสัย "เอกสารเหล่านี้... มันคือหลักฐานการทุจริตจริงๆ ค่ะ" เมขลาบอกด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "มีการปลอมแปลงงบประมาณจำนวนมหาศาล และยังมีการโอนเงินไปยังบริษัทนอกกฎหมายอีกด้วย" "แล้วใครเป็นคนรับผิดชอบ" ธามถาม "เป็น... เป็นท่านประธานชาญชัยค่ะ" เมขลาตอบ "และยังมีชื่อของ ลีโอ ด้วย" คำว่า 'ลีโอ' ทำให้ธามและรดายิ่งตกใจ พวกเขามองหน้ากันอย่างมีความหวังปนความกังวล "ลีโอ... คนที่คอยช่วยเหลือเราในเรื่องการเงินของบริษัท" ธามกล่าว "เขาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยเหรอ" "ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนสนิทของท่านประธานชาญชัย และเป็นคนลงมือดำเนินการทุจริตบางอย่างตามคำสั่ง" เมขลาอธิบาย "มีบันทึกการโอนเงินโดยตรงจากบัญชีของลีโอไปยังบัญชีของท่านประธานชาญชัย" "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง" พ่อของธามกล่าว "นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดของเราที่จะเปิดโปงพวกเขา" "แต่เราจะทำยังไงดีคะ" รดาถาม "ถ้าเราเอาหลักฐานพวกนี้ไปเปิดโปงตรงๆ ท่านประธานชาญชัยคงไม่ยอมแน่" "เราต้องวางแผนให้รอบคอบ" ธามกล่าว "เราไม่สามารถให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยได้ เราต้องแน่ใจว่าเรามีหลักฐานที่แน่นหนาพอที่จะเอาผิดพวกเขาได้จริงๆ" เมขลาหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นเอกสารที่ดูเหมือนจะเป็นหนังสือมอบอำนาจ "นี่คืออะไรคะ" เธอถามพ่อของธาม "พ่อไม่เคยเห็นเอกสารพวกนี้มาก่อน" พ่อของธามตอบ "แม่ของเมขลาคงเก็บมันไว้เป็นความลับจริงๆ" เมขลาเริ่มอ่านเอกสารนั้น เธอพบว่ามันเป็นเอกสารที่ระบุว่าแม่ของเธอได้มอบอำนาจให้ใครบางคนดำเนินการแทน หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น "นี่... นี่คือเอกสารที่ระบุว่าแม่ได้มอบอำนาจให้... ให้คุณย่าของหนูค่ะ" เมขลาอ่านด้วยความประหลาดใจ "มอบอำนาจให้ท่านดำเนินการแทนในเรื่องทรัพย์สินและเอกสารสำคัญทั้งหมด" "คุณย่าของคุณ?" พ่อของธามเอ่ย "แต่คุณย่าของเมขลาเสียชีวิตไปนานแล้วนะ" "จริงด้วยค่ะ" เมขลาหน้าซีดลง "แล้วถ้าท่านเสียชีวิตไปแล้ว ใครจะเป็นผู้มีอำนาจตามเอกสารฉบับนี้" "นั่นคือปัญหา" ธามกล่าว "เอกสารฉบับนี้มีผลผูกพันทางกฎหมายจริง แต่ถ้าผู้รับมอบอำนาจเสียชีวิตไปแล้ว ก็ต้องดูว่ามีคำสั่งให้มอบอำนาจต่อไปหรือไม่" "ถ้าไม่มี... เอกสารฉบับนี้ก็อาจจะไม่มีผลแล้ว" รดาเสริม เมขลาหยิบเอกสารอีกแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู มันเป็นจดหมายที่เขียนถึงคุณย่าของเธอ "นี่มัน..." เมขลาอ่านจดหมายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ " 'ถึงคุณแม่ที่รัก หากมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นกับหนู ขอให้คุณแม่นำเอกสารฉบับนี้ไปมอบให้กับ ทนายสมศักดิ์ แห่งสำนักงานกฎหมายอาทิมาน เขาจะรู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อไป' " "ทนายสมศักดิ์..." พ่อของธามพึมพำ "พ่อรู้จักเขาดี เขาเป็นทนายความที่ซื่อสัตย์และเก่งมาก" "แสดงว่าแม่ของเมขลาได้วางแผนเตรียมการไว้แล้ว" ธามกล่าว "เธอไม่ได้แค่เก็บหลักฐานไว้ แต่ยังเตรียมการเผื่อกรณีที่เลวร้ายที่สุดด้วย" "เราต้องตามหาทนายสมศักดิ์ให้เจอ" เมขลาตัดสินใจ "เขาคือคนเดียวที่จะบอกเราได้ว่าแม่ของหนูต้องการให้เราทำอะไรต่อไป" ทั้งสามคนมองหน้ากัน ความหวังเริ่มต้นก่อตัวขึ้นอีกครั้ง พวกเขาได้พบหลักฐานสำคัญที่อาจจะพลิกสถานการณ์ และตอนนี้ก็มีเป้าหมายที่ชัดเจนแล้ว คือการตามหาทนายความที่แม่ของเมขลาได้ทิ้งท้ายไว้