หลังจากที่คุณชาญจากไป เมขลาแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ เธอรู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่มแทงนับพันเล่ม หัวใจของเธอปวดร้าวเกินกว่าจะบรรยายได้ คำพูดของคุณชาญยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท "การแต่งงานครั้งนี้จะช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับธุรกิจของตระกูลคุณธามได้เป็นอย่างมาก" ประโยคนี้วนเวียนอยู่ในหัวเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอพยายามรวบรวมสติ พยายามคิดหาเหตุผลว่าทำไมธามถึงไม่เคยพูดเรื่องนี้กับเธอเลย หรือว่าเขาตั้งใจจะปกปิดเธอมาตลอด? ความคิดนี้ยิ่งทำให้เธอเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก "เมขลา เป็นอะไรไป" รดาเดินเข้ามาในห้องทำงาน เห็นเพื่อนรักนั่งนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับสนิท ดวงตาของเธอแดงก่ำ ใบหน้าซีดเผือด "หน้าเธอซีดมากเลย มีอะไรรึเปล่า" เมขลาเงยหน้าขึ้นมองรดา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลทะลักออกมา "รดา... ฉัน..." เธอพยายามจะพูด แต่คำพูดติดอยู่ที่ลำคอ "เกิดอะไรขึ้น บอกฉันมาสิ" รดาเข้ามานั่งลงข้างๆ กุมมือของเมขลาไว้แน่น "ใครทำอะไรเธอ" "คือ... วันนี้มีคนมาหาฉัน เขาบอกว่า... คุณธามกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น" เมขลาพูดตะกุกตะกัก เสียงสั่นเครือ รดาอึ้งไปชั่วครู่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "อะไรนะ! เธอแน่ใจเหรอ" "เขาบอกว่าเป็นแผนของคุณพ่อคุณธาม เพื่อธุรกิจ" เมขลาพยักหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม "เขาบอกว่า... ฉันเป็นอุปสรรค" "เป็นไปไม่ได้!" รดาอุทาน "คุณธามรักเธอจะตาย เขาจะไปแต่งงานกับคนอื่นได้ยังไง" "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" เมขลาตอบ เสียงของเธอแผ่วเบา "แต่เขา... เขาก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้กับฉันเลย" "เธอแน่ใจเหรอว่าคนที่มาหาเธอพูดความจริงทั้งหมด" รดาพยายามปลอบ "บางทีเขาอาจจะหวังดีกับเธอจริงๆ ก็ได้ หรือไม่ก็อาจจะมีอะไรเข้าใจผิดกัน" "แต่ฉันรู้สึกได้เลย รดา" เมขลาพูด "ความรู้สึกของฉันมันบอกว่ามันจริง" ทั้งสองนั่งเงียบไปสักพัก บรรยากาศเต็มไปด้วยความสับสนและความไม่แน่นอน "แล้วเธอจะทำยังไงต่อไป" รดาถาม "ฉัน... ฉันไม่รู้" เมขลาตอบอย่างอ่อนแรง "ฉันควรจะถามคุณธามตรงๆ ไหม" "ฉันว่าเธอควรจะถามนะ" รดาบอก "เธอต้องรู้ความจริงจากปากเขา" เมขลาลังเล เธออยากจะเผชิญหน้ากับธาม แต่ก็กลัวในคำตอบที่อาจจะได้รับ กลัวว่าความหวังทั้งหมดที่เคยมีจะพังทลายลง "ฉัน... ฉันยังไม่พร้อม" เธอตอบในที่สุด "โอเค" รดาพยักหน้า "ถ้างั้นเอาไว้ก่อนก็ได้ แต่เธอต้องเข้มแข็งนะเมขลา" คืนนั้น เมขลาแทบจะไม่ได้นอน เธอใช้เวลาทั้งคืนครุ่นคิด ทบทวนทุกคำพูดของคุณชาญ และทุกการกระทำของธาม เธอพยายามมองหาความผิดปกติในตัวธาม แต่ก็ไม่พบ เขาเป็นเหมือนเดิมเสมอ อ่อนโยน ใส่ใจ และรักเธอ เช้าวันต่อมา เมขลาตัดสินใจว่าจะต้องไปหาธาม เธอต้องรู้ความจริงให้ได้ ไม่ว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม เธอแต่งตัวอย่างรวดเร็ว และรีบเดินทางไปยังบริษัทของธาม เมื่อไปถึง เธอก็พบกับปฏิกิริยาที่น่าแปลกใจ พนักงานต้อนรับมองเธอด้วยสายตาที่ดูสงสาร และแจ้งว่าคุณธามไม่อยู่ที่บริษัท "เขาไปไหนคะ" เมขลาถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน "คุณธาม... เพิ่งจะเดินทางไปต่างประเทศเมื่อเช้านี้ค่ะ" พนักงานต้อนรับตอบอย่างอึกอัก "เขาบอกว่าจะไปดูงานที่ยุโรปสักสองสามสัปดาห์ค่ะ" คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัวของเมขลา การเดินทางไปต่างประเทศโดยไม่บอกกล่าว เป็นการยืนยันคำพูดของคุณชาญได้เป็นอย่างดี เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า "เดินทางไป... แล้ว... แล้วเขาไม่ได้บอกอะไรฉันเลยเหรอคะ" เมขลาถามเสียงสั่น "ไม่ทราบเลยค่ะ" พนักงานต้อนรับตอบ "แต่คุณธามดูรีบร้อนมากค่ะ" เมขลาแทบจะยืนไม่ไหว เธอขอตัวออกมาจากบริษัทด้วยหัวใจที่บอบช้ำ เธอเดินอย่างไร้จุดหมายไปตามท้องถนน น้ำตาไหลพรากไม่หยุด เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องราวถึงได้เลวร้ายขนาดนี้ เธอตัดสินใจโทรหาธาม แต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้ ปลายสายบอกเพียงว่าหมายเลขดังกล่าวไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ ความรู้สึกถูกทรยศถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เธอรู้สึกเหมือนถูกธามหลอกลวงมาตลอด เธอตั้งคำถามกับตัวเองว่าความรักที่ผ่านมาห้าปีนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ หรือเป็นเพียงละครฉากใหญ่ที่เธอแสดงเป็นนางเอกอยู่คนเดียว ในขณะที่เมขลากำลังจมอยู่กับความเจ็บปวด รดาก็พยายามติดต่อเธออยู่ตลอดเวลา เมื่อเธอไม่สามารถติดต่อเมขลาได้ เธอก็ตัดสินใจเดินทางมาหาที่คอนโด "เมขลา! เปิดประตูหน่อย" รดาตะโกนเรียก "ฉันเป็นห่วงเธอนะ" เมื่อไม่มีเสียงตอบรับ รดาก็ยิ่งกังวล เธอตัดสินใจใช้กุญแจสำรองที่เมขลาเคยให้ไว้ไขประตูเข้าไป เมื่อเข้ามาในห้อง เธอก็พบเมขลานั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น สภาพของเธอสะบักสะบอม ใบหน้าเปื้อนน้ำตา "เมขลา!" รดาตกใจกับสภาพของเพื่อนรัก "เกิดอะไรขึ้น" เมขลาเงยหน้าขึ้นมองรดา ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "เขาไปแล้ว รดา... เขาไปจริงๆ" "ใครไป" รดาถามอย่างใจเย็น "คุณธาม" เมขลาตอบเสียงแหบพร่า "เขาไปยุโรปแล้ว เขาไม่ได้บอกฉันเลย" รดาเข้าใจสถานการณ์ทันที เธอค่อยๆ เดินเข้าไปหาเมขลา และโอบกอดเพื่อนรักไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะเมขลา" รดาปลอบ "ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว" เมขลาซบหน้าลงกับอกของรดา ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดเสียง ความเจ็บปวดที่ถูกสะสมมานานระเบิดออกมาทั้งหมด "ฉันไม่เข้าใจเลย รดา" เมขลาพูดทั้งน้ำตา "ทำไมเขาถึงทำแบบนี้กับฉัน" "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" รดาตอบ "แต่เราจะหาคำตอบให้ได้" รดาพยายามปลอบเมขลาอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งเธอสงบลงบ้าง "เธอต้องเข้มแข็งนะเมขลา" รดาพูด "ฉันจะไม่ปล่อยให้เธออยู่คนเดียว" เมขลาพยักหน้าอย่างอ่อนแรง เธอรู้ว่าต่อจากนี้ไป ชีวิตของเธอจะต้องเปลี่ยนแปลงไปอย่างแน่นอน ในอีกมุมหนึ่งของเมือง ธามกำลังนั่งอยู่บนเครื่องบิน มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาไม่ได้ไปดูงานตามที่แจ้งเมขลา แต่ถูกบิดาส่งตัวไปเจรจาธุรกิจที่สำคัญในต่างประเทศ พร้อมกับเงื่อนไขที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้ "พ่อครับ ทำไมพ่อต้องทำแบบนี้" ธามพูดกับรูปถ่ายของบิดาที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อ "ผมรักเมขลาจริงๆ นะครับ" แต่คำถามของเขาก็ไม่มีใครตอบ เขาไม่รู้เลยว่าเมขลาเข้าใจผิดเพียงใด และความจริงที่เขากำลังเผชิญนั้นจะนำพาพวกเขาไปสู่จุดไหน