บรรยากาศรอบตัวเมขลาดูเหมือนจะเย็นเยียบลงทันทีที่ธามเอ่ยปากพูดกับคุณชาญ รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าของคุณชาญดูเหมือนจะแข็งทื่อขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรักษาน้ำเสียงที่เป็นมิตรไว้ได้ "ผมก็พร้อมเสมอครับ คุณธาม" ธามหันมามองเมขลา เขาสัมผัสได้ถึงความสับสนและไม่มั่นใจในแววตาของเธอ เขาจึงเดินเข้าไปใกล้เธอ วางมือบนบ่าของเธอเบาๆ "เมขลา อย่าเพิ่งกังวลนะ" เขาบอกเธอเสียงนุ่ม เมขลาพยักหน้าเล็กน้อย แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่คุณชาญที่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของคุณชาญยังคงยิ้มอยู่ แต่เมขลากลับรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นดูแปลกๆ ไม่จริงใจเหมือนที่เคยเป็น "ผมคิดว่าเราควรจะกลับบ้านกันก่อนนะครับ" ธามพูดกับคุณชาญ "แล้วเราค่อยมาคุยกันเรื่องนี้ให้เคลียร์" "แต่ผมก็อยากจะอธิบายให้คุณเมขลาฟังตรงนี้เลยนะครับ" คุณชาญกล่าว "จะได้ไม่มีอะไรค้างคาใจ" "คุณชาญครับ" ธามเสียงเข้มขึ้น "ผมได้อธิบายให้คุณเมขลาฟังทุกอย่างแล้ว และคุณเองก็เป็นคนหนึ่งที่รู้เรื่องราวทั้งหมด ถ้าคุณคิดว่ามีอะไรที่ผมอธิบายไปไม่ครบถ้วน หรือมีอะไรที่ต้องการจะชี้แจง ก็มาคุยกันเป็นการส่วนตัวดีกว่า" คุณชาญมองธามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ "ก็ได้ครับ ตามที่คุณธามสะดวก" เมขลาถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอไม่อยากจะเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ตึงเครียดเช่นนี้ เธออยากจะกลับบ้านไปพักผ่อน และได้ใช้เวลาอยู่กับธามตามลำพัง "งั้นเรากลับกันเถอะนะครับ" ธามหันมาพูดกับเมขลา "ผมอยากจะพาคุณไปทานอาหารอร่อยๆ" "ค่ะ" เมขลาตอบ พยายามยิ้มให้เขา ทั้งสามคนเดินออกจากสนามบินไปด้วยกัน ธามนำรถของเขามาจอดรออยู่แล้ว เขาเปิดประตูให้เมขลาก่อนที่จะเดินไปนั่งที่ฝั่งคนขับ ส่วนคุณชาญก็เดินไปนั่งที่เบาะหลัง ตลอดทางที่เดินทางไปยังร้านอาหาร เมขลารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เธอได้ยินเสียงพูดคุยระหว่างธามกับคุณชาญเป็นระยะ แต่ก็ไม่สามารถจับใจความได้ทั้งหมด เธอพยายามคิดทบทวนสิ่งที่ธามบอกเธอเมื่อวานนี้ และคำพูดของคุณชาญที่มาบอกเธอที่บริษัท "เธอเชื่อผมใช่ไหม เมขลา" ธามถาม ขณะที่กำลังจะเลี้ยวรถเข้าสู่ย่านร้านอาหาร เมขลาหันไปมองเขา "ฉัน... ฉันพยายามเชื่อค่ะ" เธอตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่บางครั้งฉันก็ยังอดสงสัยไม่ได้" "ผมเข้าใจ" ธามจับมือของเธอที่วางอยู่บนเบาะรถ "ผมจะพิสูจน์ให้เธอเห็น ว่าผมรักเธอแค่ไหน และผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความสัมพันธ์ของเราได้" เมขลาส่งยิ้มให้เขา รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาเล็กน้อย เธอมั่นใจว่าธามรักเธอจริงๆ แต่ความซับซ้อนของเรื่องราวที่เกิดขึ้น ทำให้เธออดกังวลไม่ได้ เมื่อไปถึงร้านอาหาร ธามเลือกมุมที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว เขาจัดที่นั่งให้เมขลาอย่างดี ก่อนจะสั่งอาหาร "คุณชาญครับ" ธามหันไปพูดกับคุณชาญที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "ผมคิดว่าเราควรจะคุยกันจริงๆ จังๆ ได้แล้ว" คุณชาญวางส้อมลง "ครับ คุณธาม" "คุณรู้ดีว่าเรื่องนี้มันละเอียดอ่อนแค่ไหน" ธามกล่าว "การที่คุณไปพูดกับเมขลาแบบนั้น มันทำให้เธอเข้าใจผิด และเสียใจมาก" "ผมก็บอกแล้วไงครับว่าผมหวังดี" คุณชาญตอบ "ผมแค่ไม่อยากให้เธอต้องมาเสียใจทีหลัง" "แล้วคุณคิดว่าการทำให้เธอเสียใจตั้งแต่ตอนนี้ มันดีกว่าหรือไง" ธามถามกลับ น้ำเสียงเริ่มแข็งกร้าวขึ้น "คุณรู้อยู่แก่ใจ ว่าข้อตกลงทั้งหมดมันเป็นแค่เงื่อนไขทางการค้า ที่ผมไม่มีวันยอมรับจริงๆ จังๆ" "แต่ข้อตกลงนั้นมันก็ทำให้ธุรกิจของบริษัทคุณพ่อคุณราบรื่นนะครับ" คุณชาญแย้ง "คุณเองก็รู้ดีว่าพ่อคุณต้องการอะไร" "ผมรู้ครับ" ธามถอนหายใจ "แต่ผมก็มีสิทธิ์ที่จะเลือกทางเดินของผม และผมเลือกที่จะไม่ยอมให้ใครมาบงการชีวิตผมได้" เมขลานั่งฟังทั้งสองคนโต้เถียงกันอยู่เงียบๆ เธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้มากขึ้น เธอเข้าใจว่าคุณชาญอาจจะไม่ได้มีเจตนาไม่ดีจริงๆ แต่การกระทำของเขาได้สร้างความเสียหายไปแล้ว "คุณชาญครับ" เมขลาตัดสินใจพูดขึ้น "ฉันเข้าใจว่าคุณอาจจะหวังดี แต่การที่คุณไปพูดกับฉันแบบนั้น มันทำให้ฉันเจ็บปวดมากจริงๆ" คุณชาญหันมามองเมขลา "ผมขอโทษนะครับ คุณเมขลา" เขาพูด "ผมอาจจะใช้วิธีการที่ผิดไป" "ผมขอให้คุณชาญเข้าใจนะครับ" ธามกล่าว "ว่าเมขลาคือคนที่ผมรัก และผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอ" คุณชาญพยักหน้า "ผมเข้าใจครับ" หลังจากนั้น บทสนทนาระหว่างทั้งสามคนก็เป็นไปอย่างราบรื่นมากขึ้น ธามได้อธิบายรายละเอียดของแผนธุรกิจทั้งหมดให้เมขลาฟังอีกครั้ง เขาเน้นย้ำว่าการแต่งงานเป็นเพียงข้อเสนอที่ถูกยื่นเข้ามา เพื่อให้การเจรจาราบรื่นเท่านั้น และเขาไม่มีวันยอมรับข้อเสนอนี้จริงๆ "แล้ว... แล้วคุณพ่อคุณล่ะคะ" เมขลาถาม "ท่านจะยอมหรือคะ" "พ่อผมรักธุรกิจมากกว่าทุกสิ่ง" ธามตอบ "แต่สุดท้ายแล้ว ท่านก็ต้องยอมรับการตัดสินใจของผม" เมขลาพยักหน้า เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาก เมื่อได้ยินคำอธิบายที่ชัดเจนจากปากของธาม เธอหันไปมองคุณชาญที่กำลังนั่งเงียบๆ อยู่ "ขอบคุณนะคะคุณชาญ ที่มาบอกฉัน" เธอพูดอย่างอ่อนโยน "ถึงแม้ว่าวิธีการของคุณจะทำให้ฉันเจ็บปวด แต่ฉันก็เข้าใจว่าคุณอาจจะมีเจตนาดี" คุณชาญยิ้มบางๆ "ผมดีใจที่คุณเมขลาเข้าใจครับ" มื้ออาหารดำเนินต่อไปด้วยบรรยากาศที่ผ่อนคลายมากขึ้น เมขลาและธามพูดคุยกันอย่างมีความสุข ราวกับว่าไม่มีเรื่องราวอันซับซ้อนใดๆ เกิดขึ้นมาก่อน เมื่อถึงเวลาที่ต้องกลับ เมขลาเดินไปส่งธามที่รถ "คืนนี้ฉันนอนหลับฝันดีแน่ๆ" เธอพูดพร้อมรอยยิ้ม "ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้น" ธามกอดเธอแน่น "แล้วพรุ่งนี้ผมจะมาหาคุณนะ" "ค่ะ" เมขลาตอบ เมื่อธามขับรถออกไป เมขลาก็ยังคงยืนมองรถของเขาจนลับสายตา เธอหันไปเห็นคุณชาญยืนมองเธออยู่ "คุณเมขลาครับ" คุณชาญเดินเข้ามาหา "ผมอยากจะขอโทษคุณอีกครั้ง" "ไม่เป็นไรค่ะ" เมขลาตอบ "ฉันเข้าใจแล้ว" "จริงๆ แล้ว ผมอยากจะบอกคุณว่า..." คุณชาญลังเลเล็กน้อย "คุณธามเป็นคนที่รักคุณมากนะครับ" เมขลาเลิกคิ้ว "ฉันรู้ค่ะ" "ผมแค่เป็นห่วงว่าคุณอาจจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด" คุณชาญกล่าว "การเจรจาครั้งนี้มันซับซ้อนกว่าที่เห็น คุณธามแบกรับความกดดันไว้เยอะมาก" "ฉันจะพยายามเข้าใจค่ะ" เมขลาตอบ "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ" คุณชาญยิ้ม "ผมขอตัวก่อนนะครับ" เมขลาพยักหน้า เธอเดินกลับเข้าบ้านไป รู้สึกถึงความโล่งใจที่เรื่องราวทั้งหมดกำลังจะคลี่คลาย แต่ในใจก็ยังคงมีความกังวลเล็กๆ แฝงอยู่