อรุณรุ่งของวันใหม่สาดส่องผ่านม่านโปร่งสีขาวเข้ามาปลุกให้รินรดาตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา เธอยืดเส้นยืดสายบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กวาดสายตามองไปรอบห้องนอนหรูหราที่เธอเพิ่งจะก้าวเข้ามาเป็น "แขก" ได้ไม่นานนัก เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนบ่งบอกถึงรสนิยมและความประณีต แตกต่างจากห้องเช่าเล็กๆ ที่เธอเคยใช้ชีวิตอยู่เมื่อไม่กี่เดือนก่อนอย่างสิ้นเชิง ทว่าความสุขสบายที่ได้มานั้นแลกมาด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินใจอยู่ลึกๆ "อีกไม่นานทุกอย่างจะจบลง" เธอพึมพำกับตัวเอง พลางเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองหลวงที่กำลังตื่นตัว ตึกสูงเสียดฟ้า อาคารพาณิชย์ที่เรียงราย และรถราที่เริ่มเคลื่อนตัวไปมาบนท้องถนน “แล้วฉันก็จะได้ชีวิตใหม่ที่ดีกว่านี้” ความคิดนั้นทำให้รินรดารู้สึกมีแรงฮึดขึ้นมาอีกครั้ง เธอเดินไปยังตู้เสื้อผ้า หยิบชุดเดรสสีฟ้าอ่อนที่ดูเรียบหรูแต่แฝงความสง่างามออกมา สวมใส่แล้วแต่งหน้าบางเบา ปล่อยผมยาวสลวยให้เป็นอิสระ ก่อนจะคว้ากระเป๋าถือใบเล็กแล้วก้าวออกจากห้อง “คุณรินจะไปไหนแต่เช้าคะ” เสียงใสดังมาจากด้านหลัง ทำให้รินรดาชะงักฝีเท้า หันไปมองก็พบกับอรุณี แม่บ้านสาวใหญ่ที่กุลีกุจอเข้ามาทักทายพร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตร “ทานอะไรรองท้องก่อนไหมคะ” “ไม่เป็นไรค่ะคุณอรุณี ฉันมีธุระข้างนอกนิดหน่อยค่ะ” รินรดาตอบกลับพร้อมรอยยิ้มที่พยายามทำให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด “แล้วก็... ขอบคุณนะคะสำหรับเมื่อคืน” “โอ๊ย ไม่เป็นไรเลยค่ะคุณริน คุณอรุณีแค่ทำให้คุณอยู่สบายเฉยๆ ค่ะ” อรุณีรีบโบกมือปฏิเสธ “มีอะไรให้รับใช้บอกได้เลยนะคะ” “ค่ะ” รินรดาตอบรับสั้นๆ แล้วรีบเดินออกจากคฤหาสน์หรูหลังนั้นไป ทิ้งให้อรุณียืนมองตามหลังไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย รถลีมูซีนสีดำสนิทจอดรออยู่ที่หน้าประตู เมื่อรินรดาเดินไปถึง คนขับรถเปิดประตูให้เธออย่างนอบน้อม เธอก้าวเข้าไปนั่งอย่างไม่ลังเล ก่อนที่รถจะค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป “จะไปที่ไหนครับคุณผู้หญิง” คนขับถามเสียงเรียบ “ร้านกาแฟ ‘เมล็ดรัก’ ค่ะ” รินรดาตอบ “รับทราบครับ” ตลอดทาง รินรดาใช้เวลาทบทวนแผนการที่วางไว้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอยังคงจำคำพูดของนายจ้างคนใหม่ได้ดี “เป้าหมายของคุณคือ คณิน วัฒนวิทย์ ผู้บริหารหนุ่มไฟแรง เจ้าของบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ‘เวสท์แลนด์ กรุ๊ป’ งานของคุณคือการเข้าไปใกล้ชิดเขา หาข้อมูลความลับทางการค้าของบริษัทเขา และที่สำคัญที่สุดคือ ทำให้เขาล้มละลายให้ได้” ข้อเสนอที่นายจ้างคนนั้นยื่นให้มันเย้ายวนใจเกินกว่าที่เธอจะปฏิเสธได้ หนี้สินกองโตที่ครอบครัวเธอประสบอยู่ บวกกับความปรารถนาที่จะมีชีวิตที่ดีขึ้น ทำให้เธอต้องยอมรับข้อเสนอนี้ แม้จะรู้ดีว่ามันอันตรายและเต็มไปด้วยความเสี่ยงก็ตาม เมื่อรถมาถึงร้านกาแฟ ‘เมล็ดรัก’ รินรดาลงจากรถแล้วเดินตรงเข้าไปทันที ร้านนี้เป็นร้านที่เธอแอบสังเกตการณ์มาสักพักแล้ว เป็นร้านประจำของคณินในช่วงเช้า เป็นที่ที่เขาจะมานั่งทำงานเอกสารก่อนจะเข้าออฟฟิศ เธอเดินเข้าไปในร้าน พนักงานต้อนรับด้วยรอยยิ้ม “รับอะไรดีคะ” “ขอน้ำผลไม้ปั่นส้มค่ะ แล้วก็... ช่วยเตรียมโต๊ะสำหรับสองท่านที่มุมนั้นด้วยนะคะ” รินรดาบอกพลางชี้ไปยังมุมร้านที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว “เรียบร้อยค่ะ” รินรดาเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง มองออกไปเห็นผู้คนเดินขวักไขว่ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋า เปิดหน้าที่มีข้อมูลเกี่ยวกับคณิน วัฒนวิทย์ บริษัทเวสท์แลนด์ กรุ๊ป และแผนการที่ต้องทำให้สำเร็จ สักพัก เสียงประตูร้านก็เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มคนหนึ่ง รินรดาเงยหน้าขึ้นมอง หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ภาพในรูปถ่ายกับตัวจริงช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ในรูปเขาดูสุขุม นิ่งขรึม แต่เมื่อได้เห็นด้วยตาตัวเอง เขากลับมีออร่าความมั่นใจและน่าดึงดูดอย่างประหลาด ดวงตาคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักสวย รับกับใบหน้าที่คมเข้มได้รูป เขามาพร้อมกับสูทสีดำสนิทที่ดูภูมิฐาน แต่แฝงไว้ด้วยความทะมัดทะแมง เขาเดินตรงมายังโต๊ะที่เธอจองไว้ ก่อนจะหยุดยืนนิ่งเมื่อสบตากับเธอ “คุณคือ...” เขาถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงความสงสัย รินรดาปั้นหน้ายิ้ม “คุณคณิน วัฒนวิทย์ ใช่ไหมคะ” ชายหนุ่มเลิกคิ้ว “ใช่ครับ แล้วคุณคือ...” “ดิฉัน รินรดา ค่ะ” เธอตอบ พยายามควบคุมน้ำเสียงให้สั่นเครือ “ฉัน... ฉันคือคนที่คุณนัดไว้ค่ะ” คณินมองเธออย่างพิจารณา ดวงตาคมกริบสำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับกำลังประเมินค่า “คุณดูไม่เหมือนที่ผมคิดไว้เลย” “คะ?” รินรดารู้สึกใจแป้ว “เปล่าครับ เชิญนั่งก่อนครับ” เขาผายมือเชิญ แล้วทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “ผมขอโทษที่มาช้าไปหน่อย พอดีมีเรื่องด่วนต้องจัดการ” “ไม่เป็นไรค่ะ” รินรดาตอบ พลางคิดว่าแผนการเริ่มต้นได้ดีกว่าที่คาดไว้ “คุณคณินคงจะสงสัยว่าทำไมดิฉันถึงขอพบ” “ครับ ผมก็สงสัยอยู่” เขาตอบตรงๆ “คือ... ดิฉันมีเรื่องสำคัญอยากจะขอความช่วยเหลือจากคุณค่ะ” รินรดาเริ่มเข้าเรื่อง “เป็นเรื่องที่ค่อนข้างละเอียดอ่อน ถ้าจะให้ดี เราค่อยๆ คุยกันนะคะ” “ได้ครับ” คณินตอบรับ พลางมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง “คุณต้องการให้ผมช่วยเรื่องอะไร” “ก่อนอื่น... ดิฉันขอสั่งกาแฟสักแก้วนะคะ” รินรดาตัดบท “คุณคณินดื่มอะไรดีคะ” “อเมริกาโน่ครับ” “อย่างนั้น... ฉันขอเชิญคุณคณินนั่งรอที่นี่สักครู่นะคะ ฉันจะไปสั่งกาแฟและเครื่องดื่มของคุณ” รินรดาอาสา “ไม่ต้องหรอกครับ ผมสั่งเองได้” คณินรีบปฏิเสธ “ไม่เป็นไรค่ะ ถือว่าเป็นการต้อนรับของดิฉัน” รินรดาไม่ยอมแพ้ “คุณคณินนั่งพักก่อนเถอะค่ะ” ก่อนที่คณินจะได้ตอบปฏิเสธ รินรดาก็ลุกขึ้นเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ทันที เธอสั่งเครื่องดื่มให้ตัวเองและคณิน ก่อนจะแอบกระซิบกับพนักงานให้ช่วยจัดโต๊ะมุมที่เธอจองไว้ให้เป็นพิเศษ เมื่อกลับมาถึงโต๊ะ เธอก็เห็นคณินนั่งรออยู่เงียบๆ สายตาคมกริบยังคงจับจ้องมาที่เธออย่างไม่วางตา “คุณคณินคะ” รินรดาเริ่มบทสนทนาอีกครั้ง “เรื่องที่ดิฉันจะเล่าให้ฟัง อาจจะฟังดูเหลือเชื่อ แต่... มันเป็นความจริงค่ะ” “ผมพร้อมจะฟังครับ” คณินตอบ “คือ... ดิฉันกำลังตกอยู่ในอันตรายค่ะ” รินรดาเอ่ยเสียงสั่น “มีคนพยายามจะทำร้ายดิฉัน... และครอบครัวของดิฉัน” “ใคร?” คณินถามเสียงเข้ม “เขา... เขาเป็นนักธุรกิจที่ทรงอิทธิพลค่ะ” รินรดาแกล้งทำเป็นหวาดกลัว “เขาไม่พอใจที่ดิฉันไปรู้ความลับบางอย่างของเขา... ความลับที่เกี่ยวกับธุรกิจของคู่แข่ง” “คู่แข่งของคุณคือใคร?” คณินถามทันที “บริษัท... บริษัทเวสท์แลนด์ กรุ๊ป ค่ะ” รินรดาเอ่ยชื่อบริษัทของเขาออกมา ทำเอาคณินถึงกับเลิกคิ้ว “ดิฉัน... ดิฉันได้ข้อมูลสำคัญบางอย่างมา ซึ่งอาจจะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อธุรกิจของคุณ” คณินมองเธออย่างพิจารณา “คุณแน่ใจหรือว่าข้อมูลที่คุณมีนั้นเป็นความจริง” “แน่ใจค่ะ” รินรดาตอบอย่างหนักแน่น “และดิฉันก็เชื่อว่า... คุณคณินเป็นคนเดียวที่จะช่วยดิฉันได้” “ผมจะช่วยคุณได้อย่างไร ในเมื่อผมเองก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลย” คณินถาม “คุณไม่รู้... เพราะคนที่กำลังวางแผนทำลายคุณ... เขาเก่งมาก” รินรดาโกหก “เขาแอบแฝงตัวเข้ามาในบริษัทของคุณ... และกำลังจะทำลายทุกอย่างที่คุณสร้างมา” “คุณกำลังบอกว่า... มีใครบางคนกำลังพยายามทำลายบริษัทผมอยู่?” คณินถามเสียงเรียบ แต่แววตาฉายแววสงสัย “ใช่ค่ะ” รินรดาตอบ “และข้อมูลที่ดิฉันมี... จะเป็นหลักฐานสำคัญที่จะเปิดโปงเขาได้” “แล้วทำไมคุณถึงมาหาผม แทนที่จะไปแจ้งตำรวจ?” คณินถาม “เพราะ... เพราะคนคนนั้นมีอิทธิพลมากเกินไปค่ะ” รินรดาพยายามแสดงความอ่อนแอ “ถ้าเขาได้รู้ว่าดิฉันมีข้อมูล... เขาจะฆ่าดิฉันแน่ๆ” “แล้วคุณต้องการอะไรจากผม?” คณินถามตรงๆ “ดิฉันต้องการความคุ้มครองค่ะ” รินรดาตอบ “และ... ดิฉันอยากจะร่วมมือกับคุณ เพื่อเปิดโปงแผนการร้ายของเขา” คณินเงียบไปครู่หนึ่ง เขาใช้สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของรินรดาอย่างประเมิน ก่อนจะกล่าวขึ้น “คุณแน่ใจหรือว่าคุณกำลังพูดความจริงทั้งหมด” “แน่ใจค่ะ” รินรดาตอบเสียงหนักแน่น “ดิฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ” “ตกลง” คณินกล่าวในที่สุด “ผมจะรับฟังเรื่องของคุณ แต่ผมขอเวลาตรวจสอบข้อมูลที่คุณมีเสียก่อน” “ขอบคุณค่ะ” รินรดายิ้มออกมาอย่างโล่งอก “คุณคณินจะไม่ผิดหวังค่ะ” แผนการแรกสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี รินรดารู้สึกมั่นใจมากขึ้น เธอเชื่อว่าเธอจะสามารถหลอกคณิน วัฒนวิทย์ ได้สำเร็จ และทำให้นายจ้างของเธอพอใจ