ความกังวลใจเกี่ยวกับอีเมลปริศนาและพฤติกรรมน่าสงสัยของพนักงานคนหนึ่ง ทำให้รินดานอนไม่หลับตลอดคืน เธอพยายามคิดหาเหตุผลว่าใครจะเป็นผู้ส่งอีเมลฉบับนั้นมา และมีจุดประสงค์อะไร เช้าวันรุ่งขึ้น รินดากลับไปทำงานด้วยความมุ่งมั่น เธอตัดสินใจว่าจะต้องหาความจริงให้ได้ ขณะที่เธอกำลังทำงาน เธอเห็นพนักงานคนเดิมกำลังเดินไปที่ห้องทำงานของคณินด้วยท่าทีเร่งรีบ รินดาจึงแอบเดินตามไปเงียบๆ เธอเห็นพนักงานคนนั้นยื่นซองเอกสารบางอย่างให้กับเลขาของคณิน ก่อนจะรีบเดินจากไป รินดาตัดสินใจรอจนพนักงานคนนั้นออกไปไกลแล้ว จึงเข้าไปสอบถามเลขา "คุณ... เมื่อกี้ใครมาคะ?" รินดาถามเลขาด้วยน้ำเสียงปรกติ "อ้อ... เป็นคุณวิชัยค่ะ" เลขาตอบ "เขาเอาเอกสารมาให้คุณคณินเซ็น" "เอกสารเกี่ยวกับอะไรเหรอคะ?" รินดาถามต่อ "ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ" เลขาตอบ "เป็นเรื่องด่วน" รินดาเริ่มสงสัยว่าเอกสารนั้นอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เธอกำลังสืบหาอยู่ เธอจึงตัดสินใจหาโอกาสเข้าไปดูเอกสารเหล่านั้น ในระหว่างพักเที่ยง ขณะที่ทุกคนกำลังออกไปทานอาหาร รินดาแอบเข้าไปในห้องทำงานของคณิน เธอพบว่าเอกสารที่วิชัยนำมานั้นถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะ เธอเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว เอกสารเหล่านั้นเป็นสัญญาซื้อขายหุ้นบางส่วนของบริษัท ซึ่งมีชื่อของวิชัยปรากฏอยู่เป็นผู้ซื้อ แต่สิ่งที่ทำให้รินดาสะดุดตาที่สุด คือชื่อของบุคคลที่สามที่ปรากฏอยู่ในเอกสารนั้น ชื่อของบุคคลนั้นคือ "คุณหญิงศศิธร" มารดาของคณิน รินดารู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า เธอยังจำได้ดีว่าคุณหญิงศศิธรเป็นคนที่เคยแสดงท่าทีไม่พอใจเธออย่างชัดเจน และเคยพยายามกีดกันความสัมพันธ์ของเธอกับคณิน "เป็นไปไม่ได้" รินดารำพึงกับตัวเอง "คุณแม่ของคุณคณิน... จะมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้ยังไง?" เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเอกสารเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบนำเอกสารกลับไปวางที่เดิม เมื่อกลับมาที่โต๊ะทำงาน รินดารู้สึกสับสนและหวาดกลัว เธอนึกถึงอีเมลปริศนาที่เตือนไม่ให้เชื่อใจคณิน "เขาแค่รอเวลาที่จะทิ้งคุณไปเมื่อหมดประโยชน์" "เขาไม่ใช่คนดีอย่างที่คุณคิด" คำพูดเหล่านั้นวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ เธอตัดสินใจเผชิญหน้ากับคณิน แต่ก่อนอื่น เธอต้องการหาข้อมูลเพิ่มเติม รินดาเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับคุณหญิงศศิธร และวิชัย เธอพบว่าวิชัยเป็นนักธุรกิจที่เคยมีปัญหาทางการเงินอย่างหนัก และเคยเป็นคู่แข่งทางธุรกิจกับครอบครัวของคณินในอดีต ขณะเดียวกัน รินดาได้สังเกตเห็นว่าวิชัยมักจะแอบพูดคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่เสมอ และเขามักจะใช้คำพูดที่ดูเหมือนกำลังวางแผนบางอย่าง รินดาตัดสินใจใช้หลักฐานที่เธอมี ไปปรึกษากับทนายความที่เธอไว้ใจ ทนายความได้แนะนำให้เธอรวบรวมหลักฐานให้มากขึ้น และให้ระมัดระวังตัว ในเย็นวันนั้น คณินนัดพบรินดาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง "วันนี้คุณดู... กังวลนะ" คณินเอ่ยทัก รินดาพยายามยิ้ม "เปล่าค่ะ... แค่เหนื่อยๆ นิดหน่อย" "คุณแน่ใจนะ" คณินมองเธออย่างพิจารณา "ถ้ามีอะไร... คุณบอกผมได้นะ" รินดาลังเล เธออยากจะเชื่อใจคณิน แต่หลักฐานที่เธอเจอทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ "คุณคณินคะ" รินดาตัดสินใจถามออกไป "คุณ... เคยมีปัญหากับคุณวิชัยมาก่อนเหรอคะ?" คณินชะงักไปเล็กน้อย "วิชัย... เคยเป็นคู่แข่งทางธุรกิจของพ่อผม เขาเป็นคนที่ไม่น่าไว้วางใจ" "แล้ว... คุณแม่ของคุณ... ท่านรู้เรื่องนี้เหรอคะ?" รินดาถามต่อ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย คณินขมวดคิ้ว "เรื่องอะไรครับ?" รินดาตัดสินใจเล่าเรื่องที่เธอพบเจอทั้งหมดให้คณินฟัง ทั้งอีเมลปริศนา พฤติกรรมของวิชัย และเอกสารสัญญาซื้อขายหุ้นที่เธอแอบถ่ายรูปไว้ เมื่อคณินได้ฟัง เขาก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "นี่คุณ... ทำอะไรโดยไม่บอกผม?" คณินถามเสียงเข้ม "ฉัน... ฉันแค่ต้องการหาความจริง" รินดาตอบ "ฉันกลัวว่าคุณจะถูกหลอกอีกครั้ง" คณินมองรินดาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ผม... เข้าใจว่าคุณเป็นห่วง" "แล้ว... เอกสารพวกนั้น... มันจริงเหรอคะ?" รินดาถามอย่างมีความหวัง คณินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ "มัน... มีบางส่วนที่เป็นความจริง" "หมายความว่ายังไงคะ?" รินดาถาม "คุณหญิงศศิธร... ท่านกำลังมีปัญหาทางการเงิน" คณินอธิบาย "ท่านพยายามจะ... แก้ไขปัญหานี้ โดยไม่ได้บอกผม" "แล้ว... เกี่ยวอะไรกับวิชัย?" รินดาถามต่อ "วิชัย... เขาเข้ามาเสนอตัวที่จะช่วยเหลือท่าน" คณินตอบ "และท่าน... ก็หลงเชื่อเขา" "แต่... คุณแม่ของคุณ... ท่านไม่รู้เหรอคะว่าวิชัยเป็นคนยังไง?" รินดาถามอย่างไม่เข้าใจ "ท่าน... อาจจะถูกหลอก" คณินตอบ "หรือ... อาจจะมีคนอื่นบงการอยู่เบื้องหลัง" คณินบอกกับรินดาว่า เขากำลังสงสัยว่าคุณหญิงศศิธรอาจจะถูกใครบางคนใช้เป็นเครื่องมือในการทำลายเขา "ผม... รู้สึกผิด" คณินกล่าว "ที่ผมไม่เคยใส่ใจท่านให้มากกว่านี้" "แล้ว... คุณจะทำยังไงต่อไปคะ?" รินดาถาม "ผมจะสืบหาความจริง" คณินตอบหนักแน่น "ผมจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า... ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้" คณินหันมามองรินดา "ผม... ขอบคุณคุณนะ ที่คุณพยายามปกป้องผม" "ฉัน... แค่ทำในสิ่งที่ฉันควรทำค่ะ" รินดาตอบ "แต่คุณ... ทำได้ดีมาก" คณินกล่าว "คุณ... ทำให้ผมรู้ว่าผมตัดสินใจไม่ผิด ที่เชื่อใจคุณ" คำพูดนั้นทำให้รินดารู้สึกอบอุ่นหัวใจ แม้ว่าสถานการณ์จะยังคงตึงเครียด แต่เธอก็รู้สึกว่าเธอกำลังก้าวไปสู่จุดที่สามารถแก้ไขปัญหาทุกอย่างได้