รินดาไม่สามารถข่มตาหลับได้ตลอดทั้งคืน ภาพของเอกสารสัญญาซื้อขายหุ้นที่ปรากฏชื่อคุณหญิงศศิธรและวิชัย ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ความรู้สึกสับสน หวาดกลัว และผิดหวังถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน คำเตือนในอีเมลปริศนาที่ว่า "เขาแค่รอเวลาที่จะทิ้งคุณไปเมื่อหมดประโยชน์" และ "เขาไม่ใช่คนดีอย่างที่คุณคิด" ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกหวาดระแวงที่มีต่อคณิน เธอพยายามหาเหตุผลอื่นมาหักล้าง แต่หลักฐานที่ปรากฏตรงหน้ามันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้ "คุณแม่ของคุณคณิน... จะมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้อย่างไร" คำถามนี้ยังคงดังอยู่ในหัวของเธอ คุณหญิงศศิธร ผู้หญิงที่เธอเคยคิดว่าเป็นเหมือน "แม่คนที่สอง" กลับกลายเป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัย การทรยศที่คาดไม่ถึงนี้ทำให้โลกทั้งใบของเธอเหมือนกำลังจะพังทลาย เช้าวันต่อมา รินดาไปทำงานด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอน ใบหน้าซีดเผือด เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เธอรู้ดีว่าเธอต้องเผชิญหน้ากับความจริง ไม่ว่าจะเจ็บปวดเพียงใดก็ตาม ตลอดทั้งวัน รินดาพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับคณิน เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่โต๊ะทำงาน ก้มหน้าก้มตาทำงานที่กองอยู่ตรงหน้าอย่างไม่รู้ตัว เธอหวังเพียงว่าจะมีเวลาคิดทบทวนและรวบรวมสติให้ได้ก่อนที่จะต้องพูดคุยกับเขา "คุณรินดาคะ" เสียงของเลขาดังขึ้นเรียกเธอให้หลุดจากภวังค์ "คุณคณินให้ดิฉันมาตามค่ะ เขาบอกว่ามีเรื่องด่วนที่ต้องคุยกับคุณ" หัวใจของรินดาเต้นระรัวเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอสูดหายใจลึก พยายามบังคับตัวเองให้ลุกขึ้นยืน "ค่ะ บอกคุณคณินด้วยว่ากำลังจะไปค่ะ" รินดาตอบเสียงสั่นเล็กน้อย เธอเดินไปยังห้องทำงานของคณินด้วยท่วงท่าที่ดูแข็งทื่อ มือไม้เย็นเฉียบ เธอกลั้นใจเปิดประตูเข้าไป คณินกำลังยืนอยู่ที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวเมืองเบื้องล่าง เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด เขาก็หันกลับมา รอยยิ้มที่เคยปรากฏบนใบหน้าของเขา กลับดูเลือนลางลงไปเมื่อเห็นสภาพของรินดา "รินดา... คุณเป็นอะไรไป" คณินเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "ดูคุณไม่สบายเลย" รินดาเม้มปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหล "ฉัน... ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ" "แน่ใจนะ" คณินเดินเข้ามาหาเธอ ยื่นมือมาจะแตะที่ไหล่ของเธอ แต่รินดาถอยห่างออกไปโดยอัตโนมัติ การกระทำนั้นทำให้คณินชะงัก เขาถอนมือกลับอย่างรู้สึกผิดหวัง "มีอะไรที่อยากจะบอกผมหรือเปล่า" รินดาเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอฉายแววเจ็บปวดและตัดพ้อ "ฉัน... ฉันเห็นเอกสารเมื่อวานนี้ค่ะ" ใบหน้าของคณินซีดเผือดลงไปในทันที เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก "เอกสาร... อะไร" "เอกสารสัญญาซื้อขายหุ้น" รินดาพูดเสียงสั่นเครือ "ที่มีชื่อของคุณวิชัย... และคุณแม่ของคุณด้วย" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน คณินยืนนิ่งราวกับถูกสาป เขาไม่อาจจะปฏิเสธความจริงที่ปรากฏตรงหน้าได้ "คุณ... คุณรู้แล้ว" คณินพึมพำออกมาเบาๆ "ใช่ค่ะ ฉันรู้แล้ว" รินดากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ "ทำไมคะคณิน ทำไมคุณถึงต้องหลอกฉันแบบนี้" "ผมไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคุณนะรินดา" คณินพยายามอธิบาย "เรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด" "ซับซ้อนแค่ไหนคะ" รินดาถามเสียงดังขึ้น "ซับซ้อนพอที่จะทำให้คุณต้องร่วมมือกับคนที่เคยพยายามทำลายธุรกิจครอบครัวของคุณงั้นเหรอคะ" "มันไม่ใช่แบบนั้น" คณินกัดฟันแน่น "ผมถูกบีบ" "ถูกบีบ?" รินดาหัวเราะเยาะ "คุณกำลังจะขายหุ้นส่วนหนึ่งของบริษัทให้กับนักธุรกิจที่มีปัญหาทางการเงิน แถมยังมีชื่อคุณแม่ของคุณเข้ามาเกี่ยวข้องอีก แล้วคุณบอกว่าคุณถูกบีบ?" "พ่อของวิชัยเป็นคนที่เคยมีบุญคุณกับครอบครัวของผม" คณินอธิบายอย่างใจเย็นลง "ในอดีต ท่านเคยช่วยธุรกิจของครอบครัวเราไว้ในยามวิกฤต แต่เมื่อไม่นานมานี้ ท่านป่วยหนักและต้องการเงินจำนวนมากเพื่อรักษาตัว วิชัยจึงยื่นข้อเสนอมาให้ผม" "ข้อเสนออะไรคะ" รินดาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง "เขาต้องการหุ้นส่วนหนึ่งของบริษัท เพื่อนำไปค้ำประกันเงินกู้ก้อนใหญ่ที่เขาจะได้รับ" คณินเล่าต่อ "ถ้าเขาไม่ได้รับเงินก้อนนั้น พ่อของเขาอาจจะ... อาจจะเสียชีวิต" "แล้วคุณแม่ของคุณ... เกี่ยวข้องอะไรด้วยคะ" รินดาเอ่ยถาม "คุณแม่ของผม... ทราบเรื่องนี้" คณินถอนหายใจ "ท่านเป็นห่วงพ่อของวิชัยมาก เพราะท่านเคยรู้จักกับท่านมาก่อน ท่านจึงพยายามหาทางช่วยเหลือวิชัยโดยการ... โดยการให้ผมขายหุ้นให้เขา" "แต่คุณแม่ของคุณก็เคยพยายามกีดกันฉันออกจากชีวิตคุณไม่ใช่เหรอคะ" รินดาถามอย่างไม่เข้าใจ "ทำไมท่านถึงอยากจะช่วยเหลือวิชัย" "เพราะท่านเชื่อว่า... วิชัยจะสามารถเข้ามาช่วยประคับประคองธุรกิจของผมได้ในระยะยาว" คณินตอบ "ท่านคิดว่าการร่วมมือกับวิชัย จะทำให้บริษัทแข็งแกร่งขึ้น และคุณเองก็... ก็อาจจะได้รับผลกระทบจากเรื่องนี้ไปด้วย" "ผลกระทบจากเรื่องนี้?" รินดาถามอย่างไม่เข้าใจ "ใช่" คณินมองเข้าไปในดวงตาของรินดาอย่างจริงจัง "วิชัย... ไม่ใช่แค่นักธุรกิจที่มีปัญหาทางการเงินอย่างที่คุณหาข้อมูลมา" รินดาใจหายวาบ เธอไม่รู้ว่าคณินกำลังจะบอกอะไร "เขา... มีส่วนเกี่ยวข้องกับองค์กรที่อยู่เบื้องหลังการล้มละลายของบริษัทคู่แข่งของเรา" คณินกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "และองค์กรนั้น... กำลังจับตาดูเราอยู่" "หมายความว่ายังไงคะ" รินดาถามอย่างตกใจ "หมายความว่า... การที่ผมยอมขายหุ้นให้วิชัย เป็นการซื้อเวลา" คณินอธิบาย "เพื่อที่เราจะได้มีเวลาเตรียมตัวรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น" "แล้วอีเมลฉบับนั้นล่ะคะ" รินดาถามอย่างระแวง "ใครเป็นคนส่งมา" คณินมองรินดาอย่างอ่อนใจ "ผมไม่รู้จริงๆ ว่าใครส่งมา แต่ผมมั่นใจว่า... คนที่ส่งมานั้น... ต้องการจะทำลายความเชื่อใจระหว่างเรา" "แต่ถ้าคุณแม่ของคุณร่วมมือกับวิชัย... แล้วคุณจะแน่ใจได้อย่างไรว่าคุณแม่ของคุณไม่ได้อยู่เบื้องหลังอีเมลนั้น" รินดาถาม "ผม... ไม่แน่ใจ" คณินยอมรับ "แต่ผมเชื่อว่า... คุณแม่ของผมคงไม่ทำอะไรที่อาจจะส่งผลเสียต่อผมถึงขนาดนั้น" "แต่ท่านก็เคยทำนะคะ" รินดาพูดอย่างตัดพ้อ "ผมรู้" คณินถอนหายใจ "ผมเข้าใจว่าคุณรู้สึกยังไง แต่ผมอยากให้คุณเชื่อผมนะรินดา" รินดาเงียบไป เธอพยายามประมวลผลทุกอย่างที่คณินบอก มันซับซ้อนและเหนือความคาดหมายของเธอจริงๆ "แล้ว... คุณจะทำยังไงต่อไปคะ" รินดาถาม "ผมจะยังคงเดินหน้าตามแผนเดิม" คณินตอบ "และผมต้องการความช่วยเหลือจากคุณ" "ความช่วยเหลือ..." รินดาทวนคำ "คุณต้องการให้ฉันช่วยคุณ... ทั้งๆ ที่คุณหลอกฉันมาตลอด?" "ผมไม่ได้หลอกคุณ" คณินยืนยัน "ผมแค่... ยังไม่พร้อมที่จะบอกคุณทั้งหมด จนกว่าผมจะแน่ใจว่าคุณจะปลอดภัย" "ปลอดภัย... จากใคร" รินดาถาม "จากองค์กรนั้น" คณินตอบ "และจากคนที่อยู่เบื้องหลัง" รินดาหลับตาลง เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน เรื่องราวที่เกิดขึ้นมันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับไหว "ฉัน... ฉันขอเวลาคิดนะคะ" รินดาพูดเสียงแผ่วเบา "ได้" คณินตอบ "ผมให้เวลาคุณเต็มที่" รินดาลุกขึ้นยืน เธอรู้ว่าเธอต้องออกไปจากที่นี่ก่อนที่จะหมดสติไปเสียก่อน "ฉันขอตัวก่อนนะคะ" เธอเดินออกจากห้องทำงานของคณินไป ทิ้งให้เขายืนอยู่เพียงลำพัง พร้อมกับความลับที่ถูกเปิดเผย และรอยร้าวที่เริ่มปรากฏขึ้นในความสัมพันธ์ของพวกเขา