"แต่คุณแม่ท่านก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลยใช่ไหมคะ" รินดาถามด้วยความเป็นห่วง "ผมมั่นใจ" คณินตอบเสียงหนักแน่น "คุณแม่เป็นเหยื่อที่ถูกหลอกใช้มาตลอด คุณธนาธรคงจะใช้ประโยชน์จากความไว้เนื้อเชื่อใจที่คุณแม่มีให้วิชัย และความไม่รู้เรื่องการเงินของคุณแม่ในการดำเนินแผนการของเขา" "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ" รินดาถาม พลางกวาดตามองไปรอบๆ ห้องทำงานของคณินที่เต็มไปด้วยข้อมูลและเอกสารกองโต "หลักฐานที่เรามีตอนนี้ มันเพียงพอที่จะเปิดโปงคุณธนาธรได้หรือยังคะ" "ข้อมูลที่ผมได้มามันเชื่อมโยงไปถึงธนาธรได้แน่นอน" คณินกล่าว "แต่การจะนำไปฟ้องร้อง หรือเปิดโปงเขาต่อสาธารณะอย่างเป็นทางการ เราต้องการพยานบุคคล หรือหลักฐานที่แข็งแกร่งกว่านี้อีกสักหน่อย" "หมายความว่าเราต้องหาทางให้คุณวิชัยรับสารภาพ หรือให้คุณธนาธรพลาดท่าให้เราเห็นคาหนังคาเขาใช่ไหมคะ" รินดาคาดเดา "ใช่" คณินพยักหน้า "ผมว่าเราควรจะเริ่มจากการเผชิญหน้ากับวิชัยก่อน เขาเป็นคนกลางที่เชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกัน ถ้าเรากดดันเขาได้ดีพอ เขาอาจจะยอมเปิดเผยความจริงทั้งหมด" "แล้วถ้าเขาไม่ยอมล่ะคะ" รินดาถามด้วยความเป็นห่วง "เราก็ต้องมีแผนสำรอง" คณินตอบ "แต่ก่อนอื่น ผมอยากให้คุณไปลองคุยกับคุณหญิงศศิธรอีกครั้ง" "คุณหญิงคะ" รินดาเดินเข้าไปหาคุณหญิงศศิธรที่นั่งอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก สีหน้าของคุณหญิงยังคงดูเศร้าหมองและเต็มไปด้วยความวิตกกังวล "ฉันมีเรื่องอยากจะเรียนถามคุณหญิงเพิ่มเติมค่ะ" คุณหญิงศศิธรเงยหน้ามองรินดา ดวงตาที่เคยสดใส บัดนี้กลับหมองหม่น "มีอะไรอีกหรือจ๊ะ รินดา" "คือ... ในช่วงเวลาที่คุณพ่อของคุณคณินเสียชีวิตใหม่ๆ ค่ะ คุณหญิงพอจะจำได้ไหมคะว่ามีใครเข้ามาช่วยเหลือ หรือเข้ามาดูแลเรื่องงานศพ หรือเรื่องการจัดการทรัพย์สินของท่านเป็นพิเศษบ้างไหมคะ" รินดาพยายามใช้คำพูดที่อ่อนโยนที่สุด คุณหญิงศศิธรหลับตาลงอีกครั้ง นึกย้อนไปถึงช่วงเวลาอันโหดร้าย "ช่วงนั้น... ทุกอย่างมันสับสนไปหมด ฉันเสียใจมาก จนแทบจะทำอะไรไม่ถูกเลย" "แล้วมีใครที่คอยอยู่เคียงข้างคุณหญิงในตอนนั้นบ้างคะ" รินดาถามต่อ "วิชัย... วิชัยเป็นคนดูแลทุกอย่างให้ฉันเอง" คุณหญิงกล่าว "เขามาหาฉันทุกวัน พาไปทำเรื่องต่างๆ ที่ต้องจัดการ เขาบอกว่าเขาเป็นเพื่อนสนิทของสามีฉัน และเขาอยากจะช่วยเหลือครอบครัวเราให้ผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากไปให้ได้" "วิชัยเป็นคนดูแลทุกอย่างเลยเหรอคะ" รินดาทวนคำ สีหน้าของเธอเริ่มแสดงความสงสัย "ใช่ เขาจัดการทุกอย่างให้ฉันอย่างดีที่สุด" คุณหญิงตอบ "ฉันรู้สึกขอบคุณเขามากจริงๆ ในตอนนั้น" "แล้วมีเรื่องอะไรที่คุณหญิงรู้สึกว่าผิดปกติ หรือน่าสงสัยในช่วงเวลาที่วิชัยเข้ามาช่วยเหลือบ้างไหมคะ" รินดาถาม คุณหญิงศศิธรนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "มันก็มีบางเรื่องนะ... อย่างเช่น เรื่องการขายหุ้นบางส่วนของบริษัทฉัน" "คุณหญิงคะ" รินดาเร่งถาม "วิชัยบอกว่ามันเป็นไปตามความประสงค์ของสามีฉัน" คุณหญิงเล่า "เขาบอกว่าสามีฉันได้ทำพินัยกรรมไว้ว่า หากเกิดอะไรขึ้นกับเขา บริษัทบางส่วนจะต้องถูกขายออกไป เพื่อนำเงินมาใช้หนี้บางอย่าง" "แล้วคุณหญิงก็เชื่อเขาโดยไม่ได้ตรวจสอบอะไรเลยใช่ไหมคะ" รินดาถามอย่างแผ่วเบา "ตอนนั้น... ฉันเสียใจมากจนแทบไม่คิดอะไรแล้ว" คุณหญิงกล่าวเสียงสั่นเครือ "ฉันไว้ใจวิชัย และเชื่อคำพูดของเขา" "แต่ถ้าคุณวิชัยเป็นคนทำเรื่องทั้งหมดนี้จริง" รินดาพูดต่อ "แล้วทำไมเขาถึงต้องทำตามคำสั่งของคุณธนาธรด้วยคะ" "คุณคณินคะ" คุณหญิงศศิธรหันไปมองลูกชายที่เดินเข้ามาพอดี "รินดาพูดถูกหรือเปล่า" คณินเดินเข้ามาหาคุณแม่และรินดา "ครับคุณแม่ เมื่อเช้านี้ ผมได้หลักฐานบางอย่างที่ชี้ว่า วิชัยเป็นคนลงมือปลอมลายเซ็นของคุณหญิงศศิธร เพื่อยักยอกหุ้นของผมไป" "อะไรนะ!" คุณหญิงอุทานด้วยความตกใจ "แต่ผมเชื่อว่าวิชัยคงไม่ได้ทำคนเดียว" คณินกล่าวต่อ "เบื้องหลังต้องมีคนสั่งการอยู่ และจากข้อมูลที่ผมแกะรอยได้... คนคนนั้นก็คือ คุณธนาธร" "คุณธนาธร!?" คุณหญิงอุทานอีกครั้ง "เป็นไปได้ยังไง" "คุณธนาธรเป็นคู่แข่งทางธุรกิจที่สำคัญของเรามาตลอดครับ" คณินอธิบาย "เขาคงมองเห็นโอกาสที่จะกำจัดเราไปทีละขั้น และใช้คุณวิชัยเป็นเครื่องมือ" "แล้วคุณธนาธร รู้เรื่องที่คุณพ่อของผมเคยทำพินัยกรรมเรื่องการขายหุ้นไว้ด้วยอย่างนั้นหรือคะ" คุณหญิงถาม "ผมคิดว่าคุณธนาธรน่าจะรู้เรื่องนั้นครับ" คณินตอบ "และเขาคงใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการหลอกใช้คุณวิชัยให้ทำตามแผนการของเขา" "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ" รินดาถาม "ผมจะลองเข้าไปคุยกับวิชัยดู" คณินกล่าว "ผมอยากจะให้เขาเปิดเผยความจริงทั้งหมด" "แต่คณิน... มันอาจจะเป็นอันตรายนะ" คุณหญิงศศิธรเป็นห่วงลูกชาย "ผมรู้ครับคุณแม่" คณินตอบ "แต่ผมต้องทำ" รินดาเองก็รู้สึกเป็นห่วงคณินไม่แพ้กัน เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับวิชัยในครั้งนี้ อาจจะนำมาซึ่งอันตรายที่คาดไม่ถึง "ฉันจะไปด้วยค่ะ" รินดากล่าว "ไม่ได้" คณินปฏิเสธทันที "มันอันตรายเกินไป คุณต้องอยู่ที่นี่กับคุณแม่" "แต่ฉัน..." รินดาพยายามจะคัดค้าน "ไม่มีแต่" คณินยืนกราน "คุณมีหน้าที่สำคัญกว่านั้น คือการดูแลคุณแม่ และเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้น" คณินตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับวิชัยเพียงลำพัง เขาเชื่อว่าด้วยสติปัญญาและความสามารถของเขา เขาสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ เขาเดินออกจากห้องไป พร้อมกับความมุ่งมั่นที่จะเปิดเผยความจริงทั้งหมดให้ปรากฏ