หลังจากที่รินรดาตัดสินใจที่จะช่วยเหลือคณิน ทั้งสองคนก็เริ่มวางแผนอย่างจริงจัง การพูดคุยกันตลอดทั้งคืนทำให้เธอได้เห็นอีกมุมหนึ่งของคณิน ชายหนุ่มผู้มีความมุ่งมั่นแน่วแน่ และมีความรับผิดชอบอันใหญ่หลวง "ผมรู้ว่ามันเสี่ยง" คณินกล่าวขณะที่ทั้งสองคนกำลังนั่งคุยกันในห้องทำงานของเขา ยามใกล้รุ่ง "แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ถ้าเราไม่ลงมือตอนนี้ พวกเขาจะย่ามใจและเดินหน้าแผนการของพวกเขาต่อไป" "แล้วเราจะเริ่มจากตรงไหนดีคะ?" รินรดาถาม เสียงของเธอดูมีความมั่นใจมากขึ้นกว่าเดิม "คุณต้องช่วยผมรวบรวมข้อมูลเพิ่มเติม" คณินตอบ "ผมต้องการรู้ว่าใครคือหัวหน้าตัวจริงของกลุ่มนายทุนพวกนี้ และพวกเขามีแผนการอะไรอีกบ้าง" "ฉันจะพยายามค่ะ" รินรดาพยักหน้า "แต่... ฉันจะติดต่อพวกนั้นยังไงคะ? ถ้าพวกเขาจับได้ว่าฉันกำลังให้ข้อมูลคุณ พวกเขาคงไม่ปล่อยฉันไว้แน่" "ผมจะจัดการเรื่องนั้นเอง" คณินกล่าว "ผมจะสร้างแผนสำรองไว้ให้คุณ หากมีอะไรผิดพลาด คุณจะได้ปลอดภัย" เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอ "คุณเชื่อใจผมได้นะ" รินรดาพยักหน้า เธอเชื่อใจเขา เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ" วันต่อมา รินรดากลับไปหาคนที่ว่าจ้างเธอมาอีกครั้ง เธอแสร้งทำเป็นว่ายังคงทำงานตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด แต่ในใจของเธอเต็มไปด้วยความกังวล เธอต้องระมัดระวังทุกการกระทำ ทุกคำพูด "เป็นไงบ้าง?" ชายร่างท้วมที่ว่าจ้างเธอมาถามขณะที่เขากำลังจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์ "ได้ข่าวอะไรเกี่ยวกับคณินบ้างไหม?" "ยังเลยค่ะ" รินรดาตอบตามบท "เขากำลังระวังตัวมาก ฉันเข้าถึงตัวยากขึ้นเรื่อยๆ" "นั่นแหละที่ฉันไม่ชอบ" ชายคนนั้นขมวดคิ้ว "ไอ้คณินนี่มันเป็นพวกที่ไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับธุรกิจของมันจริงๆ" "เขาอาจจะกำลังเตรียมการอะไรบางอย่างอยู่ก็ได้ค่ะ" รินรดาพยายามกระตุ้นให้เขาพูดอะไรออกมา "คุณคิดว่าเขามีแผนอะไรคะ?" "แผนอะไรของมัน?" ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ "มันก็แค่กำลังกลัวจนหัวหดนั่นแหละ" เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ "แต่ไม่ต้องห่วง เรามีแผนสำรองอยู่แล้ว ถ้าแผนการนี้ไม่สำเร็จ เราก็ยังมีไม้ตายอีกอัน" "ไม้ตาย?" รินรดาถามอย่างจงใจ "หมายถึงอะไรคะ?" "ก็... ก็บางอย่างที่จะทำให้คณินเสียใจไปตลอดชีวิตไงล่ะ" ชายคนนั้นยิ้มอย่างมีเลศนัย "แต่รายละเอียดตอนนี้ยังบอกเธอไม่ได้หรอก มันเป็นความลับสุดยอด" รินรดาแสร้งทำเป็นสนใจ "จริงเหรอคะ? น่าสนใจจังค่ะ" การสนทนานี้ทำให้รินรดารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก เธอรีบกลับไปรายงานคณินทันทีที่หาโอกาสได้ "คุณคณินคะ ฉันได้ยินอะไรบางอย่างมาค่ะ" รินรดาบอกกับคณินเมื่อทั้งสองคนกำลังซุ่มดูการเคลื่อนไหวของเป้าหมาย "พวกเขาบอกว่ามี 'ไม้ตาย' ที่จะทำให้คุณเสียใจไปตลอดชีวิต" คณินเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาดูเคร่งเครียดขึ้น "ไม้ตายอย่างนั้นเหรอ? พวกมันกำลังวางแผนอะไรกันแน่?" "ฉันไม่รู้ค่ะ" รินรดาตอบ "แต่ฉันรู้สึกว่ามันจะต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ" "เราต้องสืบให้ได้ว่า 'ไม้ตาย' ที่ว่านั้นคืออะไร" คณินกล่าว "ผมไม่ยอมให้พวกมันมาทำร้ายใครที่ผมรักได้เด็ดขาด" "ใครที่คุณรัก?" รินรดาถามอย่างสงสัย คณินมองเธอแล้วยิ้ม "ก็คุณไง" คำตอบนั้นทำให้รินรดารู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า เธอไม่คิดว่าคณินจะกล้าพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ "คุณคณิน..." "ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไป" คณินตัดบท "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมรู้สึกยังไง" เขาสูดลมหายใจลึก "ผมรู้ว่าคุณถูกหลอกใช้ แต่ผมก็เห็นความดีในตัวคุณ ผมเห็นความกล้าหาญและความตั้งใจที่จะแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาด" "ฉัน... ฉันก็รู้สึกดีกับคุณค่ะ" รินรดาตอบอย่างตะกุกตะกัก "งั้นเรามาช่วยกันทำให้เรื่องนี้จบลงด้วยดีนะ" คณินกล่าว "เราจะเปิดโปงพวกมันให้ได้ และเราจะทำให้แน่ใจว่า 'ไม้ตาย' ของพวกมันจะไม่ได้ผล" หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็เริ่มลงมือทำตามแผนอย่างจริงจัง รินรดาใช้ความใกล้ชิดที่เธอมีกับกลุ่มนายทุน เพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับ "ไม้ตาย" ที่พวกเขากล่าวถึง ขณะที่คณินก็ใช้เครือข่ายของเขาในการรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับแผนการที่แท้จริงของกลุ่มนายทุน "ฉันได้ข้อมูลมาค่ะ" รินรดาบอกกับคณินในวันรุ่งขึ้น "พวกเขาบอกว่า 'ไม้ตาย' ที่ว่านั้นเกี่ยวข้องกับ... เกี่ยวข้องกับอดีตของคุณค่ะ" คณินเลิกคิ้ว "อดีตของผม? หมายความว่ายังไง?" "ฉันไม่แน่ใจค่ะ" รินรดาตอบ "แต่ฉันได้ยินพวกเขาพูดถึงเรื่องอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน ที่ทำให้... ที่ทำให้ครอบครัวของคุณต้องสูญเสียบางอย่างไป" เมื่อได้ยินเช่นนั้น คณินก็หน้าซีดลงไปทันที เขารู้ดีว่ารินรดากำลังพูดถึงเรื่องอะไร มันเป็นความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตของเขา "พวกเขา... พวกเขารู้เรื่องนั้นได้ยังไง?" คณินถาม เสียงสั่น "ฉันไม่รู้ค่ะ" รินรดาตอบ "แต่ฉันคิดว่า... พวกเขาอาจจะกำลังจะใช้เรื่องนั้นมาทำร้ายคุณทางจิตใจ หรือไม่ก็... อาจจะใช้เป็นข้ออ้างในการทำลายชื่อเสียงของคุณ" คณินหลับตาลง กำหมัดแน่น "ผมจะไม่ยอมให้พวกมันทำแบบนั้นเด็ดขาด" เขาพูดเสียงกร้าว "ผมจะปกป้องทุกอย่างที่ผมมี และผมจะปกป้องคนที่ผมรัก" เขาหันไปมองรินรดา ดวงตาของเขาสื่อถึงความมุ่งมั่นอันแรงกล้า "เราต้องหยุดพวกมันให้ได้"