การสนทนากับชายร่างท้วมครั้งล่าสุดยิ่งทำให้คณินเครียดหนักกว่าเดิม เขาเดินไปมาในห้องทำงานอย่างกระสับกระส่าย รินรดาเฝ้ามองเขาด้วยความเป็นห่วง "เขาพูดถึง 'ไม้ตาย' ที่จะทำให้ผมเสียใจไปตลอดชีวิต" คณินกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด "แต่เขากลับไม่ยอมบอกรายละเอียด เขาจะทำอะไรกันแน่?" "ฉันคิดว่า... เขาอาจจะกำลังพยายามทำให้เรากลัว" รินรดาเสนอ "หรืออาจจะแค่ปั่นหัวเราให้เราเสียสมาธิ" "แต่ถ้ามันเป็นเรื่องจริงล่ะ?" คณินหยุดเดิน หันมาเผชิญหน้ากับรินรดา "ถ้ามันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับอดีตของผมจริงๆ... และพวกมันมีหลักฐาน" "คุณคณินคะ" รินรดาเดินเข้าไปใกล้เขา "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ทำอะไรผิด" "แต่โลกภายนอกอาจจะไม่คิดแบบนั้น" คณินถอนหายใจ "ถ้าเรื่องนั้นถูกเปิดเผยออกไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าพวกมันสร้างเรื่องราวให้ดูน่าเชื่อถือ... มันจะส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อชื่อเสียงและธุรกิจของผม" "เราต้องหาทางป้องกันตัวเองค่ะ" รินรดาบอก "แต่เราจะทำได้ยังไง ในเมื่อเรายังไม่รู้ว่า 'ไม้ตาย' ของพวกเขาคืออะไรกันแน่?" คณินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเปล่งประกายขึ้นอีกครั้ง "เราจะล่อให้พวกมันเปิดเผยออกมาเอง" "ล่อยังไงคะ?" "เราจะสร้างสถานการณ์ที่ทำให้พวกมันรู้สึกว่าใกล้จะสำเร็จแล้ว" คณินอธิบาย "ทำให้พวกมันรู้สึกว่าเรากำลังอ่อนแอ และพร้อมที่จะยอมจำนน" เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบปากกาขึ้นมา "คุณจะช่วยผมได้ไหมในการสร้างสถานการณ์นี้?" รินรดาพยักหน้า "ฉันจะทำค่ะ" "ดี" คณินยิ้ม "ผมจะเริ่มจากการปล่อยข่าวลือบางอย่างออกไป" "ข่าวลืออะไรคะ?" "ข่าวลือว่า... ธุรกิจของผมกำลังจะประสบปัญหาอย่างหนัก" คณินตอบ "ว่าผมกำลังจะขายหุ้นบางส่วนเพื่อนำเงินมาประคับประคองบริษัท" "แต่ถ้าพวกเขาเชื่อจริงๆ แล้วเดินหน้าแผนการของพวกเขาทันทีล่ะคะ?" รินรดาถามอย่างกังวล "นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ" คณินกล่าว "ยิ่งพวกมันเร่งลงมือมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีโอกาสที่จะพลาดท่ามากขึ้นเท่านั้น" เขาขยิบตาให้รินรดา "และเมื่อพวกมันเริ่มเคลื่อนไหว... เราจะรู้ว่า 'ไม้ตาย' ของพวกมันคืออะไร" แผนการของคณินเริ่มต้นขึ้น เขาใช้เครือข่ายของเขาในการปล่อยข่าวลือเกี่ยวกับปัญหาทางการเงินของบริษัทออกไปอย่างระมัดระวัง ข่าวลือค่อยๆ แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วในวงการธุรกิจ ทำให้หลายฝ่ายเริ่มจับตามองสถานการณ์ของบริษัทคณินอย่างใกล้ชิด ขณะเดียวกัน รินรดาก็กลับไปพบกับชายร่างท้วมอีกครั้ง คราวนี้เธอแสร้งทำเป็นว่ากำลังหวาดกลัว และกระซิบกระซาบเรื่องข่าวลือที่เธอได้ยินมา "คุณคะ... ฉันได้ยินมาว่า... ธุรกิจของคุณคณินกำลังจะแย่ลงค่ะ" รินรดาเอ่ยเสียงสั่น "เขาอาจจะต้องขายหุ้นบางส่วนเพื่อประคับประคองบริษัท" ชายร่างท้วมได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา "เห็นไหมล่ะ" เขาพูดอย่างพอใจ "ไอ้คณินมันก็แค่กำลังเล่นละครไปวันๆ นั่นแหละ" "แต่... ถ้าเขาเดือดร้อนจริงๆ ล่ะคะ?" รินรดาถาม "ถ้าเขาต้องขายหุ้นจริงๆ... แล้วคุณ... คุณจะใช้ 'ไม้ตาย' ของคุณเมื่อไหร่คะ?" ชายร่างท้วมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกว้าง "โอ้โห... หลานคนนี้ช่างอยากรู้อยากเห็นจริงๆ" เขาพูด "แต่เอาเถอะ... ในเมื่อเธอทำงานให้เรามาตลอดขนาดนี้ ฉันจะบอกอะไรบางอย่างให้ก็ได้" เขาหยุดไปครู่หนึ่งราวกับกำลังชั่งใจ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงกระซิบ "แก่นแท้ของ 'ไม้ตาย' ของเราก็คือ... การเปิดโปงความผิดพลาดครั้งใหญ่ในอดีตของคณิน" "ความผิดพลาดครั้งใหญ่?" รินรดาถาม "หมายถึง... อุบัติเหตุครั้งนั้นเหรอคะ?" "ไม่ใช่แค่ครั้งนั้น" ชายร่างท้วมส่ายหน้า "มันเป็นเรื่องที่ใหญ่กว่านั้นเยอะ... เป็นเรื่องที่ถ้าถูกเปิดเผยออกมา จะทำให้เขากลายเป็นคนที่ไม่น่าไว้วางใจในสายตาของทุกคน" "แล้วคุณมีหลักฐานอะไรคะ?" รินรดาถามต่อ แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกหนาวสะท้าน "แน่นอนว่าเรามี" ชายร่างท้วมหัวเราะ "เรามีเอกสาร... มีพยาน... ทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว" เขาพูดอย่างมั่นใจ "แค่รอเวลาที่เหมาะสม เราก็จะยื่นฟ้องเขา... และเมื่อคดีขึ้นสู่ศาล... ทุกอย่างก็จะจบลง" รินรดารู้สึกเหมือนเลือดในกายหยุดไหล เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะซับซ้อนและอันตรายถึงเพียงนี้ การจะสร้างหลักฐานปลอมขึ้นมาได้อย่างแนบเนียนขนาดนั้น ต้องอาศัยผู้ที่มีความเชี่ยวชาญและเส้นสายในวงการมืดจริงๆ "ฉัน... ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" รินรดาพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ขอบคุณมากนะคะที่บอกฉัน" "จำไว้ให้ดีนะ" ชายร่างท้วมย้ำ "นี่คือโอกาสสุดท้ายของเราที่จะจัดการกับไอ้คณิน" เมื่อรินรดากลับมารายงานคณิน เขาก็ขมวดคิ้วด้วยความเครียด "การฟ้องร้อง... แสดงว่าพวกมันจะใช้ช่องทางกฎหมาย" "ใช่ค่ะ" รินรดาพยักหน้า "และดูเหมือนว่า... พวกมันจะมีหลักฐานบางอย่างด้วย" "หลักฐานปลอม" คณินพึมพำ "เป็นไปได้สูงมาก" เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังวิวทิวทัศน์ของเมืองหลวง "แต่เราจะใช้ข้อมูลนี้ให้เป็นประโยชน์" "หมายความว่ายังไงคะ?" "ถ้าพวกมันจะใช้การฟ้องร้องเป็นไม้ตาย" คณินกล่าว "เราก็จะใช้มันเป็นเครื่องมือในการล่อพวกมันออกมา" "เราจะทำยังไงคะ?" "เราจะสร้างเรื่องขึ้นมา" คณินอธิบาย "สร้างเรื่องว่า... ผมกำลังจะยอมรับผิดในอุบัติเหตุครั้งนั้น และพร้อมที่จะจ่ายค่าชดเชยจำนวนมาก" รินรดาอ้าปากค้าง "แต่... คุณคณินคะ นั่นมันอันตรายนะคะ" "อันตรายกว่าการปล่อยให้พวกมันมีอำนาจเต็มที่เหรอ?" คณินถามกลับ "ผมจะไม่ยอมให้พวกมันได้ใจไปมากกว่านี้" เขาหันมามองรินรดา "คุณจะต้องเป็นคนไปปล่อยข่าวนี้" "ฉัน?" รินรดาตกใจ "แต่..." "คุณเป็นคนเดียวที่พวกมันไว้ใจ" คณินกล่าว "และคุณคือคนที่ใกล้ชิดกับแผนการของพวกมันมากที่สุด" เขาจับมือรินรดาไว้ "ผมรู้ว่ามันเสี่ยง แต่ผมเชื่อใจคุณ" รินรดาหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพยักหน้า "ฉันจะทำค่ะ" แผนล่อเสือเข้าถ้ำเริ่มขึ้น รินรดาต้องแสดงบทบาทเป็นสายลับสองหน้าอย่างเต็มกำลัง เธอต้องทำลายความไว้วางใจที่พวกนายทุนมีให้เธอ ในขณะเดียวกันก็ต้องรักษาความไว้เนื้อเชื่อใจของคณินไว้ให้ได้