ใบหน้าสวยคมของอรชรซีดเผือดราวกับเห็นผี สุรศักดิ์ ปรมาจารย์แห่งวงการธุรกิจมืดผู้ทรงอิทธิพลที่ใครๆ ต่างเกรงกลัว กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอราวกับพายุที่พัดถล่ม ความคิดที่ว่าเขาคือ 'เจ้าพ่อ' ที่พี่ชายเคยพร่ำบอกกำลังถาโถมเข้าใส่จนเธอแทบยืนไม่อยู่ เขามาตามหาใคร? หรือมาตามหาเธอ? อรชรพยายามสงบสติอารมณ์ ความกลัวเริ่มก่อตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งเกาะกุมหัวใจ แต่เธอก็รู้ดีว่านี่คือช่วงเวลาที่ต้องแข็งแกร่งที่สุด เธอถอนหายใจลึกๆ ยืดอกขึ้น ยิ้มหวานส่งให้สุรศักดิ์อย่างมีมารยาทที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ "มีอะไรให้ดิฉันรับใช้คะ คุณสุรศักดิ์?" คำถามที่ดูเหมือนสุภาพ แต่ภายในกลับแฝงด้วยความระแวงและความไม่แน่ใจ สุรศักดิ์มองอรชรนิ่ง ดวงตาคมกริบประเมินเธอทุกซอกทุกมุม เขารู้ว่าเธอไม่ใช่ 'อร' คนเดิมที่เคยพบเห็น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอมีความสง่างามและเยือกเย็นที่น่าสนใจ "คุณ...จำผมไม่ได้แล้วหรือครับคุณอร?" เสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบถาม ราวกับต้องการจะทดสอบเธอ อรชรใจเต้นระรัว เธอจำเขาได้สิ! เขาคือคนที่เธอเห็นแวบๆ ที่งานเลี้ยงของพี่ชายในคืนนั้น และเป็นคนที่พี่ชายพูดถึงด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น แต่เธอจะยอมรับได้อย่างไร? ถ้าเขารู้ว่าเธอคือ 'อร' ตัวจริง เธออาจจะตกอยู่ในอันตรายมากกว่านี้ "ดิฉัน...ไม่แน่ใจค่ะ คุณสุรศักดิ์ ดิฉันมีคนรู้จักเยอะ" เธอตอบเลี่ยงๆ พลางก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สุรศักดิ์เห็นความกลัวในแววตาของเธอ แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรมากไปกว่านั้น เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด โฟกัสสายตาไปที่ริมฝีปากของอรชร "คุณอร...ช่างสวยงามเสมอ" เขาเอ่ยชมเสียงพร่า เคลื่อนมือไปสัมผัสแก้มเนียนของเธอเบาๆ อรชรสะดุ้งเฮือก รีบปัดมือเขาออกอย่างรวดเร็ว "คุณสุรศักดิ์คะ! กรุณารักษาระยะห่างด้วยค่ะ" เธอพูดเสียงแข็งขึ้น ความอดทนของเธอเริ่มหมดลง "ถ้าคุณไม่มีธุระอะไร ดิฉันขอตัวค่ะ" สุรศักดิ์ยิ้มมุมปาก เขารู้ว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น "ผมมีธุระกับคุณเสมอคุณอร" เขาเน้นคำว่า 'เสมอ' ดวงตาของเขาสุกใสราวกับสัตว์ป่าที่เจอเหยื่อ "แต่ตอนนี้...ผมแค่มาทักทาย" เขาผายมือไปยังรถลีมูซีนสีดำสนิทที่จอดนิ่งอยู่ริมถนน "ผมว่าเราสองคน...มีเรื่องที่ต้องคุยกันอีกยาว" อรชรกลืนน้ำลายเหนียวหนืด เธอรู้ว่าการปฏิเสธคงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก หากเธอต้องการความปลอดภัยในตอนนี้ เธอต้องยอมเล่นตามเกมของเขาไปก่อน "คุณสุรศักดิ์คะ..." เธอรวบรวมความกล้า "ถ้าจะคุยกันเรื่องงาน...ดิฉันยินดีรับฟังค่ะ" สุรศักดิ์พยักหน้าช้าๆ เขาเดินอ้อมไปเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสาร "เชิญครับคุณอร" อรชรลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เธอก็จำต้องก้าวเข้าไปนั่งในรถลีมูซีนที่ดูหรูหราโอ่อ่า แต่กลับให้ความรู้สึกเยือกเย็นราวกับโลงศพ เมื่อประตูรถปิดลง เสียงสนทนาภายนอกก็เงียบหายไป เหลือเพียงความอึดอัดและเสียงลมหายใจของเธอที่ดังแข่งกับหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ในขณะที่รถกำลังจะเคลื่อนตัว สุรศักดิ์หันมามองเธออีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อันตราย "คุณอร...คุณไม่รู้ตัวเลยใช่ไหม ว่าคุณเป็นสิ่งที่สำคัญกับผมมากแค่ไหน?" คำถามนั้นทิ้งปริศนาและความหวาดหวั่นไว้ในใจของอรชร ขณะที่รถลีมูซีนก็พาร่างของเธอออกไปสู่ถนนที่มืดมิด ทิ้งไว้เพียงคำถามในใจว่า 'อะไรคือสิ่งที่สำคัญของเขา?' และ 'เธอจะหนีพ้นเงาทมิฬที่ตามติดนี้ได้หรือไม่?' เธอจะถูกพาไปที่ไหน? และความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับสุรศักดิ์จะนำพาเธอไปสู่หายนะ หรือความหวังกันแน่?