"แล้ว... ท่านประธานของคุณ ตกลงตามนั้นจริงๆ เหรอคะ" พิมพ์ดาเอ่ยถามธาราด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือ ความหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเธออีกครั้งหลังจากที่ต้องเผชิญกับความสับสนและความหวาดกลัวมาตลอด ธาราก้มหน้าลงมองมือของเธอที่ยังคงจับแขนเสื้อของเขาอยู่แน่น ดวงตาของเขาฉายแววอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "เขาตกลงแล้ว พิมพ์ลดา" เขาตอบเสียงทุ้ม "เขาบอกว่าเมื่อคุณยอมร่วมมือและยืนยันว่าจะไม่ขัดขวางข้อตกลงใดๆ ที่ผมทำกับเขา เขาก็จะปล่อยตัวคุณ และเราสองคนจะได้รับอนุญาตให้กลับบ้านไปพร้อมกัน" "จริงๆ เหรอคะ" พิมพ์ดาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "แล้ว... ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะคะ" "ผมถูกพามาพบเขาหลังจากที่คุณส่งข้อความไป" ธาราอธิบาย "เขาต้องการให้ผมเห็นด้วยตาตัวเองว่าคุณปลอดภัย และพร้อมที่จะทำตามข้อตกลง เขาบอกว่านี่คือวิธีเดียวที่จะทำให้ผมมั่นใจและยอมทำตามสิ่งที่เขาต้องการ" "แต่... ข้อตกลงนั้นคืออะไรคะ" พิมพ์ดาถามต่อ เธอรู้สึกว่ายังมีอะไรบางอย่างที่เธอไม่รู้ "คุณธาราคะ ฉัน... ฉันกลัว" ธาราบีบมือเธอเบาๆ เพื่อปลอบประโลม "ผมรู้ พิมพ์ดา ผมรู้ว่าคุณกลัว ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้" เขาถอนหายใจยาว "ข้อตกลงมันซับซ้อนกว่าที่ผมคาดไว้มากครับ" "คุณหมายความว่ายังไงคะ" "ท่านประธานต้องการให้ผม... รับตำแหน่งบางอย่างในองค์กรของเขา" ธาราเอ่ยเสียงอ่อย "เขาต้องการให้ผมเข้ามาดูแลเรื่องการจัดการบางส่วน แทนที่จะเป็นคู่ขัดแย้งที่คอยต่อต้านเขาอยู่ตลอดเวลา" พิมพ์ลดามองหน้าธาราด้วยความตกใจ "คุณธาราคะ คุณจะยอมทำแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ" "ผมไม่มีทางเลือกอื่น พิมพ์ดา" ธาราตอบเสียงเครียด "เขาใช้คุณเป็นเครื่องต่อรอง ถ้าผมไม่ยอมทำตาม เขาก็ไม่ปล่อยคุณ" "แต่... แต่นั่นหมายความว่าคุณต้องทำงานให้กับเขาตลอดไปเลยเหรอคะ" "ไม่ตลอดไปหรอกครับ" ธาราพยายามปลอบ "ผมจะหาทางของผมเอง ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือเราต้องออกจากที่นี่ไปให้ได้ก่อน" "แล้ว... ฉันจะได้กลับบ้านจริงๆ ใช่ไหมคะ" เสียงของพิมพ์ดาเริ่มสั่นเครือ "แน่นอนครับ" ธาราพยักหน้า "ผมยืนยันกับเขาแล้วว่าคุณต้องกลับไปกับผม เราจะกลับบ้านไปด้วยกัน" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ชายชุดดำคนเดิมปรากฏตัวขึ้น เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ท่านประธานให้มารับคุณทั้งสองคนครับ" ธาราหันไปมองชายชุดดำคนนั้น "เราจะไปไหน" "ท่านประธานต้องการพบเป็นการส่วนตัว เพื่อยืนยันข้อตกลงครั้งสุดท้ายครับ" ชายชุดดำตอบ พิมพ์ลดามองธาราด้วยความกังวล "คุณธาราคะ..." "ไม่ต้องห่วงครับ" ธาราจับมือเธออีกครั้ง "ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" ทั้งสามคนเดินออกจากห้องทำงานนั้นไป ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุม พิมพ์ลดารู้สึกได้ถึงความตึงเครียดในอากาศ แต่เธอก็พยายามเข้มแข็งเพื่อธารา เธอรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ยังไม่จบลง และเธอจะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าอย่างกล้าหาญ พวกเขาเดินผ่านโถงทางเดินที่คุ้นเคย แต่คราวนี้ทุกอย่างดูน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม แสงไฟที่สลัวๆ และเงาที่ทอดยาวบนผนัง ทำให้บรรยากาศยิ่งดูอึมครึม พิมพ์ลดาจับมือธาราแน่นขึ้น เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นจะเป็นอย่างไร แต่เธอหวังเพียงว่า การตัดสินใจครั้งนี้ จะนำพาพวกเขาไปสู่อิสรภาพที่แท้จริง พวกเขามาถึงห้องทำงานอีกครั้ง แต่คราวนี้ ชายที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ไม่ใช่ชายคนเดิม ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าพวกเขาเป็นชายชราในวัยหกสิบกว่าปี ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยว สวมชุดสูทสีดำสนิทที่ดูภูมิฐานและทรงอำนาจ "มาแล้วหรือ" ชายชราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แต่แฝงไปด้วยอำนาจ "คุณธารา คุณพิมพ์ลดา" ธาราผายมือให้พิมพ์ลดาเดินนำไปข้างหน้า "สวัสดีครับท่านประธาน" "การเจรจาของเราเป็นไปด้วยดี" ชายชรากล่าว พลางจ้องมองมาที่พิมพ์ลดา "คุณพิมพ์ลดา เป็นผู้หญิงที่กล้าหาญ ผมนับถือในตัวคุณ" พิมพ์ลดาก้มหน้าลงเล็กน้อย "ดิฉันเพียงต้องการให้เรื่องนี้ยุติลงค่ะ" "ดีมาก" ชายชราพยักหน้า "และคุณธารา ก็เป็นคนที่รู้จักสถานการณ์ได้ดี" "ผมทำทุกอย่างเพื่อคนที่ผมรักครับ" ธาราตอบ พลางกุมมือพิมพ์ลดาไว้ "ผมเชื่ออย่างนั้น" ชายชราหัวเราะเบาๆ "เอาล่ะ เมื่อทุกอย่างตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ผมจะทำตามสัญญา" เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และกดเบอร์บางอย่าง "จัดการปลดการเฝ้าระวังทั้งหมดที่ตึกนี้ และส่งรถที่เตรียมไว้มารับคุณธาราและคุณพิมพ์ลดาที่หน้าทางเข้าหลัก" เขาหันกลับมามองทั้งสองคน "คุณได้รับอิสรภาพแล้ว ไปได้" พิมพ์ลดามองธาราด้วยความโล่งใจ น้ำตาแห่งความสุขเริ่มเอ่อคลอ "ขอบคุณค่ะท่านประธาน" "ไม่เป็นไร" ชายชรากล่าว "หวังว่าเราจะไม่ต้องเจอกันอีกในสถานการณ์แบบนี้" ธาราพยักหน้า "ผมก็หวังเช่นนั้นครับ" ทั้งสองคนเดินออกจากห้องทำงานนั้นไปอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและดีใจ พวกเขาเดินไปตามทางเดินที่เคยพามาด้วยความหวาดกลัว แต่คราวนี้ทุกอย่างดูสว่างไสวและอบอุ่นหัวใจ เมื่อมาถึงหน้าทางเข้าหลัก รถลีมูซีนสีดำคันหรูจอดรออยู่แล้ว คนขับเปิดประตูต้อนรับ พวกเขาขึ้นรถไปอย่างรวดเร็ว และรถก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป ทิ้งอาณาเขตอันน่าสะพรึงกลัวนั้นไว้เบื้องหลัง พิมพ์ลดานั่งพิงพนักเบาะ มองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพทิวทัศน์ที่ค่อยๆ เปลี่ยนไป ทำให้เธอรู้สึกราวกับว่ากำลังฝันไป เธอหันไปมองธาราที่นั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความสุขเช่นกัน "เราเป็นอิสระแล้วจริงๆ ใช่ไหมคะ" พิมพ์ดาเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา "ใช่ครับ พิมพ์ลดา" ธาราตอบ พลางบีบมือเธอเบาๆ "เราเป็นอิสระแล้ว" "ขอบคุณนะคะธารา" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" ธาราตอบ "ถ้าไม่มีคุณ ผมก็คงไม่มีแรงที่จะสู้ต่อไป" รถลีมูซีนเคลื่อนตัวไปตามถนน มุ่งหน้าสู่บ้านของพวกเขา ความรู้สึกปลอดภัยและความสุขค่อยๆ กลับคืนมาสู่หัวใจของทั้งสองคน แต่ถึงแม้จะได้รับอิสรภาพมาแล้ว พิมพ์ลดาและธาราก็รู้ดีว่า ชีวิตของพวกเขาจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป