การปรากฏตัวของชายหนุ่มในชุดดำได้ทิ้งร่องรอยของความไม่แน่นอนและความกังวลไว้ในจิตใจของธารา เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะทำความเข้าใจกับข้อมูลที่ได้รับมา แม้จะฟังดูเหลือเชื่อก็ตาม ความคิดที่ว่าพ่อของเขามีข้อตกลงลับกับบุคคลนิรนาม และมีสิทธิ์ในกองมรดกเดียวกันกับเขาอีกหลายคน มันทำให้เขารู้สึกเหมือนยืนอยู่บนผืนน้ำแข็งที่กำลังจะแตก "ข้อตกลง... กับใคร?" ธราพึมพำกับตัวเองขณะที่ไล่อ่านเอกสารในมือ "ทำไมพ่อต้องซ่อนเรื่องนี้ไว้? แล้ว... ชายคนนั้น... เขาเป็นใครกันแน่?" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขาเลือกที่จะไม่โทรหาอัลเบิร์ต แต่โทรหาแหล่งข่าวที่เขาพอจะไว้ใจได้ เขาต้องการข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับบุคคลนิรนามคนนั้น และความเชื่อมโยงของเขากับพ่อของเขา "สวัสดีครับคุณเล็ก..." ธราเอ่ยเสียงเบา "ผมธาราครับ... ผมมีเรื่องอยากจะรบกวนสอบถามหน่อยครับ... เกี่ยวกับ... ธุรกิจของพ่อผม..." คุณเล็ก เป็นนักข่าวสืบสวนอิสระที่ธาราเคยช่วยเหลือไว้เมื่อหลายปีก่อน เขาเป็นคนที่มีความเชี่ยวชาญในการขุดคุ้ยเรื่องราวเบื้องหลังของกลุ่มอิทธิพลต่างๆ และเป็นคนที่เก็บความลับได้ดี "ว่ามาเลยครับคุณธารา... มีอะไรให้ผมช่วย?" เสียงของคุณเล็กดังมาจากปลายสาย "ผม... กำลังสงสัย... ว่าพ่อผม... อาจจะมี... หุ้นส่วน... หรือ... หุ้นส่วนทางธุรกิจ... ที่ผม... ไม่เคย... รับรู้... มาก่อน..." ธราอธิบาย "ผม... ต้องการ... รู้ว่า... มีใคร... บ้าง... ที่... มี... ความ... สัมพันธ์... ที่... ใกล้ชิด... กับ... ธุรกิจ... ของพ่อ... ใน... ช่วง... ก่อน... ที่... พ่อ... จะ... เสียชีวิต..." คุณเล็กเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลข้อมูล "คุณธารา... กำลังหมายถึง... ธุรกิจ... ที่... เกี่ยวข้อง... กับ... กลุ่ม... ของ... ท่านประธานใหญ่... หรือเปล่าครับ?" "อาจจะ... ครับ..." ธราตอบ "แต่... ผม... ต้องการ... รู้... มากกว่า... นั้น... ผม... ต้องการ... รู้... ว่า... มี... ใคร... บ้าง... ที่... อาจจะ... มี... สิทธิ์... ใน... ทรัพย์สิน... หรือ... ผลประโยชน์... บางอย่าง... ที่... พ่อ... ผม... ได้... ทิ้งไว้..." "อืม... เข้าใจแล้วครับ..." คุณเล็กตอบเสียงหนักแน่น "เรื่องนี้... ค่อนข้าง...ละเอียดอ่อน... นะครับ... คุณธารา... ผม... ขอ... เวลา... ในการ... ตรวจสอบ... ข้อมูล... สัก... สองสามวัน... แล้ว... ผม... จะ... รีบ... ติดต่อ... กลับ... ไป... ทันที... ครับ..." "ขอบคุณมากครับ... คุณเล็ก..." ธรากล่าวด้วยความโล่งใจ "ผม... จะรอ... ข่าว... จากคุณ..." หลังจากวางสาย ธราก็รู้สึกเหนื่อยล้า เขาเดินกลับมาที่ห้องทำงาน และนั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่ตรงหน้าโต๊ะของพ่อ เขาหยิบรูปถ่ายของพ่อขึ้นมามอง ภาพรอยยิ้มอันอบอุ่นของพ่อทำให้เขารู้สึกปวดใจ "พ่อครับ... ทำไม... พ่อ... ถึง... ทิ้ง... เรื่อง... แบบนี้... ไว้... ให้ผม... รับมือ... ครับ?" ในขณะเดียวกัน อัลเบิร์ตกำลังนั่งอยู่ในห้องรับรองของบ้านพักเช่นเคย เขาเพิ่งได้รับรายงานเกี่ยวกับความคืบหน้าของแผนการ เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มเมื่ออ่านข่าวการปั่นป่วนในบริษัทขนส่งที่พวกเขาเป้าหมาย "เยี่ยม... จริงๆ..." อัลเบิร์ตพึมพำกับตัวเอง "แผน... ของเรา... กำลัง... ได้ผล... อย่าง... งดงาม..." เขานึกถึงคำพูดของธาราที่บอกว่าเขาจะไม่ออกไปไหนจนกว่าจะได้รับสัญญาณ แต่เขาก็อดเป็นห่วงลูกชายของเพื่อนเก่าไม่ได้ ชายหนุ่มในชุดดำคนนั้น... ใครกันแน่? และทำไมเขาถึงปรากฏตัวออกมาในเวลาแบบนี้? อัลเบิร์ตหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และกดเบอร์ของธารา "ธารา... เป็นยังไงบ้าง?" อัลเบิร์ตถามทันทีที่ปลายสายรับ "มีอะไร... ผิดปกติ... เกิดขึ้น... หรือเปล่า?" "ยัง... ไม่มีครับ... ลุงอัลเบิร์ต..." ธราตอบเสียงทุ้ม "ผม... กำลัง... ตรวจสอบ... เอกสาร... ที่พ่อ... ทิ้งไว้... อยู่ครับ..." "ดีแล้ว... ทำต่อไป... แต่... ระวังตัว... ด้วยนะ..." อัลเบิร์ตย้ำ "ข่าว... จาก... ทาง... เรา... แจ้งว่า... ท่านประธานใหญ่... เริ่ม... รู้สึก... ตัว... แล้ว... เขา... กำลัง... สั่ง... ให้... คน... ของ... เขา... ตรวจสอบ... อย่าง... ใกล้ชิด..." "ผมเข้าใจครับ..." ธราตอบ "ผม... จะระวัง... ให้มาก... ที่สุด..." "มี... อะไร... ให้... ลุง... ช่วย... บอก... ได้... ตลอด... เวลานะ..." อัลเบิร์ตกล่าว "และ... ถ้า... มี... ใคร... เข้ามา... ยุ่ง... เกี่ยว... กับ... แก... ที่... ไม่ใช่... คน... ของ... เรา... รีบ... แจ้ง... ทันที..." "ครับ... ลุงอัลเบิร์ต..." ธราตอบ "ผม... จะทำ... ครับ..." หลังจากวางสาย ธราก็มองไปที่เอกสารตรงหน้า เขาเริ่มจะเข้าใจแล้วว่า ทำไมพ่อของเขาถึงต้องวางแผนซับซ้อนขนาดนี้ มันไม่ใช่แค่การต่อสู้กับท่านประธานใหญ่เพียงคนเดียว แต่เป็นการต่อสู้กับอำนาจมืดที่ซ่อนอยู่มากมาย ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ธราสะดุ้งเล็กน้อย เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครมาหา "ใครมาน่ะ?" ธราถาม "ดิฉันเองค่ะ... คุณธารา..." เสียงหวานใสตอบกลับมา "คุณมุกค่ะ..." ธาราผงะเล็กน้อย เขาลืมไปเสียสนิทว่ามุกยังคงอยู่ที่นี่ เธอเข้ามาในห้องทำงานด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง "คุณธารา... คุณไม่เป็นอะไรนะ?" มุกถามพลางเดินเข้ามาหา "เมื่อสักครู่... ฉันเห็น... ผู้ชายคนหนึ่ง... ในชุดดำ... ออกไปจากบ้าน... ฉัน... เป็นห่วง... คุณ..." ธาราอึ้งไป เขานึกถึงชายหนุ่มในชุดดำที่มาหาเขาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน "คุณ... เห็นเขา... ด้วยเหรอ?" "ค่ะ... เขา... ดูน่ากลัว... มากเลยค่ะ... ฉัน... ไม่เคย... เห็นใคร... ที่มี... แววตา... แบบนั้น... มาก่อน..." มุกพูดพลางกอดอก "เขา... เข้ามา... หาคุณ... หรือเปล่าคะ?" ธาราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาจะบอกมุกเรื่องทั้งหมดได้หรือไม่? เขาจะบอกเธอว่ามีคนพยายามจะทวงสิทธิ์ในมรดกของพ่อเขา? หรือเขาจะบอกเธอว่าพ่อของเขากำลังเล่นเกมที่อันตราย? "เขา... มา... ถาม... เรื่อง... บางอย่าง... เกี่ยวกับ... พ่อ... ของผม..." ธราตัดสินใจโกหกบางส่วน "แต่... ไม่ต้อง... ห่วง... ผม... จัดการ... ได้..." "แต่ว่า..." มุกยังคงกังวล "ฉัน... รู้สึก... ว่า... เรื่องนี้... มัน... ไม่ธรรมดา... เลยนะคะ... คุณธารา..." "ผม... รู้..." ธราตอบ "ขอบคุณ... ที่เป็นห่วง... นะ... มุก..." เขาพยายามยิ้มให้มุก เพื่อคลายความกังวลของเธอ มุกมองธาราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "ถ้า... คุณธารา... ต้องการ... อะไร... ก็... บอก... ฉัน... นะคะ... ฉัน... พร้อม... จะ... ช่วย... เสมอ..." คำพูดของมุก ทำให้ธารารู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาบ้าง เขาไม่รู้ว่าเขาจะสามารถไว้ใจใครได้อีก แต่การมีมุกอยู่เคียงข้าง ก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุดในเวลานี้ "ขอบคุณ... นะ... มุก..." ธรากล่าว "ผม... จะ... บอก... ถ้า... ผม... ต้องการ... อะไร..." มุกพยักหน้า เธอรู้ว่าธาราคงไม่อยากให้เธอเข้าไปพัวพันกับเรื่องอันตรายนี้มากนัก เธอจึงเดินถอยหลังออกมา และปล่อยให้ธาราอยู่กับความคิดของตัวเอง ธารามองตามแผ่นหลังของมุกที่ค่อยๆ หายลับไป เขาถอนหายใจยาว เขาต้องหาคำตอบให้ได้เร็วที่สุด ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป