การเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกในวันนั้น ทำให้บรรยากาศระหว่างธาราและพิมพ์ลดาเปลี่ยนไป ความห่างเหินที่เคยมีเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความห่วงใยและความเข้าใจกันมากขึ้น "คุณแน่ใจนะคะว่าไม่มีอะไรจริงๆ?" พิมพ์ลดาถามธาราอีกครั้ง ขณะที่พวกเขากำลังนั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน "ผมแน่ใจ" ธาราตอบ "แค่คนพวกนั้นพยายามจะหาเรื่อง ผมจัดการได้แล้ว" "แต่ถ้าพวกเขาเป็นคนของใครบางคนที่ต้องการทำร้ายคุณล่ะคะ?" พิมพ์ลดาถามต่อ ธาราวางมีดส้อมลง เขามองเข้าไปในดวงตาของพิมพ์ลดา "คุณไม่ต้องกังวลเรื่องของผม" เขาพูด "ผมเป็นนักธุรกิจที่ต้องเผชิญกับความเสี่ยงอยู่เสมอ" "แต่ฉันเป็นภรรยาของคุณนะคะ" พิมพ์ลดาเอ่ย "ฉันควรจะรู้และเป็นห่วงคุณ" ธาราอมยิ้มเล็กน้อย "ผมรู้" เขาตอบ "และผมก็ขอบคุณที่คุณเป็นห่วง" เขาเอื้อมมือไปกุมมือของเธอไว้บนโต๊ะ "ผมจะบอกคุณก็ต่อเมื่อมันจำเป็นจริงๆ" พิมพ์ลดาพยักหน้า เธอรู้สึกดีขึ้นที่ธาราเปิดใจกับเธอมากขึ้น "แล้วคุณพ่อของฉันล่ะคะ ท่านทราบเรื่องนี้หรือยัง?" พิมพ์ลดาถาม "ผมได้แจ้งท่านแล้ว" ธาราตอบ "ท่านก็เป็นห่วงคุณเหมือนกัน" "ท่านคงจะกังวลมาก" พิมพ์ลดากล่าว "เป็นเรื่องธรรมดา" ธาราตอบ "แต่เราทั้งคู่จะทำให้ท่านสบายใจ" ในวันต่อมา ธาราต้องเดินทางไปต่างจังหวัดเพื่อติดต่อธุรกิจเป็นเวลาสองวัน "คุณจะไปนานแค่ไหนคะ?" พิมพ์ลดาถามขณะที่ธารากำลังจัดกระเป๋า "สองวันครับ" ธาราตอบ "ผมจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด" "ดูแลตัวเองนะคะ" พิมพ์ลดาบอก "อย่าหักโหมงานมากเกินไป" "แล้วคุณล่ะ?" ธาราถาม "จะอยู่ที่นี่คนเดียวได้ไหม?" "ไม่ต้องห่วงค่ะ" พิมพ์ลดากล่าว "พิมพ์ลดาจะดูแลตัวเองได้" ธาราเดินเข้ามาสวมกอดพิมพ์ลดาเบาๆ "ผมจะคิดถึงคุณ" เขาบอก พิมพ์ลดาหน้าแดงเล็กน้อย "พิมพ์ลดาจะคิดถึงคุณเหมือนกันค่ะ" เมื่อธาราออกไป พิมพ์ลดา ก็รู้สึกใจหายเล็กน้อย เธอเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ และเริ่มใช้ชีวิตประจำวันตามปกติ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอ่านหนังสือ และดูแลสวน เธอพยายามจะไม่คิดถึงเรื่องอันตรายต่างๆ ที่อาจจะเกิดขึ้น แต่แล้ว ในช่วงบ่ายของวันแรกที่ธาราไม่อยู่ สัญญาณอันตรายก็เริ่มปรากฏขึ้น พิมพ์ลดาได้ยินเสียงรถยนต์สองคันแล่นเข้ามาในบริเวณคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว เสียงยางบดถนนดังสนั่นหวั่นไหว เธอรีบวิ่งไปที่หน้าต่าง และมองออกไปด้านนอก รถยนต์สีดำสองคันจอดเทียบที่หน้าประตูคฤหาสน์ ประตูรถเปิดออก และมีชายกลุ่มหนึ่งในชุดสูทสีดำลงมายืนอยู่ พวกเขามีท่าทางที่น่าสงสัย และดูเหมือนจะไม่ใช่แขกที่ได้รับเชิญ "ใครกันนะ?" พิมพ์ลดากล่าวด้วยความกังวล เธอรีบเดินไปที่โทรศัพท์ และกดเบอร์ของนายสมชายทันที "สวัสดีค่ะคุณพ่อ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "พิมพ์ลดา เกิดอะไรขึ้น?" เสียงของนายสมชายฟังดูร้อนรน "มีคนบุกเข้ามาที่คฤหาสน์ค่ะ" พิมพ์ลดากล่าว "พวกเขาดูไม่น่าไว้ใจเลย" "อะไรนะ!" นายสมชายอุทาน "ใจเย็นๆ ลูก พ่อจะรีบติดต่อธาราให้" "แต่คุณธาราไม่อยู่ค่ะ เขาไปต่างจังหวัด" พิมพ์ลดาบอก นายสมชายเงียบไปครู่หนึ่ง "งั้นลูกต้องระวังตัวให้มากที่สุด" เขาพูด "พ่อจะส่งคนไปช่วยทันที" "ค่ะ" พิมพ์ลดารับคำ เธอมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ชายกลุ่มนั้นเริ่มเดินเข้ามาใกล้คฤหาสน์มากขึ้น พวกเขาดูเหมือนจะกำลังจะพังประตูเข้ามา พิมพ์ลดาตัดสินใจที่จะไม่รออีกต่อไป เธอรีบวิ่งไปที่ห้องเก็บของ และหยิบปืนพกที่ธาราเคยบอกไว้ว่ามีให้เธอใช้ยามฉุกเฉิน เธอจับปืนไว้ในมือแน่น หัวใจเต้นรัว แต่ดวงตาของเธอก็ฉายแววแห่งความเด็ดเดี่ยว "ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายฉัน" เธอพึมพำ เสียงปืนนัดแรกดังขึ้น ทำลายความเงียบสงัดของคฤหาสน์ พิมพ์ลดาหลับตาลงชั่วครู่ หายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะลืมตาขึ้น และเตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา