สายฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะชะล้างทุกสิ่งทุกอย่างในโลกให้สะอาดบริสุทธิ์อีกครั้ง แต่สำหรับ “พิมพ์” แล้ว สายฝนนี้กลับยิ่งเพิ่มความหนักอึ้งในหัวใจให้ท่วมท้น เธอทรุดตัวลงบนเก้าอี้ริมหน้าต่าง มองใบหน้าของ “เต้” ชายหนุ่มที่กำลังสาละวนอยู่กับการจัดดอกไม้ในแจกันอย่างตั้งใจ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นส่องกระทบแผ่วเบา เผยให้เห็นโครงหน้าที่คมคาย ดวงตาที่ฉายแววอ่อนโยนขณะบรรจงจัดกลีบกุหลาบสีแดงสด พิมพ์กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ความรู้สึกผิดบาปที่ก่อตัวขึ้นภายในใจนั้นรุนแรงเสียจนแทบจะกลั้นหายใจ “เสร็จแล้วครับคุณพิมพ์ สวยไหมครับ” เต้เงยหน้าขึ้นยิ้มให้เธอ ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในผลงานของตัวเอง รอยยิ้มของเขาคมชัดจนพิมพ์แทบจะหยุดหายใจ “สวยมากค่ะคุณเต้ ขอบคุณนะคะ” พิมพ์พยายามฝืนยิ้มตอบ แม้ว่าในใจจะรู้สึกเหมือนถูกมีดกรีดนับพันครั้ง ความรู้สึกที่เธอมีต่อเต้นั้นมันผิดที่ผิดทาง ผิดไปจากที่ควรจะเป็น เพราะเต้… คือแฟนของ “เมย์” เพื่อนรักของเธอเอง เมย์ คือเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ความผูกพันของทั้งคู่แน่นแฟ้นเสียจนไม่มีใครกล้าเข้ามาแทรก เมย์มีทุกอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะปรารถนา ทั้งหน้าตาดี การงานมั่นคง และที่สำคัญที่สุด… เต้ ชายหนุ่มที่สมบูรณ์แบบในทุกด้าน เขาอ่อนโยน ใส่ใจ และรักเมย์มาก พิมพ์เห็นมาตลอด เห็นความสุขของเมย์ทุกครั้งที่ได้อยู่กับเต้ และนั่นคือสิ่งที่พิมพ์ควรจะดีใจด้วย… แต่ทำไมหัวใจดวงนี้ถึงได้ร่ำร้องหาเขาเสียเหลือเกิน เรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นเมื่อประมาณหกเดือนก่อน ตอนนั้นเมย์กำลังวุ่นอยู่กับการเตรียมตัวสำหรับงานเปิดแกลเลอรี่ของตัวเอง เธอมอบหมายให้พิมพ์ช่วยดูแลเรื่องการตกแต่งสถานที่ และการจัดดอกไม้ พิมพ์เองก็เต็มใจช่วยเพื่อนรักอย่างเต็มที่ เพราะเธอเองก็ทำงานในบริษัทจัดดอกไม้แห่งหนึ่งเช่นกัน “พิมพ์จ๋า ช่วยดูแบบนี้ให้หน่อยสิ” เสียงหวานใสของเมย์ดังขึ้นจากโทรศัพท์ พิมพ์กุมโทรศัพท์ไว้แนบหูขณะขับรถกลับบ้าน “ว่าไงเมย์ มีอะไรเหรอ” “คือ… พี่เต้เขาจะมาช่วยเราเรื่องนี้ด้วยนะ เขาบอกว่าเขาอยากเซอร์ไพรส์เมย์ เลยอยากช่วยจัดดอกไม้ให้แกลเลอรี่ของเมย์เอง เมย์ก็เลยอยากให้พิมพ์ช่วยดูๆ ให้หน่อย กลัวเขาทำอะไรไม่เข้าท่า” เมย์หัวเราะคิกคัก พิมพ์รู้สึกใจกระตุกเล็กน้อย เธอไม่เคยเจอเต้มาก่อน เพียงแต่ได้ยินเมย์พูดถึงเขาบ่อยๆ เล่าถึงความดี ความเอาใจใส่ของเขา พิมพ์รับคำเพื่อนด้วยรอยยิ้มที่ฝืนๆ “ได้สิเมย์ เดี๋ยวพิมพ์ไปดูที่บ้านนะ” วันแรกที่พิมพ์ได้พบกับเต้ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ชายหนุ่มตรงหน้ามีรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวเนียน ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาเป็นประกายราวกับมีดาวเจิดจรัสอยู่ภายใน เขาดูอ่อนโยนและสุภาพอย่างที่เมย์เคยเล่าทุกประการ “สวัสดีครับ คุณพิมพ์ ใช่ไหมครับ” เต้เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “ค่ะ สวัสดีค่ะ” พิมพ์ตอบรับเสียงตะกุกตะกัก พยายามรวบรวมสติ “เมย์เล่าให้ผมฟังเยอะเลยครับว่าคุณพิมพ์เก่งเรื่องดอกไม้มาก ผมดีใจนะครับที่จะได้ทำงานร่วมกับคุณ” เต้ส่งยิ้มให้ พิมพ์รู้สึกเหมือนหัวใจจะละลาย พวกเขาใช้เวลาหลายชั่วโมงในการพูดคุยเรื่องแบบดอกไม้ การจัดวาง และโทนสีที่จะใช้ในการตกแต่งแกลเลอรี่ เต้มีความคิดสร้างสรรค์และใส่ใจในรายละเอียดอย่างไม่น่าเชื่อ เขามีรสนิยมดีเยี่ยม และดูเหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่พิมพ์ต้องการจะสื่อสารเป็นอย่างดี “ผมว่าเราลองใช้ดอกกุหลาบสีขาวเป็นหลัก แล้วแซมด้วยลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์นะครับ มันจะดูหรูหราและสื่อถึงความสง่างามได้ดี” เต้เสนอแนะ พิมพ์พยักหน้าเห็นด้วย “แล้วถ้าเราเพิ่มดอกยิปโซสีขาวเล็กน้อยเข้าไป จะดูเป็นประกายขึ้นไหมคะ” พิมพ์เสริม “เป็นความคิดที่ดีมากครับคุณพิมพ์ ผมชอบที่คุณมีความคิดสร้างสรรค์แบบนี้” เต้หันมายิ้มให้ พิมพ์รู้สึกหน้าแดงก่ำ ตลอดระยะเวลาที่ได้ทำงานร่วมกัน พิมพ์สังเกตเห็นอะไรหลายอย่างในตัวเต้ เขาไม่ใช่แค่ชายหนุ่มหล่อเหลา แต่เขายังเป็นคนที่มีจิตใจดี อ่อนโยน และมีความเป็นผู้นำสูง ทุกครั้งที่เขาพูดคุยกับเธอ เขาจะมองตาเธอตรงๆ ราวกับต้องการสื่อสารอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าคำพูด “คุณพิมพ์ครับ วันนี้เหนื่อยไหมครับ” เต้ถามขณะที่พวกเขากำลังเก็บอุปกรณ์ “ไม่เหนื่อยค่ะ สนุกดี” พิมพ์ตอบ “ผมดีใจที่คุณพิมพ์รู้สึกแบบนั้นนะครับ ผมก็รู้สึกดีเหมือนกันที่ได้เจอเพื่อนของเมย์ที่เก่งและน่ารักแบบนี้” เต้พูด พิมพ์รู้สึกใจเต้นแรง “ขอบคุณค่ะ” “คุณพิมพ์ครับ… ผมมีเรื่องจะคุยด้วยครับ” จู่ๆ เต้ก็พูดขึ้น พิมพ์เงยหน้ามองเขาอย่างสงสัย “ครับ ว่ามาเลยค่ะ” “คือ… ผม… ผมรู้สึกดีกับคุณพิมพ์ครับ” คำพูดนั้นแทงทะลุเข้ามาในหัวใจของพิมพ์ราวกับลูกศรที่ไม่มีวันหลุดออก เธอตกใจจนพูดไม่ออก “คุณ… คุณพูดว่าอะไรนะคะ” “ผม… ผมชอบคุณพิมพ์ครับ ผมรู้ว่ามันไม่ถูกต้อง ผมรู้ว่าคุณพิมพ์เป็นเพื่อนสนิทของเมย์ แต่ผมห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้จริงๆ” เต้พูด น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ พิมพ์อึ้งไป เธอไม่รู้จะตอบสนองอย่างไร ความรู้สึกที่เธอมีต่อเต้นั้นมันถูกเก็บซ่อนไว้ลึกสุดใจ ไม่เคยปริปากบอกใคร แต่การที่เขาพูดออกมาแบบนี้ มันเหมือนเป็นการปลดปล่อยความรู้สึกที่เธอเองก็พยายามจะกดเอาไว้ “คุณเต้… คุณ… คุณไม่ควรพูดแบบนี้นะคะ” พิมพ์พยายามพูดเสียงเรียบ แต่กลับสั่นเครือ “ผมรู้ครับ ผมรู้ว่ามันผิด แต่ผม… ผมห้ามใจตัวเองไม่ได้จริงๆ” เต้ก้มหน้าลง มองไปที่ดอกไม้ที่จัดวางอยู่ตรงหน้า พิมพ์มองใบหน้าของเต้ หัวใจของเธอเต้นรัว เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะมาถึงจุดนี้ ความรู้สึกผิดบาปเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เต้กำลังรู้สึกนั้น มันไม่ต่างจากสิ่งที่เธอรู้สึกเลยแม้แต่น้อย “คุณเต้คะ… เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้ค่ะ” พิมพ์พูดเสียงแข็ง พยายามตัดเยื่อใย “ผมรู้ครับ… ผมขอโทษ” เต้ตอบเสียงเบา พิมพ์รีบลุกขึ้นยืน “พิมพ์ขอตัวก่อนนะคะ” เธอรีบเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เต้ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางดอกไม้นานาชนิด หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ภาพใบหน้าของเมย์ฉายเข้ามาในหัว ความผิดบาปถาโถมเข้ามาจนเธอแทบจะยืนไม่อยู่