เมื่อรู้ว่าเต้มีหลักฐานที่จะเปิดโปงความสัมพันธ์ในอดีตของเธอกับเขา พิมพ์รู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ความสุขที่กำลังจะสมบูรณ์กำลังจะถูกทำลายลงด้วยเงาของอดีต “เราต้องทำอะไรสักอย่างนะมาร์ค” พิมพ์พูด เสียงของเธอสั่นเครือ “ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดเผย… ทุกอย่างจะพังทลาย” มาร์คดึงพิมพ์เข้ามากอดแน่น “ไม่ต้องห่วงนะพิมพ์ ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ” “แต่… เราจะทำยังไง” พิมพ์ถาม “เขาคงไม่ยอมปล่อยเราไปง่ายๆ แน่” “เราต้องเผชิญหน้ากับเขา” มาร์คกล่าว “เราต้องคุยกับเขาตรงๆ” พิมพ์มองมาร์คด้วยความกังวล “แต่ถ้าเขาไม่ยอมล่ะคะ” “เราต้องลอง” มาร์คพูด “เราไม่สามารถปล่อยให้เขามาควบคุมชีวิตเราได้” หลังจากพูดคุยกัน พิมพ์และมาร์คตัดสินใจว่าจะไปพบเต้ เพื่อเจรจาต่อรอง “ฉันกลัวนะมาร์ค” พิมพ์สารภาพขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะเดินทางไปหาเต้ “ฉันรู้” มาร์คจับมือพิมพ์ไว้ “แต่เราต้องเข้มแข็งไปด้วยกัน” ทั้งสองคนเดินทางไปยังบ้านของเต้ ที่เป็นสถานที่ที่เคยเป็นศูนย์รวมความสุขของพิมพ์ในอดีต แต่บัดนี้ กลับกลายเป็นสถานที่ที่เธอต้องมาเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย เมื่อไปถึงหน้าบ้าน พิมพ์ก็เห็นเต้กำลังยืนรออยู่ เขาดูสงบผิดปกติ แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววบางอย่างที่พิมพ์อ่านไม่ออก “เต้” มาร์คเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายก่อน “ฉันกับพิมพ์มีเรื่องจะคุยด้วย” เต้พยักหน้า “เข้ามาข้างในก่อนสิ” ทั้งสามคนเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในบ้านยังคงเหมือนเดิม แต่สำหรับพิมพ์ มันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันไป “ฉันรู้ว่าคุณมีอะไร” พิมพ์เริ่มพูด “คุณจะเปิดเผยเรื่องของเราใช่ไหม” เต้เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “ฉัน… ฉันไม่อยากทำแบบนั้น” “แล้วทำไมคุณถึง… ทำแบบนี้” พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ฉัน… ฉันแค่อยากให้พิมพ์กลับมาหาฉัน” เต้ตอบ “ฉันเห็นพิมพ์มีความสุขกับคนอื่น ฉัน… ฉันรับไม่ได้” “แต่ฉันมีความสุขแล้วเต้” พิมพ์ยืนกราน “ฉันรักมาร์ค” “แล้วความรักของเราล่ะพิมพ์” เต้ถาม “มันไม่มีความหมายเลยใช่ไหม” “มันเคยมีความหมายค่ะ” พิมพ์ตอบ “แต่มันจบไปแล้ว” “ฉัน… ฉันไม่อยากให้มันจบแบบนี้” เต้พูด “ฉันยังรักพิมพ์นะ” “แต่ความรักของคุณมันทำร้ายหนูค่ะเต้” พิมพ์กล่าว “คุณเคยทำร้ายหนูมากเกินไป” “ฉันรู้” เต้ก้มหน้าลง “ฉันมันโง่ ฉันมันเห็นแก่ตัว” “ถ้าอย่างนั้น… คุณก็ปล่อยหนูไปเถอะค่ะ” พิมพ์ขอร้อง “ปล่อยหนูไปมีความสุขกับชีวิตของหนู” เต้เงียบไปครู่หนึ่ง เขาเหมือนกำลังต่อสู้กับตัวเอง “ถ้าฉัน… ปล่อยพิมพ์ไป” เต้ถาม “แล้วพิมพ์จะลืมเรื่องที่ฉันมีหลักฐานได้ไหม” “หนูจะพยายามลืมค่ะ” พิมพ์ตอบ “หนูจะลืมทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้น” “ตกลง” เต้ถอนหายใจ “ฉันจะลบทุกอย่างทิ้งไป” พิมพ์และมาร์คมองหน้ากันด้วยความโล่งใจ “ขอบคุณนะเต้” พิมพ์กล่าว “ขอบคุณที่เข้าใจ” “ฉัน… ฉันแค่ไม่อยากเห็นพิมพ์เสียใจ” เต้พูด “ถึงแม้ว่า… ฉันจะต้องเจ็บปวดก็ตาม” มาร์คเข้ามาจับมือพิมพ์ไว้ “เราจะไปกันแล้วนะเต้” เต้พยักหน้า “ไปเถอะ” ขณะที่พิมพ์กำลังจะเดินออกจากบ้าน เธอก็หันกลับไปมองเต้เป็นครั้งสุดท้าย “ขอให้คุณโชคดีนะเต้” เต้ยิ้มบางๆ “พิมพ์เองก็เช่นกัน” เมื่อพิมพ์และมาร์คกลับออกมาจากบ้านของเต้ บรรยากาศรอบตัวของทั้งสองคนก็ดูเบาบางลงอย่างมาก ความกดดันและความหวาดกลัวที่เคยมีหายไปหมดสิ้น “เป็นไงบ้าง” มาร์คถาม “โล่งค่ะ” พิมพ์ตอบ “รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก” “ฉันดีใจที่ทุกอย่างจบลงด้วยดี” มาร์คพูด “หนู… หนูขอโทษนะคะมาร์ค” พิมพ์กล่าว “ที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” “ไม่เป็นไรครับ” มาร์คกอดพิมพ์ไว้ “เราผ่านมันมาได้แล้ว” “แต่… ฉันก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี” พิมพ์พูด “ที่เคยทำผิดพลาดไป” “ทุกคนเคยทำผิดพลาดนะพิมพ์” มาร์คปลอบ “ที่สำคัญคือเราได้เรียนรู้จากมัน แล้วก้าวต่อไป” พิมพ์ซบหน้าลงบนอกของมาร์ค เธอรู้สึกถึงความรักและความอบอุ่นที่เขาหยิบยื่นให้ “ขอบคุณนะคะมาร์ค” พิมพ์พูด “ขอบคุณที่รักหนู” “ฉันรักพิมพ์ที่สุด” มาร์คตอบ หลังจากวันนั้น ชีวิตของพิมพ์และมาร์คก็กลับมาสงบสุขอีกครั้ง พวกเขาทุ่มเทเวลาให้กับงานแต่งงานที่กำลังจะมาถึง วันแต่งงานมาถึงในที่สุด เป็นวันที่สวยงามและอบอุ่น ท้องฟ้าแจ่มใส ดอกไม้บานสะพรั่ง พิมพ์ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ เดินเคียงข้างมาร์คในชุดทักซิโด้สีเข้ม พิธีแต่งงานดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์ คำมั่นสัญญาที่ทั้งสองฝ่ายให้แก่กัน เต็มไปด้วยความรักและความจริงใจ เมื่อมาร์คสวมแหวนให้พิมพ์ เขาก็พูดว่า “พิมพ์… ฉันรักเธอ ผมจะดูแลเธอตลอดไป” พิมพ์น้ำตาคลอเบ้า “หนูก็รักคุณค่ะมาร์ค” ทั้งสองคนจุมพิตกันท่ามกลางเสียงปรบมืออันดังกึกก้องของแขกเหรื่อ หลังจากวันแต่งงาน ชีวิตของพิมพ์และมาร์คก็เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง พวกเขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่างที่จะเข้ามาในชีวิต ด้วยความรัก ความเข้าใจ และความเชื่อมั่นในกันและกัน แม้ว่าอดีตของพิมพ์จะเคยเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและผิดพลาด แต่เธอก็ได้เรียนรู้แล้วว่า ความรักที่แท้จริงสามารถเยียวยาทุกสิ่งทุกอย่างได้ และมันก็อยู่ที่การตัดสินใจของเธอเอง ว่าจะเลือกเดินไปข้างหน้าบนเส้นทางแห่งความสุข หรือจะจมปลักอยู่กับอดีตที่เจ็บปวด พิมพ์เลือกที่จะเดินไปข้างหน้า เลือกที่จะมีความสุข เลือกที่จะรักมาร์คตลอดไป