พิมพ์อึ้งไปกับคำพูดของมาร์ค หัวใจของเธอเต้นระส่ำราวกับถูกตีด้วยค้อน เธอไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งที่เธอทำในอดีต จะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ปัจจุบันของเธอได้มากขนาดนี้ ความลับที่เธอพยายามปิดบังมาตลอด กำลังกลายเป็นกำแพงที่มองไม่เห็น กั้นระหว่างเธอกับคนที่เธอรัก "มาร์คคะ… หนูขอโทษจริงๆ หนูไม่รู้จะอธิบายยังไงดี" พิมพ์พยายามรวบรวมสติ พูดเสียงสั่นเครือ "หนูรู้ว่ามันผิด หนูทำผิดพลาดไป หนูขอโทษที่ไม่ได้บอกคุณตั้งแต่แรก" มาร์คนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า "ฉันเข้าใจว่าเธออาจจะกลัว แต่การปิดบังแบบนี้ มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกแย่ลงนะพิมพ์" เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาเต็มไปด้วยความสับสน "ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอพูดมาทั้งหมด มันจริงแค่ไหน ฉันไม่รู้จะเชื่อใจเธอได้อีกต่อไปหรือเปล่า" คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงใจพิมพ์ เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้สึกเจ็บปวด เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้น เป็นผลมาจากการกระทำของเธอเอง "หนูรู้ค่ะมาร์ค หนูทำผิดจริงๆ" เธอพูดเสียงเบา "แต่หนูรักคุณนะมาร์ค หนูอยากจะแก้ไขทุกอย่าง" "แล้วเราจะแก้ไขมันได้อย่างไรล่ะพิมพ์" มาร์คถาม เสียงของเขาเริ่มแปร่งไป "ความเชื่อใจที่เสียไปแล้ว มันยากที่จะกลับคืนมานะ" เขาถอนหายใจอีกครั้ง "ฉันต้องการเวลา… เวลาที่จะคิดทบทวนเรื่องทั้งหมด" ก่อนที่พิมพ์จะได้เอ่ยอะไร มาร์คก็ลุกขึ้นยืน "ฉันขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะ" เขาบอก พิมพ์ได้แต่มองตามแผ่นหลังของมาร์คที่เดินจากไปอย่างช้าๆ หัวใจของเธอหนักอึ้งราวกับถูกทับถมด้วยก้อนหิน คืนนั้น พิมพ์นอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง คิดทบทวนทุกคำพูดที่มาร์คได้พูดออกมา ความผิดพลาดในอดีต กำลังย้อนกลับมาหลอกหลอนเธอในปัจจุบัน เธอกอดหมอนแน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้ว่าการรักษาความสัมพันธ์ครั้งนี้ จะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เช้าวันรุ่งขึ้น พิมพ์ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า เธอลงไปข้างล่าง และพบว่ามาร์คไม่อยู่ที่บ้านแล้ว โต๊ะอาหารเช้ายังคงว่างเปล่า มีเพียงกระดาษโน้ตใบเล็กที่วางอยู่บนจาน "พิมพ์" พิมพ์อ่านข้อความในกระดาษโน้ต "ฉันออกไปข้างนอกสักพักนะ ฉันต้องการเวลาอยู่กับตัวเอง" หัวใจของพิมพ์ร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอรู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ มันต่างออกไป มันไม่ใช่ความโดดเดี่ยวที่เกิดจากสถานการณ์ แต่มันคือความโดดเดี่ยวที่เกิดจากการกระทำของตัวเธอเอง ตลอดทั้งวัน พิมพ์พยายามติดต่อมาร์ค แต่เขาก็ไม่รับสาย เธอส่งข้อความไปหาก็ไม่มีการตอบกลับ เธอรู้สึกเหมือนกำลังลอยคว้างอยู่กลางทะเลอันเวิ้งว้าง ไม่มีที่ยึดเหนี่ยว ไม่มีทิศทาง เมื่อตกเย็น พิมพ์ตัดสินใจไปหาเต้ที่คอนโด เธอรู้สึกว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่จะเข้าใจความรู้สึกของเธอได้ "เต้" พิมพ์เรียกเมื่อเต้เปิดประตู "ฉัน… ฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วย" เต้มองพิมพ์ด้วยความประหลาดใจ แต่ก็พยักหน้าให้เธอเข้ามาข้างใน "เข้ามาสิพิมพ์ มีอะไรหรือเปล่า" พิมพ์เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้เต้ฟัง ตั้งแต่ตอนที่มาร์ครู้ความจริง จนถึงตอนนี้ที่มาร์คหายตัวไป "ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้วเต้" พิมพ์พูดเสียงสั่นเครือ "ฉันทำลายทุกอย่างไปหมดแล้ว" เต้ฟังอย่างเงียบๆ เมื่อพิมพ์เล่าจบ เขาก็เดินเข้าไปกอดปลอบเธอ "ไม่เป็นไรนะพิมพ์" เขาพูดเสียงนุ่ม "ฉันเข้าใจว่าเธอกำลังรู้สึกแย่" "แต่ฉันรักมาร์คนะเต้" พิมพ์พูดทั้งน้ำตา "หนูไม่อยากเสียเขาไป" "ฉันรู้" เต้ลูบหลังเธอเบาๆ "แต่บางครั้ง… ความผิดพลาดในอดีต มันก็เป็นบทเรียนที่สำคัญนะพิมพ์" "บทเรียนที่ทำให้ฉันต้องเสียคนที่ฉันรักไปอย่างนั้นเหรอ" พิมพ์ถามอย่างขมขื่น "ไม่แน่เสมอไปหรอก" เต้ตอบ "ถ้ามาร์ครักเธอมากพอ เขาก็จะเข้าใจ และให้อภัยเธอได้" "แต่ถ้าเขาไม่ล่ะ" พิมพ์ถาม เต้เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "นั่นก็เป็นอีกบทเรียนหนึ่ง ที่จะสอนให้เธอเข้มแข็งขึ้น" พิมพ์ซบหน้าลงกับอกของเต้ เธอรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดคิดถึงมาร์คไม่ได้ เธออยากจะบอกมาร์คว่าเธอรักเขามากแค่ไหน และเธอพร้อมที่จะแก้ไขทุกอย่าง "ขอบคุณนะเต้" พิมพ์พูด "ขอบคุณที่อยู่ตรงนี้" "ไม่ต้องห่วงนะพิมพ์" เต้กระชับอ้อมกอด "ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ" หลังจากนั้น พิมพ์ก็กลับบ้านด้วยหัวใจที่ยังคงหนักอึ้ง เธอมองไปที่โทรศัพท์ของเธออีกครั้ง และตัดสินใจส่งข้อความหาอีกครั้ง หวังว่าครั้งนี้ มาร์คจะเห็นมัน "มาร์คคะ" พิมพ์พิมพ์ข้อความลงไป "หนูรู้ว่าตอนนี้คงสายไปแล้ว แต่หนูอยากให้คุณรู้ว่าหนูรักคุณมากแค่ไหน ความผิดพลาดในอดีตของหนู มันไม่ใช่ข้ออ้าง แต่หนูอยากให้คุณรู้ว่าหนูพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่าง หนูจะรอคุณนะคะ" พิมพ์กดส่งข้อความ และวางโทรศัพท์ลง เธอได้แต่ภาวนาในใจ ขอให้มาร์คกลับมา ขอให้ความรักของเธอแข็งแกร่งพอที่จะผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้