บรรยากาศภายในร้านกาแฟอบอวลไปด้วยความอึดอัดและความรู้สึกที่ค้างคา มาร์คนั่งนิ่ง มองพิมพ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวด ขณะที่พิมพ์เองก็กำลังเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้ายอีกครั้ง ความหวังที่เธอเคยมีต่อการพบปะครั้งนี้ ได้เลือนหายไปพร้อมกับคำพูดของมาร์ค "คุณ… คุณต้องการเวลาอีกเท่าไหร่คะมาร์ค" พิมพ์ถาม เสียงของเธอแหบพร่า แต่ก็ยังคงแฝงไปด้วยความจริงใจที่พยายามสื่อออกไป มาร์คถอนหายใจยาว "ฉัน… ฉันไม่รู้พิมพ์" เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา "เรื่องนี้มันซับซ้อนเกินไปสำหรับฉันจริงๆ" "แต่… หนูก็ได้บอกคุณหมดแล้วนะคะ" พิมพ์พูดต่อ "หนูได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณฟังแล้ว และหนูก็พร้อมที่จะรับผิดชอบทุกอย่าง" "ฉันรู้ว่าเธอพร้อม" มาร์คกล่าว "และฉันก็เห็นความจริงใจของเธอ" เขามองเข้าไปในดวงตาของพิมพ์ "แต่… ความเชื่อใจมันไม่ใช่สิ่งที่สร้างขึ้นมาได้ง่ายๆ นะพิมพ์" "หนูรู้ค่ะ" พิมพ์ตอบ "แต่ถ้าคุณให้โอกาสหนู หนูจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าหนูคู่ควรกับความเชื่อใจของคุณ" "พิสูจน์ยังไงเหรอพิมพ์" มาร์คถาม "ในเมื่อ… สิ่งที่เธอปิดบังฉันมาตลอด มันคือเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก" "หนู… หนูจะทำทุกอย่างที่คุณต้องการค่ะ" พิมพ์พูดอย่างหนักแน่น "ไม่ว่าคุณจะอยากให้หนูทำอะไร หนูจะทำ" มาร์คมองพิมพ์ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาเห็นความเด็ดเดี่ยวและความมุ่งมั่นในดวงตาของเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ยังคงมีความกังวลใจที่เกาะกินหัวใจ "พิมพ์… ฉัน… ฉันไม่แน่ใจว่าความรักอย่างเดียวมันจะเพียงพอหรือเปล่า" มาร์คพูด "ในวันที่เราต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่คนอื่นรับไม่ได้" "แต่… ถ้าเราสองคนรักกันจริงๆ ล่ะคะ" พิมพ์ถาม "ถ้าเราเลือกที่จะเชื่อใจกัน และก้าวผ่านมันไปด้วยกัน" มาร์คนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาใช้มือข้างหนึ่งขยี้ผมเบาๆ ราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก "ฉัน… ฉันคิดว่าฉันต้องการเวลาอีกหน่อยนะพิมพ์" มาร์คพูดในที่สุด "ฉันต้องการเวลาที่จะคิดทบทวนทุกอย่างให้ดีที่สุด" "เวลา… นานแค่ไหนคะ" พิมพ์ถามอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความหวังที่ริบหรี่ "ฉัน… ฉันยังบอกไม่ได้" มาร์คตอบ "แต่… ฉันจะติดต่อเธอไปนะ" "คุณ… คุณจะกลับมาหาหนูจริงๆ ใช่ไหมคะ" พิมพ์ถามอย่างร้อนรน มาร์คมองพิมพ์ด้วยแววตาที่อ่อนลง "ฉัน… ฉันจะพยายามนะพิมพ์" เขาตอบ "ฉันขอโทษจริงๆ ที่ทำให้เธอต้องผิดหวังอีกครั้ง" พิมพ์มองมาร์คด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป เธอรู้สึกทั้งเสียใจ ผิดหวัง และยังคงมีความหวังเล็กๆ ว่าทุกอย่างจะดีขึ้น "ไม่เป็นไรค่ะ" พิมพ์ตอบ "หนูจะรอ" มาร์คยิ้มให้เธอเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "ฉัน… ฉันขอตัวก่อนนะ" มาร์คกล่าว "ค่ะ" พิมพ์ตอบรับ มาร์คลุกขึ้นยืน หันหลังเดินออกจากร้านกาแฟไป ปล่อยให้พิมพ์นั่งอยู่คนเดียวอีกครั้ง ท่ามกลางความเงียบและความรู้สึกที่ว่างเปล่า พิมพ์มองตามแผ่นหลังของมาร์คไปจนลับสายตา เธอรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอกำลังถูกบีบคั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอไม่รู้ว่าการรอคอยครั้งนี้ จะจบลงอย่างไร เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูข้อความจากเต้ที่ส่งมาเมื่อสักครู่ "เป็นไงบ้างพิมพ์" พิมพ์พิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว "เขา… เขาบอกว่าเขาจะพยายาม" เธอวางโทรศัพท์ลง ก่อนจะก้มหน้าลงซบกับมือของตัวเอง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ ไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ เธอรู้ดีว่านี่อาจจะเป็นการตัดสินใจที่ยากลำบากที่สุดของมาร์ค แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือการตัดสินใจที่ส่งผลต่อชีวิตของเธออย่างมาก พิมพ์ตัดสินใจว่าเธอจะไม่รออีกต่อไป เธอจะไม่ยอมให้ชีวิตของเธอแขวนอยู่กับคำว่า "อาจจะ" หรือ "พยายาม" อีกต่อไป เธอเงยหน้าขึ้น มองไปนอกหน้าต่างร้านกาแฟ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ "พอแล้ว" เธอพึมพำกับตัวเอง "พอได้แล้ว" เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะเจ็บปวด แต่ก็เป็นสิ่งที่จำเป็น เพื่อให้เธอได้ก้าวต่อไป และเริ่มต้นชีวิตใหม่ โดยไม่ต้องแบกรับความรู้สึกที่สั่นคลอนอีกต่อไป