เมย์ยืนนิ่ง ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองมาที่พิมพ์และเต้ ราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เพิ่งได้ยิน รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าจางหายไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ฉายชัดอยู่ในแววตา ความเงียบเข้าปกคลุมห้องซ้อมดนตรีอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นความเงียบที่หนักอึ้ง เต็มไปด้วยความอึดอัดและความเจ็บปวดที่มองไม่เห็น พิมพ์รู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้น เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา สัมผัสได้ถึงสายตาของเต้ที่มองมาที่เธอ แววตาของเขาสื่อถึงความรู้สึกผิดและความเป็นห่วง “เมย์… คือ…” พิมพ์พยายามเอ่ยต่อ แต่เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบเปล่งออกมาไม่เป็นคำ “นี่… นี่มันเรื่องอะไรกัน” ในที่สุด เมย์ก็เอ่ยถาม เสียงของเธอแผ่วเบา แต่กลับมีความหนักแน่นซ่อนอยู่ “พิมพ์… พิมพ์พูดจริงเหรอ” “ค่ะเมย์” พิมพ์ตอบ พลางหลุบตาลงมองพื้น “พิมพ์กับคุณเต้… เรา… เราชอบกัน” คำพูดที่สามครั้งที่เธอต้องเอ่ยออกมา ยิ่งทำให้เจ็บปวดทุกครั้ง เมย์หลับตาลงช้าๆ ลมหายใจของเธอติดขัด เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้นภายใน “ชอบกัน… ตั้งแต่เมื่อไหร่” น้ำเสียงของเมย์เปลี่ยนไป เป็นน้ำเสียงที่เย็นชาและแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “แล้วทำไม… ทำไมฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย” “เมย์… คือ…” เต้พยายามจะอธิบาย แต่เมย์ยกมือขึ้นห้าม “ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น” เมย์กล่าว “ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้นตอนนี้” เมย์เดินตรงไปที่พิมพ์ มือของเธอที่สั่นเล็กน้อย เอื้อมไปปัดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของพิมพ์ออกเบาๆ “พิมพ์… เธอแน่ใจนะ ว่าเธอไม่ได้พูดเล่น” เมย์ถาม พยายามมองเข้าไปในดวงตาของเพื่อนรัก “แน่ใจนะ ว่าเธอไม่ได้กำลังจะแกล้งฉัน” “พิมพ์ไม่เคยคิดจะแกล้งเมย์เลยค่ะ” พิมพ์ตอบ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า “ทุกอย่างที่พิมพ์พูด… คือเรื่องจริง” คำตอบนั้นเหมือนมีดกรีดเข้าไปกลางใจของเมย์ เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความหวัง บัดนี้กลับแดงก่ำ “จริงเหรอ… พิมพ์” เมย์ถามย้ำอีกครั้ง เสียงสั่นเครือ “แล้ว… แล้วผู้ชายที่เธอเคยบอกว่ารัก… คนที่เธอเคยฝันถึง… คนที่เธอเคยบอกว่าจะแต่งงานด้วย… มันคือใครกันแน่” พิมพ์อึ้งไป เธอนึกถึงคำพูดที่เคยบอกเมย์ไว้เมื่อครั้งก่อนๆ ถึงความรู้สึกที่มีต่อเต้ ที่เธอเก็บซ่อนไว้ และพยายามกดมันเอาไว้ “เมย์… พิมพ์ขอโทษ” พิมพ์กล่าว “ทุกอย่างมัน… มันซับซ้อนไปหมด” “ซับซ้อนเหรอ” เมย์หัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ซับซ้อนตรงไหนกันพิมพ์… มันก็แค่… เธอหักหลังฉัน” “เมย์… ไม่ใช่แบบนั้นนะ” เต้รีบแก้ต่าง “ผม… ผมกับพิมพ์… เราไม่ได้ตั้งใจ” “ไม่ได้ตั้งใจเหรอ” เมย์หันไปมองเต้ ดวงตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง “แล้วที่ผ่านมา… ที่คุณบอกรักผม… ที่เรากำลังจะแต่งงานกัน… นั่นมันก็แค่การแสดงใช่ไหม” “เมย์… ไม่ใช่ครับ” เต้รีบปฏิเสธ “ผมรักเมย์… ผมรักเมย์จริงๆ” “รักเหรอ” เมย์พูดเสียงสั่น “รักแล้วทำไม… ทำไมถึงไปรักพิมพ์ได้อีก” “ผม… ผมไม่รู้เหมือนกันครับเมย์” เต้ตอบอย่างซื่อสัตย์ “มันเกิดขึ้นเอง… ผมห้ามมันไม่ได้” “ห้ามไม่ได้” เมย์พยักหน้าช้าๆ “เข้าใจแล้ว” เมย์เดินไปหยิบกระเป๋าของเธอที่วางอยู่บนเก้าอี้ เธอก้าวเดินไปที่ประตูห้องซ้อม โดยไม่หันกลับมามองพิมพ์และเต้เลยแม้แต่น้อย “เมย์! รอก่อน!” พิมพ์ตะโกนเรียก “เมย์! ได้โปรด… ฟังพิมพ์ก่อน!” แต่เมย์ไม่หยุด เธอเปิดประตูออกไป และเดินจากไป ทิ้งให้พิมพ์และเต้ยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบและความว่างเปล่า พิมพ์ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดแรง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลออกมาไม่หยุด เธอกอดเข่าไว้แน่น รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจ เต้มองดูพิมพ์ด้วยความรู้สึกผิด เขาก้าวเข้าไปหาพิมพ์ และคุกเข่าลงข้างๆ เธอ “คุณพิมพ์ครับ… ผม… ผมขอโทษ” เต้กล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ พิมพ์ไม่ตอบอะไร เธอยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้น “ผม… ผมไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เลย” เต้พูดต่อ “ผมรักเมย์… ผมไม่อยากทำให้เมย์เสียใจ” “แต่… แต่คุณก็ทำแล้ว” พิมพ์พูดเสียงลอดไรฟัน “คุณทำร้ายเมย์… แล้วก็ทำร้ายพิมพ์ด้วย” “ผมรู้ครับ” เต้ตอบ “ผมมันแย่เอง… ผมมันเห็นแก่ตัว” “ไม่ค่ะ… ไม่ใช่คุณคนเดียว” พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองเต้ น้ำตาไหลอาบแก้ม “พิมพ์ก็ผิด… พิมพ์ก็เห็นแก่ตัวเหมือนกัน” ทั้งสองนั่งนิ่งอยู่ข้างกัน ปล่อยให้ความเสียใจและความเจ็บปวดถาโถมเข้ามา “แล้ว… แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ” พิมพ์ถาม น้ำเสียงอ่อนแรง “ผม… ผมไม่รู้ครับ” เต้ตอบ “แต่… เราต้องบอกความจริงกับเมย์… เราต้องอธิบายให้เมย์เข้าใจ” “แต่เมย์… เมย์ไม่ยอมฟังเราแล้วค่ะ” พิมพ์พูด “เมย์เกลียดเราแล้ว” “เราต้องพยายามนะครับ” เต้กล่าว “เพื่อเมย์… เพื่อเรา” พิมพ์พยักหน้าช้าๆ แม้จะยังรู้สึกสิ้นหวังอยู่ก็ตาม