เช้าวันต่อมา พิมพ์ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกอ่อนเพลียและปวดร้าวไปทั้งตัว ภาพเหตุการณ์เมื่อวานยังคงติดตา ราวกับฝันร้ายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ดูหน้าจอที่แสดงชื่อของเมย์ แต่เธอก็ยังไม่มีแรงพอที่จะกดโทรออก “เมย์… ฉันขอโทษนะ” พิมพ์พึมพำกับตัวเอง เต้ส่งข้อความมาหาเธอ “วันนี้เจอกันนะคุณพิมพ์ เราต้องคุยกัน” พิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ “ค่ะ” เธอแต่งตัวอย่างช้าๆ แต่ละการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ความคิดวนเวียนอยู่กับเมย์ตลอดเวลา เธอไม่รู้ว่าเมย์จะรู้สึกอย่างไร จะโกรธแค่ไหน หรือจะให้อภัยเธอได้หรือไม่ พิมพ์นัดเจอเต้ที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง เป็นที่ที่ทั้งสามคนมักจะมานั่งเล่นกันบ่อยๆ เมื่อก่อน… เต้มาถึงก่อน พิมพ์เห็นเขานั่งอยู่บนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดและเหนื่อยล้าเช่นกัน “คุณพิมพ์ครับ” เต้ลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นพิมพ์เดินเข้ามา “ค่ะ” พิมพ์ตอบรับ และเดินไปนั่งลงข้างๆ เขา “คุณพิมพ์… เมื่อวาน… ผม… ผมขอโทษอีกครั้งนะครับ” เต้กล่าว “ไม่เป็นไรค่ะ” พิมพ์ตอบ “ตอนนี้เราต้องคิดว่าจะทำยังไงต่อไป” “ผม… ผมคุยกับที่บ้านแล้วครับ” เต้พูด “เขา… เขาเสียใจมากที่ทำให้เมย์เสียใจ” “แล้ว… แล้วเมย์ล่ะคะ” พิมพ์ถามอย่างมีความหวัง “เมย์… เขาไม่ยอมคุยกับผมเลยครับ” เต้ตอบ “ปิดเครื่องหนี” พิมพ์ถอนหายใจยาว เธอรู้สึกหมดหนทาง “พิมพ์… พิมพ์อยากเจอเมย์นะ” พิมพ์กล่าว “พิมพ์อยากอธิบายให้เมย์ฟังด้วยตัวเอง” “ผมก็เหมือนกันครับ” เต้เห็นด้วย “แต่… เราจะไปหาเมย์ที่ไหนดี” “บ้านเมย์… น่าจะอยู่ที่นั่นนะคะ” พิมพ์คิด “แต่… เราจะเข้าไปยังไง” “ผม… ผมจะลองไปดูครับ” เต้ตัดสินใจ “คุณพิมพ์… คุณจะไปด้วยไหม” พิมพ์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอรู้สึกกลัว แต่ก็รู้ดีว่าเธอต้องเผชิญหน้ากับเมย์ “ค่ะ” พิมพ์ตอบ “พิมพ์จะไปด้วย” ทั้งสองเดินทางไปยังบ้านของเมย์ บรรยากาศตลอดทางเต็มไปด้วยความเงียบและตึงเครียด เมื่อไปถึงหน้าบ้าน เมย์ยืนอยู่ตรงระเบียง เธอกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ ใบหน้าของเธอยังคงดูเศร้าหมอง “เมย์!” เต้เรียกชื่อเธอเบาๆ เมย์หันมามอง และเมื่อเห็นพิมพ์ยืนอยู่ข้างๆ เต้ สีหน้าของเธอก็ยิ่งหมองลงไปอีก “มาทำไม” เมย์ถามเสียงเรียบ “เมย์… เรา… เราอยากคุยกับเมย์” เต้กล่าว “ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับพวกเธอ” เมย์ตอบ และหันกลับไปรดน้ำต้นไม้อย่างเดิม “เมย์… ได้โปรด” พิมพ์ก้าวเข้าไปหา “เมย์ฟังพิมพ์ก่อนนะ” เมย์หยุดชะงัก เธอหันกลับมามองพิมพ์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความตัดพ้อ “พิมพ์… เธอจะให้ฉันฟังอะไรอีก” เมย์ถาม “ความจริงมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว” “เมย์… คือ… คือพิมพ์… พิมพ์รักคุณเต้” พิมพ์พูดออกมาอย่างชัดเจน “แต่… แต่พิมพ์ก็ยังรักเมย์นะ” “รักเหรอ” เมย์หัวเราะเยาะ “รักฉัน… แล้วทำไมถึงทำแบบนี้กับฉัน” “เมย์… พิมพ์ขอโทษ” พิมพ์กล่าว น้ำตาเริ่มไหลอีกครั้ง “พิมพ์ไม่เคยอยากให้เป็นแบบนี้เลย” “แล้วใครอยากให้เป็นแบบนี้” เมย์ถาม “ฉันไม่ได้อยากให้เพื่อนรักหักหลังฉันแบบนี้” “เมย์… เขาไม่ได้หักหลังเมย์นะ” เต้รีบแก้ต่าง “ผม… ผมขอโทษที่ทำให้เมย์เสียใจ” “เสียใจเหรอ” เมย์ทวนคำ “พวกเธอรู้ไหม… ว่าคำว่าเสียใจมันน้อยเกินไปกับสิ่งที่พวกเธอทำ” เมย์เดินลงมาจากระเบียง และเผชิญหน้ากับพิมพ์และเต้โดยตรง “เมย์… พิมพ์ขอโทษจริงๆ” พิมพ์กล่าว “ถ้าพิมพ์จะขออะไรอย่างหนึ่ง… เมย์จะยอมไหม” “อะไร” เมย์ถาม “เมย์… อย่าเกลียดพิมพ์นะ” พิมพ์พูด “ถึงแม้ว่า… เราจะรักผู้ชายคนเดียวกัน… แต่… แต่ความเป็นเพื่อนของเรา… มันสำคัญกับพิมพ์มากนะ” เมย์มองพิมพ์นิ่ง ดวงตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย “พิมพ์… เธอเคยบอกฉันนะ… ว่าไม่มีอะไรจะมาพรากความเป็นเพื่อนของเราไปได้” เมย์กล่าว “แต่ดูตอนนี้สิ… เธอทำลายมันไปแล้ว” “เมย์… ไม่ใช่แบบนั้นนะ” พิมพ์พยายามจะอธิบาย “ฉันเหนื่อยแล้ว” เมย์พูด “ฉันไม่อยากคุยอะไรทั้งนั้น” เมย์เดินกลับเข้าไปในบ้าน ปิดประตูใส่หน้าพิมพ์และเต้ พิมพ์ยืนนิ่ง น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง เธอมองเต้ที่ยืนอยู่ข้างๆ “เรา… เราควรทำยังไงดีคะ” พิมพ์ถาม “เราต้องให้เวลาเมย์ครับ” เต้ตอบ “เราต้องให้เมย์ได้คิด” “แต่… ถ้าเมย์ไม่ให้อภัยเราล่ะคะ” พิมพ์ถาม “เราก็ต้องยอมรับผลที่ตามมาครับ” เต้กล่าว “แต่ผมเชื่อว่า… สักวันหนึ่ง… เมย์จะเข้าใจ” พิมพ์พยักหน้าช้าๆ เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าจะไม่ง่ายเลย