หลายสัปดาห์ผ่านไป ความสัมพันธ์ระหว่างพิมพ์ เมย์ และเต้ จมดิ่งอยู่ในความมืดมิด เมย์ยังคงตัดขาดการติดต่อกับทั้งสองคนอย่างสิ้นเชิง เธอไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบข้อความ และหลีกเลี่ยงที่จะพบเจอ พิมพ์รู้สึกผิดและเสียใจอยู่เสมอ เธอพยายามส่งข้อความไปหาเมย์ทุกวัน แต่ก็ไม่มีการตอบกลับใดๆ การขาดการติดต่อจากเพื่อนสนิทคนเดียว ทำให้เธอรู้สึกอ้างว้างและเดียวดาย ส่วนเต้ เขาก็พยายามติดต่อเมย์เช่นกัน แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ เขาเริ่มรู้สึกท้อแท้ แต่ก็ยังคงยืนยันที่จะไม่ยอมแพ้ “คุณพิมพ์ครับ… ผมได้ข่าวมา” เต้โทรหาพิมพ์ในบ่ายวันหนึ่ง “ข่าวอะไรเหรอคะ” พิมพ์ถาม “เมย์… เมย์กำลังจะไปต่างประเทศครับ” เต้บอก พิมพ์ตกใจ “ไปต่างประเทศ… ไปเมื่อไหร่” “ไม่นานนี้ครับ… เขาจะไปเรียนต่อ” เต้ตอบ “เขาบอกว่าจะไปอย่างถาวร” “ถาวร…” พิมพ์พึมพำ คำนั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย “ผม… ผมต้องไปหาเมย์ครับ” เต้ตัดสินใจ “คุณพิมพ์… คุณจะไปด้วยไหม” พิมพ์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอรู้ว่าเธออาจจะถูกเมย์ปฏิเสธอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่อยากให้เมย์จากไปโดยที่ยังไม่ได้พูดคุยกัน “ค่ะ… พิมพ์จะไปด้วย” พิมพ์ตอบ ทั้งสองไปหาเมย์ที่บ้านอีกครั้ง คราวนี้เมย์เปิดประตูให้ แต่สีหน้าของเธอดูเหนื่อยล้าและหมดอาลัยตายอยาก “มีอะไร” เมย์ถาม “เมย์… ได้ข่าวว่าเมย์จะไปต่างประเทศ” พิมพ์เริ่มพูด เมย์พยักหน้า “ใช่” “เมย์… คือ… คือพิมพ์… พิมพ์อยากขอโทษเมย์อีกครั้ง” พิมพ์กล่าว “พิมพ์รู้ว่าพิมพ์ผิด… พิมพ์ทำร้ายเมย์” “แล้วไง” เมย์ถาม “เธอขอโทษแล้ว… ฉันจะหายโกรธเหรอ” “พิมพ์ไม่รู้ค่ะ” พิมพ์ตอบ “แต่พิมพ์อยากให้เมย์รู้ว่า… พิมพ์เสียใจจริงๆ” “เสียใจ” เมย์หัวเราะเบาๆ “แล้วเต้ล่ะ… เขาเสียใจไหม” “ผม… ผมเสียใจมากครับเมย์” เต้ตอบ “ผมไม่อยากทำให้เมย์ต้องเสียใจแบบนี้” “พวกเธอ… พวกเธอทำแล้ว” เมย์กล่าว “ตอนนี้จะมาขอโทษ… ฉันจะทำยังไงดี” “เมย์… ได้โปรด… อย่าไปเลยนะ” พิมพ์อ้อนวอน “ถ้าเมย์ไป… พิมพ์จะไม่มีเพื่อนอีกแล้ว” “เธอมีเต้ไม่ใช่เหรอ” เมย์พูดประชด “เมย์… คือ… คือพิมพ์กับเต้… เรา… เราตัดสินใจแล้ว” เต้พูดเสียงหนักแน่น “เราจะ… จะเลือกเมย์” พิมพ์หันไปมองเต้ด้วยความตกใจ “พี่เต้! หมายความว่ายังไงคะ” “ผม… ผมรักเมย์ครับ” เต้กล่าว “และผม… ผมจะเลือกเมย์” คำพูดนั้นทำให้พิมพ์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง เธอแทบจะยืนไม่อยู่ “พี่เต้… พี่พูดจริงเหรอ” พิมพ์ถาม เสียงสั่นเครือ “ใช่ครับคุณพิมพ์” เต้ตอบ “ผมขอโทษ… แต่ผมเลือกเมย์” เมย์มองเต้ด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่จะหันไปมองพิมพ์ “พิมพ์… นี่มันเรื่องอะไรกัน” เมย์ถาม “พิมพ์… พิมพ์ไม่รู้ค่ะ” พิมพ์ตอบ น้ำตาไหลอาบแก้ม “พี่เต้… พี่กำลังจะทำอะไร” “ผม… ผมขอโทษครับคุณพิมพ์” เต้กล่าว “ผมรู้ว่าผมทำให้คุณพิมพ์เสียใจ… แต่ผม… ผมรักเมย์” พิมพ์มองหน้าเมย์ เธอเห็นแววตาของเมย์ที่สับสนและเจ็บปวด “เมย์… คือ… คือพิมพ์… พิมพ์จะไปค่ะ” พิมพ์กล่าว “ถ้าพี่เต้เลือกเมย์… พิมพ์ก็จะถอย” “พิมพ์… ไม่นะ” เมย์พูด “เมย์… คือ… คือพิมพ์ไม่สามารถอยู่ตรงนี้ได้อีกแล้ว” พิมพ์กล่าว “ถ้าพี่เต้เลือกเมย์… พิมพ์ก็จะยอมรับ” พิมพ์หันหลังกลับ และเดินออกจากบ้านของเมย์ไป เธอเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เต้มองตามหลังพิมพ์ไปด้วยความรู้สึกผิด เขาอยากจะวิ่งไปหาเธอ แต่เขาก็ไม่กล้า “เต้… นี่มันเรื่องอะไรกัน” เมย์ถามอีกครั้ง “ผม… ผมขอโทษครับเมย์” เต้ตอบ “ผม… ผมคิดว่า… เราควรจะอยู่ด้วยกัน” “อยู่ด้วยกันเหรอ” เมย์ทวนคำ “แล้วพิมพ์ล่ะ” “ผม… ผมต้องขอโทษพิมพ์ด้วยครับ” เต้กล่าว “ผม… ผมให้คำตอบกับเมย์ไม่ได้… แต่… ผมเลือกเมย์” เมย์ยืนนิ่ง เธอไม่รู้จะพูดอะไร เธอรู้สึกสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น “เมย์… ผม… ผมอยากให้เมย์ยกโทษให้ผมนะครับ” เต้กล่าว “ผมจะพิสูจน์ให้เมย์เห็นว่า… ผมรักเมย์จริงๆ” เมย์มองเต้ นิ่งไปนาน เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา แต่เธอก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่เกิดขึ้น “ฉัน… ฉันไม่รู้” เมย์กล่าว “ฉันต้องการเวลา” “ครับ… ผมเข้าใจ” เต้ตอบ “ผมจะรอเมย์” พิมพ์เดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงริมทะเล เธอทรุดตัวลงนั่งบนโขดหิน ปล่อยให้น้ำตาไหลริน “ทำไม… ทำไมต้องเป็นแบบนี้” พิมพ์พึมพำกับตัวเอง “ทำไมฉันถึงรักคนที่ไม่ควรรัก… แล้วสุดท้าย… ฉันก็เสียทุกอย่างไป” เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง ความรู้สึกเดียวดายและความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร จะมีใครเข้ามาในชีวิตเธออีกหรือไม่ หรือเธอจะต้องอยู่กับความเศร้าและบาดแผลนี้ไปตลอดชีวิต เธอรู้เพียงสิ่งเดียวว่า… ความรักครั้งนี้… มันทำให้เธอต้องสูญเสียทุกอย่างไปจริงๆ