“พี่เต้! หมายความว่ายังไงคะ” พิมพ์ถามเสียงสั่นเครือ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เธอไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าเต้จะพูดแบบนี้ออกมา คำว่า “เลือกเมย์” มันเหมือนมีมีดกรีดลงกลางใจเธออย่างไม่ทันตั้งตัว เต้หันมามองพิมพ์ ดวงตาของเขาสะท้อนความรู้สึกผิดและความเจ็บปวดที่เขาเองก็คงกำลังเผชิญอยู่เช่นกัน “พิมพ์… พี่ขอโทษ” “ขอโทษ? แค่คำขอโทษมันจะมีความหมายอะไร” เสียงพิมพ์เริ่มสั่นคลอน เธอกัดริมฝีปากล่างแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่ปะทุขึ้นมา “พี่กำลังบอกว่า… พี่จะทิ้งพิมพ์ไปเพื่อเมย์อย่างนั้นเหรอคะ” เมย์ยืนนิ่ง ฟังบทสนทนาระหว่างทั้งสองคนด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาของเธอกลับฉายประกายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา มันคือความสะใจ ความเสียใจ หรือความเหนื่อยหน่ายกันแน่ “เมย์… เธอจะไปจริงๆ ใช่ไหม” เต้หันไปถามเมย์ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความลังเล เมย์เงยหน้าขึ้นมองเต้ “แล้วพี่คิดว่าไงล่ะ” “พี่… พี่รักเมย์นะ” เต้พยายามเอื้อมมือไปจับมือเมย์ แต่เมย์กลับชักมือกลับอย่างรวดเร็ว “รัก?” เมย์หัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่น “คำว่ารักของพี่มันมีความหมายอะไรอีกแล้วเหรอเต้” “เมย์… อย่าพูดแบบนี้” เต้รู้สึกเหมือนถูกตอกย้ำ “พี่รู้ว่าพี่ผิด พี่ผิดมากจริงๆ แต่พี่… พี่อยากแก้ไข พี่อยากให้โอกาสเราอีกครั้ง” พิมพ์มองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกัน ทั้งความเสียใจ ความผิดหวัง และความโกรธ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเต้ถึงพูดแบบนี้ ทำไมเขาถึงเลือกเมย์ ทั้งๆ ที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เพิ่งจะเริ่มต้นและเต็มไปด้วยความลับ “พี่เต้… พี่เคยพูดไม่ใช่เหรอคะว่ารักพิมพ์” เสียงพิมพ์แผ่วลง แทบจะกลายเป็นกระซิบ “แล้วทุกอย่างที่ผ่านมา… มันคืออะไรคะ” เต้มองหน้าพิมพ์ ดวงตาของเขาฉายแววทรมาน “พิมพ์… พี่… พี่ก็รักพิมพ์นะ” คำพูดนั้นยิ่งทำให้พิมพ์สับสน “ถ้าพี่รักพิมพ์ แล้วทำไม… ทำไมพี่ถึงพูดแบบนั้นกับเมย์” “พี่… พี่ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว” เต้ถอนหายใจยาว “พี่ไม่อยากเสียใครไปเลย” “แต่พี่กำลังจะเสียพิมพ์ไปนะ” พิมพ์กัดฟันพูด น้ำตาที่พยายามสะกดไว้ก็ไหลรินออกมา “พี่เลือกเมย์แล้ว… ใช่ไหมคะ” เมย์หันมามองพิมพ์ สีหน้าของเธอดูอ่อนลงเล็กน้อย “พิมพ์… ฉันเข้าใจนะว่าเธอเจ็บปวด” “เมย์… ฉัน… ฉันไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว” พิมพ์พูดทั้งน้ำตา “ฉันขอโทษนะเมย์ ฉันผิดเองทุกอย่าง” “เรื่องมันผ่านไปแล้วพิมพ์” เมย์ถอนหายใจ “ตอนนี้… มันอยู่ที่เต้ว่าจะเลือกใคร” คำพูดของเมย์ทำให้พิมพ์รู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจนหายใจไม่ออก เธอหันไปมองเต้ด้วยความคาดหวัง “พี่เต้… บอกพิมพ์ทีว่ามันไม่จริง” พิมพ์อ้อนวอน เต้สบตาพิมพ์ ดวงตาของเขาสั่นไหว “พิมพ์… พี่… พี่… พี่รักเมย์” คำตอบนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของพิมพ์ เธอไม่สามารถทนรับฟังอะไรได้อีกต่อไป ร่างกายของเธออ่อนแรงลงอย่างรวดเร็ว เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สองก้าว ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดมิดไป “ไม่… ไม่จริง…” เป็นคำพูดสุดท้ายที่พิมพ์พึมพำก่อนที่สติของเธอจะเลือนหายไป ร่างของพิมพ์ทรุดลงกับพื้น เต้รีบเข้าไปประคองเธอไว้ด้วยความตกใจ “พิมพ์! พิมพ์! เธอเป็นอะไรไป!” เต้ตะโกนเรียก เมย์ยืนมองเหตุการณ์ด้วยสีหน้ายากจะหยั่งถึง เธอไม่แสดงท่าทีตกใจหรือตื่นตระหนกใดๆ ราวกับว่าเธอได้คาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้ว “พาเธอไปโรงพยาบาลเถอะเต้” เมย์พูดเสียงเรียบ เต้มองเมย์อย่างสับสน “แต่…” “ฉันบอกให้พาเธอไปไง” เมย์ย้ำ “ฉันไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายไปกว่านี้” เต้พยักหน้า เขารีบอุ้มพิมพ์ขึ้นบ่า และรีบพาเธอขึ้นรถ เพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ทิ้งให้เมย์ยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางความเงียบของบ้าน ตลอดทางไปโรงพยาบาล เต้พยายามปลุกพิมพ์ แต่เธอก็ยังคงไม่รู้สึกตัว เขาได้แต่ขับรถด้วยความเร็วสูง หัวใจเต้นระรัวด้วยความกังวล เมื่อถึงโรงพยาบาล พยาบาลรีบเข็นเตียงมารับพิมพ์ทันที เต้ตามเข้าไปในห้องฉุกเฉินด้วยความกระวนกระวาย “คุณคือญาติของผู้ป่วยใช่ไหมคะ” พยาบาลถาม “ผม… ผมเป็นแฟนครับ” เต้ตอบ “ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วค่ะ แต่คงต้องพักฟื้นอยู่ที่นี่สักระยะ” พยาบาลแจ้ง “มีเรื่องเครียดอะไรหรือเปล่าคะ” เต้พยักหน้า “ครับ… เธอคงจะเครียดมาก” หลังจากที่พิมพ์ถูกนำตัวเข้าห้องพักแล้ว เต้ก็นั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง มองใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอ เขาไม่รู้จะเริ่มอธิบายอย่างไร ไม่รู้จะเริ่มต้นขอโทษอย่างไร “พิมพ์… ขอโทษนะ” เต้พึมพำกับตัวเอง “พี่… พี่รักเธอจริงๆ นะ” แต่คำพูดนั้นจะมีความหมายอะไรเมื่อพิมพ์ไม่ได้ยิน และเมื่อหัวใจของเขาเพิ่งจะประกาศไปว่าเขาเลือกเมย์