พิมพ์ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แสงไฟสว่างจ้าจากหลอดไฟบนเพดานทำให้เธอต้องหรี่ตาลง เธอรู้สึกมึนงงและปวดไปทั้งตัว เมื่อพยายามขยับตัว ความเจ็บปวดก็แล่นไปทั่วร่าง “ที่นี่… ที่ไหน” เธอพึมพำเสียงแหบพร่า “คุณพิมพ์ ตื่นแล้ว” เสียงคุ้นเคยดังขึ้น พิมพ์หันไปมอง ก็พบว่าเป็นเต้นั่งอยู่ข้างเตียง ใบหน้าของเขาดูอิดโรยและเต็มไปด้วยความกังวล “พี่เต้…” พิมพ์เรียกชื่อเขาอย่างแผ่วเบา “คุณพิมพ์… คุณเป็นยังไงบ้าง” เต้ถาม พยายามยิ้มให้กำลังใจ “ฉัน… ฉันรู้สึกไม่สบาย” พิมพ์ตอบ “เมื่อกี้… เกิดอะไรขึ้นคะ” เต้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอธิบายอย่างไรดี “คุณพิมพ์… คุณเป็นลมไปน่ะครับ” “ลมไป?” พิมพ์ทวนคำ “แล้ว… เมย์ล่ะคะ” เมื่อได้ยินชื่อเมย์ เต้ก็หน้าเสียไปเล็กน้อย “เมย์… เธอกลับไปแล้วครับ” “กลับไป?” พิมพ์ถามด้วยความสงสัย “ครับ… หลังจากที่พาคุณพิมพ์มาโรงพยาบาล เธอก็ขอตัวกลับก่อน” เต้ตอบ “เธอ… เธอคงมีเรื่องต้องคิด” พิมพ์หลับตาลง ภาพเหตุการณ์เมื่อวานผุดขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว คำพูดของเต้ที่ว่า “พี่รักเมย์” และ “จะเลือกเมย์” มันยังคงดังก้องอยู่ในหู “พี่เต้… เมื่อวาน… พี่พูดอะไรกับเมย์” พิมพ์ถามเสียงสั่น เต้ก้มหน้าลง มองมือของตัวเอง “พี่… พี่บอกเธอว่าพี่จะเลือกเธอ” น้ำตาของพิมพ์ไหลออกมาอีกครั้ง เธอพยายามปาดมันออกไปอย่างรวดเร็ว “แล้ว… แล้วที่พี่บอกว่ารักพิมพ์ล่ะคะ” “พิมพ์… พี่… พี่รักพิมพ์นะ” เต้รีบตอบ “แต่… พี่ก็รักเมย์เหมือนกัน” “มันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ” พิมพ์พูดเสียงเย็นชา “ความรักมันเลือกไม่ได้ ถ้าเลือกทั้งสองคน มันก็คือไม่เลือกใครเลย” “พี่รู้… พี่รู้ว่าพี่ผิด” เต้กล่าว “พี่ขอโทษนะพิมพ์ ขอโทษที่ทำให้เธอต้องเสียใจ” “ตอนนี้… มันสายเกินไปแล้วค่ะ” พิมพ์ตอบ “พี่เต้… ออกไปเถอะค่ะ พิมพ์อยากอยู่คนเดียว” เต้มองพิมพ์ด้วยความเสียใจ “พิมพ์… พี่…” “ออกไปเถอะค่ะ” พิมพ์ย้ำเสียงหนักแน่น “พิมพ์อยากอยู่คนเดียวจริงๆ” เต้ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ เขามองหน้าพิมพ์เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้พิมพ์อยู่กับความเงียบและน้ำตาที่ไหลริน เมื่อเต้ออกจากห้องไปแล้ว พิมพ์ก็นั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง มองท้องฟ้าสีขาวที่ไร้เมฆ เธอรู้สึกว่างเปล่าและอ้างว้างเหลือเกิน ความสัมพันธ์ที่เคยมีความสุข ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเรื่องที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต หลายวันต่อมา พิมพ์ก็ออกจากโรงพยาบาล เธอพยายามใช้ชีวิตตามปกติ แต่ก็ทำได้ยาก ความรู้สึกผิดต่อเมย์และความเสียใจในความรักมันยังคงเกาะกินหัวใจของเธอ เธอพยายามติดต่อเมย์อีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้รับการตอบกลับใดๆ เมย์ยังคงตัดขาดการติดต่อเธอเหมือนเดิม วันหนึ่ง ขณะที่พิมพ์กำลังเดินเล่นอยู่ในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง เธอก็ได้พบกับเมย์โดยบังเอิญ “เมย์!” พิมพ์เรียกชื่อเธอด้วยความดีใจ เมย์หันมามองด้วยสีหน้าเรียบเฉย “มีอะไร” “เมย์… เรา… เราอยากคุยกับเมย์” พิมพ์กล่าว เมย์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ก็ได้… ไปคุยกันที่อื่น” ทั้งสองคนไปนั่งคุยกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด “เมย์… ฉันขอโทษนะ” พิมพ์เริ่มก่อน “ฉันรู้ว่าฉันทำผิดกับเมย์มากจริงๆ” เมย์มองพิมพ์นิ่งๆ “เธอพูดมาแล้วหลายครั้ง” “ฉันรู้… แต่ครั้งนี้ฉันอยากให้เมย์รู้ว่าฉันสำนึกผิดจริงๆ” พิมพ์กล่าว “ฉันไม่เคยอยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้เลย” “แล้วตอนนี้… เธอจะทำยังไงต่อไป” เมย์ถาม “ฉัน… ฉันไม่รู้” พิมพ์ตอบ “ฉันเสียใจมาก” “เสียใจ… แล้วเต้ล่ะ” เมย์ถาม พิมพ์สบตาเมย์ “เต้… เขาเลือกเมย์แล้ว” เมย์ถอนหายใจยาว “ก็ดีแล้ว” “เมย์… เมย์จะไปต่างประเทศจริงๆ เหรอ” พิมพ์ถาม “ใช่” เมย์ตอบ “ฉันตัดสินใจแล้ว” “เมย์… ได้โปรด… อย่าไปเลยนะ” พิมพ์อ้อนวอน “ถ้าเมย์ไป… ฉันจะเหลือใคร” “เธอมีเต้ไม่ใช่เหรอ” เมย์พูดประชด “เมย์… ฉันขอร้องนะ” พิมพ์น้ำตาไหลอีกครั้ง “อย่าไปเลย” “พิมพ์… เธอรู้ไหม” เมย์พูดเสียงเบา “ฉันรักเต้มากนะ” “ฉันรู้…” พิมพ์ตอบ “ฉันผิดเอง” “เรื่องมันผ่านไปแล้ว” เมย์กล่าว “ฉัน… ฉันให้อภัยเธอแล้ว” พิมพ์ตกใจ “จริงเหรอคะเมย์!” “ใช่… แต่ฉันก็จะไม่กลับไปเป็นเหมือนเดิม” เมย์ตอบ “ฉันจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ต่างประเทศ” “แล้ว… แล้วเต้ล่ะคะ” พิมพ์ถาม “เขาเลือกฉันแล้วนี่” เมย์พูด “แต่… ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะตามฉันไปหรือเปล่า” “เมย์… ฉัน… ฉันขอให้เมย์โชคดีนะ” พิมพ์กล่าว “ขอให้เมย์มีความสุข” “ขอบใจนะพิมพ์” เมย์ยิ้มบางๆ “แล้วเธอก็เหมือนกัน” ทั้งสองคนแยกย้ายกันไปหลังจากนั้น พิมพ์รู้สึกโล่งใจที่เมย์ให้อภัยเธอ แต่ก็ยังคงมีความเสียใจในความสัมพันธ์ที่จบลง ส่วนเต้ หลังจากที่เมย์ตัดสินใจจะไปต่างประเทศ เขาก็พยายามรั้งเธอไว้ แต่เมย์ก็ยืนยันที่จะไป “เต้… ฉันไปนะ” เมย์บอก “ถ้าเธออยากจะตามมา… ก็ตามมา” เต้ได้แต่มองตามหลังเมย์ไปอย่างเงียบๆ เขารู้ว่าความผิดพลาดของเขาครั้งนี้ มันทำให้เขาต้องเสียใจไปอีกนาน