ผมมองใบหน้าของรินดา ใบหน้าของหญิงสาวที่ผมรักสุดหัวใจ แววตาของเธอสะท้อนความกังวลที่ไม่อาจปิดบังได้ ผมรู้ว่าเธอเองก็กำลังแบกรับความรู้สึกมากมายที่ซับซ้อน หลังจากการตัดสินใจครั้งใหญ่ที่เราทั้งคู่ได้พบเจอ การหายตัวไปของภาคย์ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวเราเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น ผมพยายามติดต่อเขาหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่โทรศัพท์ไป เสียงปลายสายก็เงียบงัน ไม่มีแม้แต่เสียงรอสาย ราวกับว่าเขาได้อันตรธานหายไปจากโลกใบนี้จริงๆ “รินดา เธอโอเคไหม” ผมเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา พยายามประคองน้ำเสียงให้อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ฉัน… ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” รินดาตอบเสียงเบา เธอหลบสายตาผม มองออกไปนอกหน้าต่างที่ตอนนี้มีเพียงท้องฟ้าสีหม่น “ฉันเป็นห่วงภาคย์นะคะ เขาหายไปแบบนี้ ฉันไม่สบายใจเลย” ผมดึงมือของเธอมาวางไว้บนฝ่ามือของผม บีบเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ “ผมเข้าใจ เธอเป็นห่วงเขา มันก็เป็นเรื่องธรรมดา” ผมพยายามจะพูดให้เธอสบายใจ แต่จริงๆ แล้ว ผมเองก็อดเป็นห่วงภาคย์ไม่ได้เหมือนกัน ความสัมพันธ์ของพวกเราทั้งสามคนมันซับซ้อนเกินกว่าจะหาคำอธิบายได้ง่ายๆ “แต่ถึงอย่างนั้น เราก็ต้องเข้มแข็งนะรินดา” ผมบอกเธอ “เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน” รินดาพยักหน้าช้าๆ เธอหันกลับมามองผม ดวงตาของเธอแดงก่ำ ผมรู้ว่าเธอร้องไห้มาแล้ว “ขอบคุณนะคะ… ขอบคุณที่อยู่ตรงนี้” “ผมไม่ไปไหนหรอก” ผมตอบกลับ พลางยกมืออีกข้างขึ้นลูบไล้แก้มของเธอเบาๆ “ทุกอย่างจะค่อยๆ ดีขึ้นเอง” ผมเชื่ออย่างนั้น ผมเชื่อมั่นในความรักที่เรามีให้กัน และผมเชื่อว่าความจริงใจจะสามารถเยียวยาทุกสิ่งได้ แม้ว่าสถานการณ์ตอนนี้จะยังดูมืดมนไปบ้างก็ตาม “เราจะรอเขา” ผมเสริม “แต่เราจะใช้ชีวิตของเราต่อไปด้วย” ผมตัดสินใจที่จะไม่ปล่อยให้ความกังวลเรื่องของภาคย์มาบั่นทอนความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างแข็งแรงระหว่างผมกับรินดา วันเวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป ภาคย์ยังคงหายหน้าหายตาไปจากชีวิตของเรา ผมกับรินดาพยายามใช้ชีวิตตามปกติ แม้ว่าในใจจะยังมีความกังวลอยู่บ้าง แต่เราก็พยายามที่จะไม่ปล่อยให้มันเข้ามาครอบงำ “คุณว่าเขาจะเป็นอะไรไหมคะ” รินดาเอ่ยถามผมอีกครั้ง ขณะที่เรากำลังนั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน “ผมว่าเขาคงต้องการเวลา” ผมตอบ “เราให้เวลาเขาเถอะ” ผมพยายามตอบให้เธอสบายใจ แต่ในใจผมเองก็อดคิดไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับภาคย์จริงๆ “ผมจะลองโทรหาเขาอีกครั้งพรุ่งนี้” ผมตัดสินใจ “ถ้ายังติดต่อไม่ได้จริงๆ เราอาจจะต้องลองไปหาที่บ้านเขาดู” รินดาสบตาผม “คุณจะไปจริงๆ เหรอคะ” “ถ้าจำเป็น” ผมตอบ “เธอสบายใจได้ ผมจะไปกับเธอ” ผมจับมือของเธออีกครั้ง “เราจะไปหาเขาด้วยกัน” ผมเห็นรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของรินดา “ขอบคุณค่ะ” เธอพูดเสียงเบา “ฉันโชคดีจริงๆ ที่มีคุณ” ผมยิ้มตอบ “ผมก็เหมือนกัน” ผมกระซิบ “ผมโชคดีที่สุดในโลกเลยที่มีเธอ” เรานั่งมองหน้ากัน สายตาของเราสื่อถึงความรู้สึกที่มากมายเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ ผมรักเธอ ผมรักรินดามากกว่าสิ่งใดๆ ในโลกใบนี้ และผมจะปกป้องเธอให้ดีที่สุด ในอีกด้านหนึ่ง ภาคย์กำลังนั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงันของห้องพักที่เขาเช่าไว้ชั่วคราว ใบหน้าของเขาซีดเซียว ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู เป็นรูปของเขากับรินดาในวันแต่งงาน รอยยิ้มของรินดาในวันนั้นดูสดใส แต่รอยยิ้มของเขาในรูปกลับดูฝืนใจเหลือเกิน เขาจำได้ถึงความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามาในหัวใจวันแล้ววันเล่า เขาทำผิดกับรินดา และเขาก็ทำผิดกับตัวเองด้วย เขาโทษตัวเองที่ปล่อยให้ความรู้สึกของตัวเองเข้ามามีอิทธิพลต่อการตัดสินใจจนเกือบจะทำลายชีวิตของคนสองคน “ฉันขอโทษนะรินดา” เขาพึมพำกับรูปถ่ายในมือ “ฉันมันเห็นแก่ตัวเหลือเกิน” เขาวางรูปถ่ายลง เขาไม่อยากเห็นมันอีกต่อไป เขาไม่อยากจมอยู่กับความรู้สึกผิดอีกแล้ว เขาตัดสินใจที่จะเริ่มต้นใหม่ เขาจะทำทุกอย่างให้ถูกต้อง เขาจะยอมรับความจริง และเขาจะก้าวต่อไปข้างหน้า เขาจะปล่อยให้รินดาไปมีความสุขกับคนที่เธอรักอย่างแท้จริง เขาจะไม่มีวันไปขัดขวางความสุขของเธอเด็ดขาด การตัดสินใจครั้งนี้อาจจะเจ็บปวด แต่เขาก็รู้ว่ามันคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว เขาต้องเข้มแข็ง เขาต้องทำเพื่อรินดา และเพื่อตัวเขาเอง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เห็นเบอร์ของผมที่โทรเข้ามาหลายครั้ง แต่เขาเลือกที่จะไม่รับ เขาไม่อยากพูดคุยกับใครทั้งนั้นในตอนนี้ เขาต้องการเวลาอยู่กับตัวเองจริงๆ เขาต้องการทบทวนทุกอย่าง และหาทางที่จะก้าวต่อไปข้างหน้า เขาปิดโทรศัพท์ลง และนั่งนิ่งๆ จมอยู่ในความคิดของตัวเอง เขาหลับตาลง พยายามที่จะลบภาพความทรงจำอันเจ็บปวดออกไปจากหัวใจ เขาหวังเพียงสิ่งเดียว คือขอให้รินดามีความสุข และขอให้เธอรักผม… รักคนที่เธอรักอย่างแท้จริงตลอดไป