ผมค่อยๆ เปิดฝากล่องไม้ออก เผยให้เห็นภาพถ่ายเก่าๆ ที่ซ้อนทับกันอยู่หลายใบ กระดาษสีเหลืองซีดตามกาลเวลา แต่ภาพยังคงชัดเจน ผมหยิบภาพหนึ่งขึ้นมา ภาพของหญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดไทยโบราณ เธอยิ้มอย่างอ่อนหวาน ดวงตาเป็นประกาย ภาคย์เล่าต่อ “นี่คือย่าทวดของผม ท่านชื่อปราณี ท่านเป็นคนสวยมากใช่ไหมครับ” “สวยมากจริงๆ ค่ะ” ผมพึมพำ ภาพหญิงสาวตรงหน้าทำให้ผมนึกถึงพิมพ์ พี่สาวของผม ซึ่งมีความงามสง่าคล้ายคลึงกัน “คุณปู่ของคุณภาคย์คงจะหลงรักท่านมาก” “ครับ คุณปู่เล่าว่าท่านตกหลุมรักย่าทวดตั้งแต่แรกเห็น” ภาคย์ยิ้ม “ท่านบอกว่าย่าทวดมีเสน่ห์ที่ทำให้ใครต่อใครหลงใหล” เขาหยิบภาพอีกใบขึ้นมา ภาพคู่ของชายหญิงในชุดแต่งงาน “นี่คือภาพแต่งงานของท่านทั้งสอง” ผมมองภาพนั้นอย่างพิจารณา ชายในภาพมีใบหน้าที่คมเข้มดูสง่างาม ขณะที่หญิงสาวในชุดเจ้าสาวก็ดูสวยงามราวกับนางฟ้า “เป็นคู่ที่เหมาะสมกันมากเลยค่ะ” “แต่… ความรักของท่านทั้งสองกลับไม่ราบรื่น” ภาคย์พูดเสียงแผ่วลง “มีอุปสรรคมากมายเกิดขึ้น” เขาหยิบซองจดหมายสีซีดใบหนึ่งขึ้นมา “นี่คือจดหมายรักที่ท่านทั้งสองเขียนถึงกัน” ผมมองซองจดหมายอย่างสนใจ “คุณภาคย์… เคยอ่านจดหมายพวกนี้หรือคะ” “เคยอ่านครับ” เขาตอบ “เป็นเรื่องราวความรักที่ซับซ้อน… มีทั้งความสุข ความเศร้า และการพลัดพราก” เขาค่อยๆ ดึงกระดาษด้านในออกมา ภาพตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือบรรจง อ่านแล้วรู้สึกถึงความรู้สึกอันลึกซึ้งของคนสองคน “ย่าทวดของผมเคยป่วยหนักมาก คุณปู่ต้องเดินทางไปต่างประเทศเพื่อหาวิธีรักษาท่าน” “แล้ว… ท่านหายดีไหมคะ” ผมถามด้วยความรู้สึกสงสาร “หายดีครับ แต่ในช่วงเวลาที่ท่านต้องห่างกัน… คุณปู่ของผมกลับไปพบกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง” ภาคย์พูด น้ำเสียงของเขาฟังดูเศร้าสร้อย “จนกระทั่งย่าทวดกลับมา… และพบความจริงเข้า” ผมตกใจกับเรื่องราวที่เขาเล่า “แล้ว… เป็นอย่างไรต่อคะ” “เป็นเรื่องที่ซับซ้อนมากครับ” ภาคย์ถอนหายใจ “ย่าทวดไม่ได้โกรธคุณปู่ แต่ท่านกลับเลือกที่จะ… แยกทาง” “แยกทาง?” ผมทวนคำ “แต่… คุณปู่ของคุณภาคย์ยังรักท่านอยู่ไม่ใช่หรือคะ” “รักครับ… แต่ในตอนนั้น… ความเชื่อใจได้หมดไปแล้ว” เขาว่า “ย่าทวดคิดว่าถ้าทั้งสองคนยังคงอยู่ด้วยกันต่อไป… มันจะยิ่งมีแต่ความเจ็บปวด” ผมเงียบไปครู่หนึ่ง พยายามทำความเข้าใจเรื่องราวในอดีต “แล้ว… คุณปู่ของคุณภาคย์… ก็ไม่ได้แต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นอีกเลยหรือคะ” “ไม่ครับ ท่านไม่เคยแต่งงานกับใครอีกเลย” ภาคย์ตอบ “ท่านรอคอยย่าทวดของผมเสมอ… จนกระทั่งท่านจากโลกนี้ไป” “แล้ว… ย่าทวดของคุณภาคย์ล่ะคะ” ผมถาม “หลังจากที่ท่านแยกทางกับคุณปู่… ท่านก็ใช้ชีวิตอย่างสันโดษ” ภาคย์มองออกไปนอกหน้าต่าง “ท่านไม่เคยแต่งงานกับใครอีกเลย… แต่ก็ไม่ได้ปิดกั้นหัวใจ” ผมรู้สึกถึงความขมขื่นในน้ำเสียงของเขา “คุณภาคย์… คงจะรู้สึกเสียใจแทนท่านนะครับ” “ไม่เสียใจครับ” เขาหันกลับมามองผม “ผมแค่รู้สึก… เข้าใจ” “เข้าใจอะไรคะ” “เข้าใจในความรัก… และความเจ็บปวดที่มาพร้อมกัน” ภาคย์ยิ้มบางๆ “ความรักที่ยิ่งใหญ่… บางครั้งก็ต้องแลกมาด้วยการเสียสละ” เขาหยิบภาพถ่ายอีกใบขึ้นมา เป็นภาพของหญิงสาวในชุดนักเรียน ผมสีดำยาว หน้าตาสดใส “นี่คือแม่ของผมครับ” ผมมองภาพนั้นอย่างพิจารณา หญิงสาวในภาพมีรอยยิ้มที่สดใสและดวงตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง “คุณแม่ของคุณภาคย์… สวยมากครับ” “ครับ ท่านเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง และมีความมุ่งมั่นสูง” ภาคย์กล่าว “ท่านเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ… แต่ชีวิตครอบครัวของท่านกลับ… ไม่สมบูรณ์” “ไม่สมบูรณ์?” ผมถาม “ท่านกับพ่อของผม… หย่ากันครับ” ภาคย์ตอบ “ผมไม่เคยเจอพ่อของผมเลย” เรื่องราวชีวิตของภาคย์ที่เขาเล่าให้ฟังนั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อนและความเจ็บปวด ผมสัมผัสได้ถึงความเหงาที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มของเขา “แล้ว… คุณภาคย์… ไม่ได้รู้สึก… น้อยใจหรือคะ” “น้อยใจครับ… แต่ผมก็เข้าใจ” เขาว่า “บางครั้ง… การปล่อยให้บางสิ่งบางอย่างเป็นไปตามทางของมัน… อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด” เราเงียบไปครู่หนึ่ง ผมรู้สึกว่าบรรยากาศในห้องเริ่มหนักอึ้งขึ้นมา ผมจึงตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง “คุณภาคย์คะ… ถ้าอย่างนั้น… หนูขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อนนะคะ” “ได้ครับ” เขาตอบ “ถ้าคุณต้องการอะไร… บอกผมได้เสมอ” ผมพยักหน้าให้เขาเบาๆ และรีบเดินออกจากห้องไป ผมรู้สึกสับสนกับความรู้สึกของตัวเองเหลือเกิน ภาคย์เปิดเผยเรื่องราวในอดีตของเขาให้ผมฟัง ราวกับต้องการให้ผมเข้าใจเขามากขึ้น แต่ยิ่งเขาเปิดเผยมากเท่าไหร่… ผมก็ยิ่งรู้สึกสับสนมากขึ้นเท่านั้น