เช้าวันรุ่งขึ้น วาริสารู้สึกได้ถึงความสดใสที่แตกต่างไปจากเดิม เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า หลังจากที่ได้พูดคุยกับชาญวิทย์เมื่อคืน ความรู้สึกหนักอึ้งในใจได้จางหายไปเกือบหมดสิ้น เธอตัดสินใจที่จะลองทำตามคำแนะนำของชาญวิทย์ คือการค่อยๆ สร้างความสัมพันธ์ของพวกเขาขึ้นมาใหม่ โดยไม่เร่งรีบ และให้เวลาซึ่งกันและกัน “ฉันจะลองทำดูค่ะ” เธอพึมพำกับตัวเอง ชาญวิทย์ติดต่อมาหาเธออีกครั้งในช่วงสาย เขาขออนุญาตที่จะพาเธอไปทานข้าวเย็น “วาริสา” เสียงของเขาดังมาจากปลายสาย “คืนนี้… คุณว่างไหม? ฉันอยากจะพาคุณไปทานอาหารข้างนอก” “ได้ค่ะ” วาริสาตอบทันที “ฉันว่างค่ะ” “ดีเลย” ชาญวิทย์ดูมีความสุข “ฉันจะไปรับคุณตอนทุ่มหนึ่งนะ” วาริสาเตรียมตัวอย่างตั้งใจ เธอเลือกชุดที่ดูเรียบง่ายแต่สง่างาม เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่การเดทธรรมดา แต่มันคือการเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิตคู่ เมื่อชาญวิทย์มารับ เขาดูดีกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น ดวงตาของเขามีประกายแห่งความหวังที่ส่องประกายออกมา “สวยจังเลยครับ” เขาเอ่ยชมเมื่อเห็นเธอ วาริสายิ้มเขินๆ “ขอบคุณค่ะ” พวกเขาเดินทางไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ชาญวิทย์เลือกไว้ เป็นร้านที่มีบรรยากาศเงียบสงบ โรแมนติก เหมาะสำหรับการพูดคุยกัน ตลอดมื้ออาหาร พวกเขาแลกเปลี่ยนเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับชีวิตประจำวันของกันและกัน ชาญวิทย์เล่าถึงความก้าวหน้าในโปรเจกต์ที่เขาทำอยู่ ส่วนวาริสาก็เล่าถึงงานอดิเรกที่เธอเพิ่งจะกลับไปทำอีกครั้ง “ฉันรู้สึกดีจังเลยค่ะ” วาริสาเอ่ยขึ้นกลางมื้ออาหาร “ที่ได้คุยกันแบบนี้” “ฉันก็เหมือนกัน” ชาญวิทย์ตอบ “ฉัน… ฉันรู้สึกผิดมาตลอดที่ไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของเธอเลย” “ไม่เป็นไรค่ะ” วาริสาบอก “เราจะก้าวข้ามมันไปด้วยกัน” “ฉัน… ฉันอยากจะขอโทษเรื่องคุณพ่อของฉันด้วยนะ” ชาญวิทย์พูดต่อ “เรื่องที่ท่านเคยทำกับครอบครัวคุณ” “ฉันเข้าใจค่ะ” วาริสาตอบ “และครอบครัวฉันก็รับทราบเรื่องราวทั้งหมดแล้ว” “ฉันดีใจที่ได้ยินแบบนั้น” ชาญวิทย์ถอนหายใจยาว “มันเหมือนกับว่า… มีบางอย่างที่หนักอึ้งออกจากใจของฉันไป” “นั่นเป็นสัญญาณที่ดีนะคะ” วาริสาแย้มยิ้ม หลังจากทานอาหารเสร็จ ชาญวิทย์ก็ขับรถพาเธอไปเดินเล่นริมแม่น้ำ “วาริสา” ชาญวิทย์หยุดเดินและหันมาเผชิญหน้ากับเธอ “ฉันรู้ว่าเราเพิ่งจะเริ่มใหม่ แต่ฉันอยากจะบอกเธอว่า… ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุด” “ฉันรู้ค่ะ” วาริสาตอบ “และฉันก็จะพยายามเหมือนกัน” “ฉัน… ฉันอาจจะยังรักเธอไม่มากเท่าที่ควร” ชาญวิทย์พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ “แต่ฉันอยากจะเรียนรู้ที่จะรักเธอ” คำพูดตรงไปตรงมาของชาญวิทย์ ทำให้วาริสารู้สึกประทับใจ เธอไม่ต้องการคำหวานที่สวยหรู แต่เธอต้องการความจริงใจ “ขอบคุณค่ะชาญวิทย์” วาริสาตอบ “แค่นี้ก็มีความหมายมากแล้วสำหรับฉัน” ชาญวิทย์ค่อยๆ เอื้อมมือมาจับมือของเธอไว้ วาริสารู้สึกถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมือของเขา “ฉัน… ฉันขอโอกาสให้เราได้สร้างครอบครัวของเราขึ้นมาใหม่ได้ไหม?” ชาญวิทย์ถาม “ฉันไม่อยากให้มีกำแพงอะไรมาขวางกั้นอีกแล้ว” วาริสาเงยหน้ามองเขา ดวงตาของเธอประสานกับดวงตาของเขา “ฉันให้โอกาสค่ะ” ในขณะเดียวกัน ที่บ้านของชาญวิทย์ เขาก็กำลังเผชิญหน้ากับมารดาของเขา ซึ่งกำลังรู้สึกไม่พอใจกับการกระทำของเขา “ชาญวิทย์! แม่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมลูกถึงไปทำอะไรแบบนั้น” คุณหญิงอรสาต่อว่า “ลูกไปยอมขอโทษครอบครัวนั้นทำไม? พวกเขาไม่สมควรได้รับสิ่งนั้น” “คุณแม่ครับ” ชาญวิทย์ตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น “ผมต้องทำแบบนั้น ผมได้คุยกับวาริสาแล้ว และผมก็รู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว” “เรื่องราวอะไร? แม่ไม่เห็นว่าจะมีอะไรสำคัญไปกว่าศักดิ์ศรีของครอบครัวเรา” คุณหญิงอรสาเถียง “ศักดิ์ศรีของครอบครัวเรา… มันไม่ได้อยู่ที่การเหยียบย่ำคนอื่นนะครับคุณแม่” ชาญวิทย์พูด “ผมเห็นว่าพ่อของวาริสาเสียใจจริงๆ และผมก็เชื่อว่าเราควรจะให้อภัย” “ให้อภัย? ลูกกำลังจะบอกว่าลูกจะกลับไปอยู่กับยัยนั่นอีกครั้งน่ะเหรอ?” คุณหญิงอรสาถามเสียงดัง “ผม… ผมยังไม่แน่ใจครับ” ชาญวิทย์ยอมรับ “แต่ผมจะไม่ยอมให้เรื่องนี้เป็นอุปสรรคอีกต่อไป” “ชาญวิทย์! แม่เตือนลูกแล้วนะ!” คุณหญิงอรสาขู่ “ผมขอโทษครับคุณแม่” ชาญวิทย์กล่าว “แต่ผมต้องทำในสิ่งที่ผมคิดว่าถูกต้อง” เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับมารดาเป็นเรื่องยาก แต่เขาก็พร้อมที่จะทำ การตัดสินใจของชาญวิทย์ที่จะเปิดใจยอมรับความผิดพลาดในอดีต และพยายามแก้ไข กำลังสร้างความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ให้กับชีวิตของเขาและวาริสา แม้ว่ารอยร้าวแห่งความเชื่อใจจะยังคงอยู่ แต่ก็เริ่มมีเส้นใยบางๆ ของความเข้าใจและความหวังที่กำลังถักทอขึ้นมาแทนที่ วาริสาเองก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงภายในตัวเธอเช่นกัน เธอกำลังเรียนรู้ที่จะปล่อยวางอดีต และเปิดรับอนาคตที่อาจจะดีกว่าเดิม เธอรู้ว่าการสร้างความสัมพันธ์ขึ้นมาใหม่นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย มันต้องอาศัยความอดทน ความเข้าใจ และการให้อภัย แต่เมื่อเธอมองไปที่ชาญวิทย์ เธอก็เห็นประกายของความหวังในดวงตาของเขา และนั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับเธอในตอนนี้ เธอเชื่อว่าความรักที่แท้จริงสามารถเยียวยาบาดแผลที่ลึกที่สุดได้ และเธอพร้อมที่จะทุ่มเททุกอย่างเพื่อพิสูจน์สิ่งนั้น