วาริสาเดินขึ้นบันไดด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลออกมาจนกว่าจะถึงห้องนอน เมื่อประตูปิดลง เธอก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันที ภาพของชาญวิทย์เมื่อครู่ยังคงติดตา ใบหน้าของเขาที่ฉายแววตกตะลึงเล็กน้อย มันทำให้เธอมีความหวังริบหรี่ แต่ก็รู้ดีว่า ความหวังนั้นอาจจะไม่มีวันเป็นจริง เธอใช้เวลาตลอดบ่ายจัดกระเป๋าเสื้อผ้าและข้าวของส่วนตัว เธอไม่ต้องการอะไรจากชายคนนี้อีกแล้ว นอกจากความเป็นอิสระที่เธอจะได้รับจากการหย่าร้างนี้ แม้ว่ามันจะหมายถึงการต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่จากศูนย์ก็ตาม เมื่อถึงเวลาอาหารค่ำ วาริสารู้สึกราวกับว่านี่คือมื้อสุดท้ายที่เธอจะได้นั่งร่วมโต๊ะกับชาญวิทย์ เธอเดินลงไปยังห้องอาหารด้วยชุดเดรสที่เรียบง่ายกว่าเดิม กลิ่นหอมของอาหารลอยมาเตะจมูก แต่กลับไม่ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลย ชาญวิทย์นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว เขามองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะผายมือเชิญให้นั่ง “นั่งสิ” เขาพูด วาริสานั่งลงตรงข้ามเขา เธอเหลือบมองอาหารที่จัดเตรียมไว้อย่างหรูหรา แต่กลับไม่มีความอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย “คุณทานเถอะค่ะ” วาริสาเอ่ย “ฉัน… ฉันคงทานไม่ลง” “ทำไม” ชาญวิทย์ถาม “ไม่สบายหรือไง” “เปล่าค่ะ” วาริสาตอบ “แค่… รู้สึกไม่ค่อยดี” บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอึดอัด ไม่มีใครพูดอะไรออกมา มีเพียงเสียงช้อนส้อมกระทบจานเป็นระยะๆ วาริสาเหลือบมองชาญวิทย์เป็นครั้งคราว เขาดูสงบนิ่ง แต่แววตาของเขากลับซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ “พรุ่งนี้… คุณจะไปอยู่ที่ไหน” ชาญวิทย์ถามขึ้นทำลายความเงียบ “ฉัน… ฉันจะไปเช่าคอนโดอยู่แถวสุขุมวิทค่ะ” วาริสาตอบ “เพื่อนของฉันช่วยหาให้” “แล้วเรื่อง… การหย่าล่ะ” ชาญวิทย์ถามต่อ “เธอจะดำเนินการเมื่อไหร่” “ฉัน… ฉันได้เตรียมเอกสารไว้แล้วค่ะ” วาริสาตอบ “รอให้คุณสะดวกเมื่อไหร่ ก็เซ็นได้เลย” ชาญวิทย์วางส้อมลง “เธอรีบร้อนเหลือเกินนะ” “ฉัน… ฉันไม่อยากยื้ออีกต่อไปแล้วค่ะ” วาริสาพูด “การอยู่ที่นี่… มันทรมานเกินไป” ชาญวิทย์เงียบไป เขาจ้องมองวาริสาด้วยสายตาที่เข้มข้นขึ้น “ถ้าฉันไม่ยอมเซ็นล่ะ” วาริสาเงยหน้าขึ้นมองเขา “คุณจะทำอย่างนั้นจริงๆ หรือคะ” “แล้วเธอจะทำอย่างไร” ชาญวิทย์ถามกลับ “ถ้าคุณไม่ยอมเซ็น… ฉันก็จะฟ้องหย่าค่ะ” วาริสาตอบเสียงหนักแน่น “ฉันจะทำทุกอย่างให้หลุดพ้นจากชีวิตนี้ไปให้ได้” ชาญวิทย์หัวเราะเบาๆ “เธอแน่ใจนะวาริสา ว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ” “ค่ะ” วาริสาตอบ “ฉันแน่ใจ” “ดี” ชาญวิทย์พูด “ถ้าเธอแน่ใจ ฉันก็จะไม่มีข้อแม้” วาริสาประหลาดใจกับคำตอบของเขา “หมายความว่ายังไงคะ” “หมายความว่า… ถ้าเธออยากจะไป ฉันก็จะปล่อยเธอไป” ชาญวิทย์พูด “แต่เธอต้องรับผิดชอบทุกอย่างที่ตามมาด้วย” “ฉันพร้อมรับผิดชอบทุกอย่างค่ะ” วาริสาตอบ หลังจากมื้ออาหารอันเงียบงัน วาริสาเดินกลับขึ้นห้อง เธอหยิบรูปถ่ายแต่งงานที่วางอยู่บนหัวเตียงขึ้นมามอง ภาพของเธอและชาญวิทย์ในวันนั้น ดูช่างห่างไกลจากความเป็นจริงในวันนี้เหลือเกิน เธอวางรูปนั้นลงอย่างเบามือ ก่อนจะเริ่มเก็บข้าวของที่เหลือ เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนอันกว้างใหญ่ที่ประดับประดาไปด้วยแสงไฟยามค่ำคืน คฤหาสน์หลังนี้เป็นเหมือนกรงทองที่กักขังเธอมาตลอดสามปี เธอถอนหายใจยาวๆ พลางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด ราวกับจะสั่งลา “ชาญวิทย์…” เธอพึมพำชื่อเขาเบาๆ “ฉันขอโทษนะ… ที่ฉันตัดสินใจแบบนี้” เธอหลับตาลง ปล่อยให้หยดน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาอย่างอิสระ นี่อาจจะเป็นคืนสุดท้ายที่เธอจะได้ใช้ชีวิตในฐานะภรรยาของเขา คืนสุดท้ายที่เธอจะได้เห็นภาพบ้านที่เธอเคยหวังว่าจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นขึ้นมาได้ เช้าวันรุ่งขึ้น วาริสาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่หนักอึ้ง เธออาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว และลงไปยังห้องรับประทานอาหารอีกครั้ง ชาญวิทย์นั่งอยู่ที่นั่นแล้ว พร้อมกับเอกสารปึกหนึ่ง “มาแล้วหรือ” เขาเงยหน้าขึ้นมอง “ฉันเตรียมเอกสารไว้ให้แล้ว” วาริสาเดินไปนั่งลงตรงข้ามเขา หัวใจเต้นแรงเมื่อมองเห็นเอกสารที่ชาญวิทย์วางไว้ตรงหน้า “ค่ะ” “นี่คือข้อตกลงในการหย่า” ชาญวิทย์พูด “ฉันจะแบ่งทรัพย์สินให้เธอครึ่งหนึ่ง และจะให้เงินค่าเลี้ยงดูอีกจำนวนหนึ่ง” วาริสาเงียบไป เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะใจกว้างถึงเพียงนี้ “คุณ… คุณจริงจังเหรอคะ” “ฉันไม่เคยพูดเล่นเรื่องสำคัญ” ชาญวิทย์ตอบ “ถ้าเธออยากจะไป ฉันก็จะให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ” วาริสาหยิบปากกาขึ้นมา มือสั่นเทา เธอจรดปลายปากกาลงบนกระดาษทีละบรรทัด ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโล่งใจ เสียใจ และยังคงมีความรักที่เธอไม่สามารถลืมเลือนได้