การเตรียมการสำหรับร้านกาแฟของวาริสาเป็นไปอย่างราบรื่น เธอทุ่มเทเวลาให้กับโปรเจกต์นี้อย่างเต็มที่ เพื่อพิสูจน์ให้ตัวเองเห็นว่า เธอสามารถประสบความสำเร็จได้ด้วยตัวเอง แม้ว่าภายในใจของเธอจะยังคงมีความกังวลเกี่ยวกับความสัมพันธ์กับชาญวิทย์อยู่บ้างก็ตาม การเผชิญหน้ากับอรอนงค์ได้ปลุกความรู้สึกไม่มั่นคงในตัวเธอขึ้นมาอีกครั้ง “ฉันไม่รู้ว่าทำไม ถึงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเลยค่ะ” วาริสาบอกชาญวิทย์ในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นในสวนสาธารณะ ชาญวิทย์กุมมือเธอไว้แน่น “ผมรู้ว่ามันยากนะ” เขาตอบ “แต่ผมอยากให้คุณเชื่อใจผม” “ฉันพยายามค่ะ” วาริสาตอบ “แต่บางครั้ง ภาพเก่าๆ มันก็ผุดขึ้นมา” “ผมเข้าใจ” ชาญวิทย์ตอบ “ผมเองก็เคยมีอดีต แต่ตอนนี้ผมเลือกคุณแล้ว” “ฉันรู้ว่าคุณเลือกฉัน” วาริสาพูด “แต่ฉันก็อดคิดมากไม่ได้” “เราจะค่อยๆ แก้ไขมันไปด้วยกันนะ” ชาญวิทย์ปลอบโยน “ผมจะทำให้คุณมั่นใจในความรักของผม” ในขณะที่วาริสาพยายามสร้างความเชื่อมั่นในความสัมพันธ์ของเธอกับชาญวิทย์ วิศรุตก็พยายามที่จะปรับปรุงชีวิตของเขาให้ดีขึ้น เขาได้งานใหม่ในบริษัทเล็กๆ แห่งหนึ่ง และพยายามที่จะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและมีความรับผิดชอบ “ผมดีใจนะครับที่พี่ชายยอมให้โอกาสผมอีกครั้ง” วิศรุตพูดกับชาญวิทย์ในโทรศัพท์ “ผมจะไม่ทำให้พี่ผิดหวัง” “พี่ก็หวังอย่างนั้น” ชาญวิทย์ตอบ “ทำงานให้ดีนะ” “ผมจะทำเต็มที่ครับ” วิศรุตยืนยัน แต่แล้ว เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อวาริสาได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลแจ้งว่า ชาญวิทย์ประสบอุบัติเหตุ “อะไรนะคะ!” วาริสาร้องเสียงหลง “อุบัติเหตุเหรอคะ? เป็นยังไงบ้าง?” ปลายสายเล่ารายละเอียดอย่างรวดเร็ว วาริสารีบวางสายโทรศัพท์และรีบตรงไปยังโรงพยาบาลทันที เมื่อไปถึง เธอพบว่าชาญวิทย์กำลังได้รับการรักษาจากอาการบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ก็สร้างความตกใจและเสียใจให้กับเธอเป็นอย่างมาก “ชาญวิทย์!” วาริสาร้องเรียกเสียงสั่นเครือ ขณะที่เธอเห็นเขาอยู่บนเตียงพยาบาล ชาญวิทย์หันมามองเธอ เขามีรอยฟกช้ำเล็กน้อยบนใบหน้า “วาริสา” เขาเรียกเสียงแผ่วเบา “คุณเป็นอะไรมากไหมคะ?” วาริสาถามอย่างเป็นห่วง “ฉันตกใจมากเลย” “ผมไม่เป็นอะไรมากหรอก” ชาญวิทย์พยายามยิ้ม “แค่เฉี่ยวๆ นิดหน่อย” “เฉี่ยวๆ นิดหน่อยเนี่ยนะ!” วาริสาตำหนิ “คุณทำให้ฉันตกใจหมดเลย” “ผมขอโทษนะ” ชาญวิทย์กล่าว “ผมสัญญาว่าจะระวังให้มากกว่านี้” ขณะที่วาริสารู้สึกโล่งใจที่ชาญวิทย์ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส เธอก็อดคิดไม่ได้ว่า อุบัติเหตุครั้งนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับความเครียดหรือความเหนื่อยล้าจากการทำงาน หรืออาจจะมีสาเหตุอื่นซ่อนเร้นอยู่ “คุณแน่ใจนะคะว่า มันเป็นแค่อุบัติเหตุ?” วาริสาถามชาญวิทย์อย่างสงสัย ชาญวิทย์มองหน้าเธอ “คุณกำลังสงสัยอะไรอยู่เหรอ?” เขาถาม “ฉันแค่อยากจะแน่ใจค่ะ” วาริสาตอบ “คุณพักผ่อนเยอะๆ นะคะ” หลังจากออกจากโรงพยาบาล วาริสาก็ยังคงรู้สึกกังวลเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น เธอพยายามที่จะเข้มแข็งและไม่แสดงความหวาดกลัวออกมา แต่ลึกๆ แล้ว เธอรู้สึกถึงความไม่แน่นอนที่กำลังคืบคลานเข้ามา คืนนั้น วาริสาได้มีโอกาสพูดคุยกับชาญวิทย์อีกครั้ง “ฉันเป็นห่วงคุณนะคะ” วาริสาบอก “ฉันไม่อยากให้คุณต้องเจอเรื่องไม่ดีอีกแล้ว” “ผมรู้” ชาญวิทย์ตอบ “ผมเองก็ไม่อยากให้คุณต้องกังวล” “แล้วคุณแน่ใจจริงๆ เหรอคะว่า ไม่มีอะไรซ่อนเร้นอยู่?” วาริสาถามอย่างตรงไปตรงมา ชาญวิทย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “ผมสาบานได้เลยนะวาริสา ว่าไม่มีอะไรทั้งนั้น” วาริสารู้สึกได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของชาญวิทย์ เธอจึงพยายามที่จะเชื่อใจเขา แม้ว่าความรู้สึกไม่สบายใจบางอย่างยังคงค้างอยู่ในใจก็ตาม “ฉันจะเชื่อคุณค่ะ” วาริสาบอก “แต่เราต้องระวังตัวมากขึ้นนะ” “แน่นอน” ชาญวิทย์ตอบ “เราจะดูแลกันให้ดีที่สุด” อุบัติเหตุของชาญวิทย์กลายเป็นเหมือนสัญญาณเตือนภัยเล็กๆ ที่ทำให้วาริสาตระหนักว่า ความสุขและความมั่นคงที่เธอกำลังสร้างขึ้นมานั้น ยังคงเปราะบาง และอาจจะถูกสั่นคลอนได้ตลอดเวลา เธอได้แต่หวังว่า ความรักและความเข้าใจระหว่างเธอกับชาญวิทย์จะแข็งแกร่งพอที่จะเผชิญหน้ากับบททดสอบที่อาจจะตามมาในอนาคต