คำพูดของอรอนงค์ราวกับกระชากวิญญาณของวาริสาออกจากร่าง เธอจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ราวกับไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด “คุณ… คุณกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่คะ?” วาริสาถามเสียงสั่นเครือ ชาญวิทย์เองก็ตกอยู่ในอาการช็อกไม่แพ้กัน เขามองอรอนงค์ด้วยความไม่เชื่อ ก่อนจะหันไปมองวาริสาที่ยืนนิ่งราวกับถูกสาป “คุณ… คุณกล่าวหาฉันเหรอคะ?” วาริสาถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่ปะปนกัน ทั้งความตกใจ ความเสียใจ และความโกรธที่เริ่มก่อตัวขึ้น อรอนงค์มองวาริสาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขมขื่น “ฉันไม่ได้กล่าวหา… ฉันแค่… บอกสิ่งที่ฉันพบ” “แต่… แต่มันเป็นไปไม่ได้!” วาริสาอุทาน “ฉัน… ฉันรักลูกของฉัน! ฉันจะทำร้ายลูกของฉันเองได้อย่างไร!” “คุณอาจจะไม่ได้ตั้งใจ… แต่คุณอาจจะทำไปเพราะความเครียด… ความกดดัน… หรือเพราะคุณ… ไม่แน่ใจในตัวผม… ในความสัมพันธ์ของเรา” อรอนงค์กล่าวต่อ ชาญวิทย์ก้าวเข้ามาขวางระหว่างวาริสากับอรอนงค์ “พอได้แล้ว! คุณจะพูดอะไรก็พูดมาให้หมด อย่ามาใส่ร้ายผู้หญิงของผมแบบนี้!” “ผมไม่ได้ใส่ร้าย” อรอนงค์ตอบอย่างใจเย็น “ผมมีหลักฐาน” เขาหยิบเอกสารอีกชุดหนึ่งออกมาจากซอง เป็นบันทึกประจำวันที่เขียนด้วยลายมือของวาริสา “นี่… นี่มันอะไรคะ?” วาริสาถามอย่างตะลึง “นี่คือบันทึกของคุณ… ตั้งแต่ช่วงที่คุณกำลังตั้งครรภ์” อรอนงค์เปิดหน้าบันทึก “ผมพบมัน… ตอนที่ผมแอบเข้ามาในบ้านของคุณ… เพื่อจะ… คืนของบางอย่าง” วาริสาหน้าซีดเผือด เธอจำได้ว่าเคยมีบางครั้งที่เธอรู้สึกสับสนและเครียดกับชีวิตคู่เป็นอย่างมาก เธอเคยจดบันทึกไว้ในสมุดเล่มเล็กๆ ที่เธอเก็บไว้ในลิ้นชัก “ในบันทึกของคุณ… มีการกล่าวถึง… ยาชนิดหนึ่ง” อรอนงค์พูดต่อ “ยาที่… สามารถทำให้… ผลการตั้งครรภ์… ผิดปกติได้” “ยาอะไรคะ?” ชาญวิทย์ถาม “ผมไม่รู้ชื่อยา… แต่ผมรู้ว่า… มันเป็นยาที่คุณ… ซื้อมา… เพราะคุณกังวลว่า… ผมอาจจะ… ไม่ใช่พ่อของเด็ก…” อรอนงค์พูดด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะร้องไห้ วาริสาตัวสั่นเทา เธอจำได้ถึงช่วงเวลาเหล่านั้น ช่วงเวลาที่เธอสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง ช่วงเวลาที่เธอไม่แน่ใจในตัวตนของชาญวิทย์จริงๆ “ฉัน… ฉันจำไม่ได้…” วาริสาพึมพำ “ฉัน… ฉันแค่… เคยรู้สึกกังวล… มากๆ…” “คุณกังวลมากจน… ทำอะไรลงไปโดยไม่รู้ตัว” อรอนงค์กล่าว “และผลที่ตามมา… ก็คือ… การสูญเสียลูกของเรา” ชาญวิทย์มองวาริสาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน “วาริสา… เธอ… เธอทำแบบนั้นจริงๆ เหรอ?” วาริสาร้องไห้ออกมาสะอื้น “ฉัน… ฉันไม่รู้! ฉัน… ฉันรู้สึกเหมือน… มีบางอย่าง… มันถูกบังคับให้ฉันทำ… ฉัน… ฉันไม่เคยอยากจะทำร้ายลูกของฉันเลย!” “คุณอาจจะไม่ได้ตั้งใจ… แต่ผลที่เกิดขึ้น… มันก็คือ… ความจริง” อรอนงค์กล่าว “ผม… ผมเสียลูกไป… คุณก็เสียลูกไป… และผม… ผมก็เสียคุณไป… เพราะความไม่แน่ใจของคุณ… และเพราะ… การตัดสินใจที่ผิดพลาดของคุณ” “นี่มัน… มันเป็นไปได้ยังไง…” ชาญวิทย์พึมพำ เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเขากำลังพังทลาย “ผม… ผมเองก็เคยคิด… ว่าอาจจะเป็นความผิดของผม” อรอนงค์กล่าว “ผมไม่เคยดูแลคุณให้ดีพอ… ผมไม่เคยทำให้คุณมั่นใจ… ในความรักของผม” “แต่นี่… นี่มันไม่ใช่ความผิดของคุณ!” วาริสาร้องไห้ “ฉัน… ฉันเป็นคนทำ! ฉัน… ฉันมันปีศาจ! ฉันมันฆาตกร!” “อย่าพูดแบบนั้นนะวาริสา” ชาญวิทย์เข้าไปกอดเธอไว้แน่น “คุณไม่ได้ตั้งใจ” “แต่ฉันก็ทำ!” วาริสาตะโกน “ฉันมัน… ฉันมันเลวร้ายที่สุด!” อรอนงค์มองทั้งคู่ด้วยสายตาที่เหนื่อยอ่อน “ความจริง… บางครั้งมันก็เจ็บปวด… มากกว่าที่เราจะทนรับได้” “คุณ… คุณต้องการอะไรจากเราอีก?” ชาญวิทย์ถามเสียงเย็น “ผม… ผมไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว” อรอนงค์ตอบ “ผมแค่… อยากจะให้พวกคุณ… รับรู้ความจริง… และ… ใช้ชีวิตต่อไป… อย่างมีความสุข” “มีความสุข?” วาริสาร้องถามอย่างประชดประชัน “หลังจากที่รู้ว่าฉันเป็นคนฆ่าลูกของตัวเอง… ฉันจะมีความสุขได้อย่างไร!” “คุณจะต้องเรียนรู้ที่จะให้อภัยตัวเอง… และให้อภัยผม” อรอนงค์กล่าว “แล้ว… คุณก็จะสามารถอยู่ต่อไปได้” เขาหันหลังเดินออกจากบ้านไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วห้อง ชาญวิทย์กอดวาริสาแน่น ขณะที่เธอร้องไห้อย่างหนัก เขาเองก็รู้สึกเจ็บปวด แต่เขารู้ว่า ตอนนี้ เขาต้องเข้มแข็ง เพื่อเธอ “ฉัน… ฉันมันแย่จริงๆ นะคะชาญวิทย์” วาริสาร้องไห้ “ฉันมัน… ฉันมันไม่มีค่า” “ไม่นะวาริสา” ชาญวิทย์พูดปลอบ “คุณไม่ได้แย่… คุณแค่… ผิดพลาด” “แต่ความผิดพลาดของฉัน… มันแลกมาด้วย… ชีวิตของลูก…” วาริสาพูดเสียงแผ่ว “ผมรู้” ชาญวิทย์ตอบ “แต่มันก็ผ่านมาแล้วนะ” “เราจะ… เราจะผ่านมันไปได้จริงๆ เหรอคะ?” วาริสาถาม “เราจะผ่านมันไปให้ได้… ด้วยกัน” ชาญวิทย์กล่าว “ผมจะอยู่ตรงนี้… กับคุณ… ตลอดไป” วาริสาเงยหน้ามองเขา ดวงตาแดงก่ำ แต่น้ำตายังคงไหลไม่หยุด เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา “ขอบคุณนะคะ… ชาญวิทย์” วาริสาพึมพำ “ขอบคุณที่… ยังอยู่ตรงนี้” ชาญวิทย์กอดเธอแน่นขึ้น “เสมอครับ” ความจริงที่ถูกเปิดเผยในวันนี้ มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ บาดแผลในใจของวาริสาและชาญวิทย์นั้นลึกเกินกว่าจะเยียวยาได้ง่ายๆ แต่ท่ามกลางความเจ็บปวดและความขมขื่นนั้น ก็ยังมีประกายแห่งความหวังเล็กๆ เกิดขึ้น… ความหวังที่ว่า พวกเขาจะสามารถเรียนรู้ที่จะให้อภัยตัวเอง และให้อภัยซึ่งกันและกัน เพื่อที่จะก้าวต่อไปในชีวิตข้างหน้า.