ชาญวิทย์มองวาริสาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน “วา… เธอ… เธอทำอย่างนั้นจริงๆ เหรอ?” เสียงของเขาแหบพร่า ลมหายใจติดขัด ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า วาริสาเองก็ตัวสั่นสะท้าน น้ำตาไหลรินอาบแก้ม เธอเงยหน้ามองชาญวิทย์ พยายามรวบรวมสติอันน้อยนิดที่มี “ฉัน… ฉันไม่รู้… ฉันจำไม่ได้จริงๆ ค่ะคุณชาญวิทย์” เสียงของเธอขาดห้วง “ฉัน… ฉันแค่… เคยเครียดมาก… กลัวมาก… กลัวว่า… ความสัมพันธ์ของเราจะไม่มีอนาคต… กลัวว่า… ลูกจะไม่ได้เกิดมาในครอบครัวที่สมบูรณ์… ฉัน… ฉันมันแย่ที่สุดเลย” อรอนงค์มองภาพตรงหน้าด้วยความสะเทือนใจ เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะบานปลายมาถึงขั้นนี้ “วาริสา… ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอ… ในตอนนั้น… เธออาจจะสับสน… และทำอะไรลงไปโดยไม่ได้ตั้งใจ… แต่… การสูญเสียครั้งนั้น… มันส่งผลกระทบต่อชีวิตของพวกเราทุกคน” “ฉันขอโทษค่ะ!” วาริสาร้องไห้สะอึกสะอื้น “ฉันขอโทษคุณอรอนงค์… ฉันขอโทษคุณชาญวิทย์… ฉันมัน… มันทำร้ายทุกคน… ฉันมัน… มันไม่คู่ควรกับความรักของใครเลย” ชาญวิทย์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง มือข้างหนึ่งกุมขมับ เขาไม่รู้จะพูดอะไรอีกต่อไป ความคิดมากมายตีวนอยู่ในหัว เขาเคยคิดมาตลอดว่าการเสียลูกไปนั้นเป็นอุบัติเหตุ เป็นโชคร้ายของครอบครัว แต่ตอนนี้… คำพูดของอรอนงค์และบันทึกของวาริสากำลังบอกเล่าอีกเรื่องหนึ่ง เรื่องราวที่เขาไม่อยากจะเชื่อ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ “แล้ว… ยาที่เธอพูดถึง… มันคืออะไร? เธอซื้อมาจากไหน? ใครแนะนำ?” ชาญวิทย์ถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็แฝงไปด้วยความต้องการคำตอบ วาริสาส่ายหน้าช้าๆ “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจค่ะ… ฉันจำได้เพียงว่า… ฉันไปที่ร้านขายยา… แล้วบอกกับเภสัชกรว่า… ฉันต้องการยาที่… จะช่วยลด… ความกังวล… แล้วเขาก็… ก็ให้ยาบางอย่างมา… ฉันจำชื่อไม่ได้จริงๆ ค่ะ… มันนานมากแล้ว…” อรอนงค์พยักหน้า “ผมเข้าใจ… ในช่วงเวลาแห่งความสับสน… เราอาจจะทำอะไรที่… ไม่ได้คิดถึงผลที่จะตามมา… แต่… ตอนนี้… เราต้องเผชิญหน้ากับความจริง… และหาทางแก้ไข” “แก้ไขอะไรคะ?” วาริสาถามเสียงแผ่วเบา “ลูกของเรา… จากไปแล้ว… ฉันจะแก้ไขอะไรได้อีกคะ? ชีวิตของฉัน… มันคงจะมืดมนไปตลอดกาล…” “ไม่” ชาญวิทย์พูดขึ้นมาอย่างหนักแน่น พลันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความมุ่งมั่น “เรายังไม่หมดหวัง… ถ้ามันเป็นเพราะยา… เราต้องไปตามหายาตัวนั้น… เราต้องรู้ว่ามันคืออะไร… และมันส่งผลกระทบอย่างไร” “แต่… มันจะช่วยอะไรได้คะ?” วาริสาร้องถาม “มันอาจจะช่วยให้เรารู้ว่า… สิ่งที่เราเสียไป… มันเกิดจากอะไร… และเราจะสามารถ… ป้องกันไม่ให้มันเกิดขึ้นอีกในอนาคต” ชาญวิทย์ตอบ “และที่สำคัญที่สุด… ฉันอยากจะรู้ความจริง… ความจริงทั้งหมด” อรอนงค์มองชาญวิทย์ด้วยความเข้าใจ “ผมพร้อมที่จะช่วยคุณ… ผมจะพาคุณไปที่ร้านขายยา… ที่คุณเคยไป… เราจะพยายามหาข้อมูลให้ได้มากที่สุด” “ขอบคุณค่ะคุณอรอนงค์” วาริสาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง ชาญวิทย์หันไปมองวาริสา “วา… ฉันเข้าใจว่าเธอคงจะเสียใจมาก… และคงจะรู้สึกผิด… แต่… ฉันอยากให้เธอรู้ว่า… ฉันจะอยู่ตรงนี้… ฉันจะช่วยเธอ… เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน” คำพูดของชาญวิทย์ทำให้วาริสารู้สึกเหมือนมีแสงสว่างปลายอุโมงค์ เธอไม่เคยคิดว่าชาญวิทย์จะพูดอะไรแบบนี้ ทั้งที่ผ่านมาเขาเย็นชาและห่างเหินกับเธอมาตลอด “คุณ… คุณพูดจริงเหรอคะ?” วาริสาถามด้วยความหวัง “จริง” ชาญวิทย์ตอบ “ฉันรักเธอ… ฉันถึงได้อยากจะรู้ความจริง… และพร้อมที่จะแก้ไขทุกอย่าง” อรอนงค์ได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ เขาเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวชาญวิทย์ เขาเห็นความรักที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างแท้จริง “พรุ่งนี้เช้า… เราไปกัน” ชาญวิทย์กล่าว “เราต้องรู้ให้ได้ว่า… ยาตัวนั้นคืออะไร… และมันเกิดอะไรขึ้น” ค่ำคืนนั้น วาริสานอนหลับได้อย่างสนิทเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ แม้จะยังคงมีความเจ็บปวดและความรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่เธอก็มีความหวัง… ความหวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้น