“ขวดเล็กๆ สีอำพัน… แล้วก็… แล้วก็มีสัญลักษณ์… ที่เป็นรูป… เป็นรูปใบไม้… บนฉลาก…” วาริสาพยายามรวบรวมสติและความทรงจำที่กระจัดกระจาย เธอรู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างกำลังพยายามจะผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของจิตใจ ภาพเหล่านั้นพร่ามัวราวกับหมอกที่ปกคลุม แต่เธอสัมผัสได้ถึงความสำคัญของมัน ชาญวิทย์พยักหน้าอย่างตั้งใจ “รูปใบไม้… บนขวดสีอำพัน… คุณจำได้ว่า… ยี่ห้ออะไรไหม?” วาริสาหลับตาปี๋ พยายามนึกย้อนกลับไปถึงรายละเอียดที่เล็กที่สุด “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจค่ะ… มันเป็นแค่… แวบเดียว… ที่ฉันเห็น… ฉันกำลัง… กังวล… และ… สับสน… มาก… แต่… ฉันจำได้ว่า… มันดู… ‘ธรรมชาติ’… มากกว่า… ยา… ทั่วไป…” อรอนงค์นิ่งไปครู่หนึ่ง “ยาบางชนิด… ที่สกัดจากสมุนไพร… หรือส่วนผสมจากธรรมชาติ… อาจจะมาในขวดสีอำพัน… เพื่อป้องกันแสง…” “ใช่ค่ะ! ใช่เลย!” วาริสาอุทาน “มันเหมือน… ที่คุณหมอบอก… ‘ยาธรรมชาติ’… ที่อาจจะ… มีผลข้างเคียง… ที่เราคาดไม่ถึง…” “แล้ว… จำได้ไหมว่า… ร้านยา… ที่คุณไป… มันมีลักษณะ… เป็นอย่างไร… นอกเหนือจาก… ซอยเล็กๆ… ที่คุณเคยบอก?” ชาญวิทย์ถามอย่างใจเย็น เขารู้ดีว่าช่วงเวลาที่ละเอียดอ่อนแบบนี้ต้องใช้ความอดทน วาริสาครุ่นคิด “ร้านนั้น… ค่อนข้าง… เล็ก… แล้วก็… เก่าแก่… นิดหน่อย… มีชั้นวางยา… ที่เต็มไปด้วย… ขวด… แล้วก็… กล่อง… ที่ดู… ‘วินเทจ’… มาก… ฉันจำได้ว่า… ฉันรู้สึก… ‘สบายใจ’… ที่ได้เข้าไป… เพราะมันดู… ‘น่าเชื่อถือ’… มากกว่า… ร้านใหญ่ๆ… ที่ทันสมัย…” “ร้านเก่าแก่… ในซอยเล็กๆ… ที่มีบรรยากาศ… ‘วินเทจ’…” อรอนงค์พึมพำ “เราอาจจะต้องลอง… กลับไปดู… ที่ร้านเดิม… อีกครั้ง… คราวนี้… เราจะลอง… ถาม… พนักงาน… ที่มีความรู้… มากขึ้น…” “แต่… พนักงานคนเดิม… เขา… ดูเหมือนจะ… จำฉันไม่ได้…” วาริสาเอ่ยอย่างกังวล “อาจจะต้องลอง… สังเกต… ดูว่า… มีใคร… ที่ดู… ‘อาวุโส’… หรือ… ‘ดูเหมือนจะ’… ทำงานที่นั่น… มานาน… หรือเปล่า…” ชาญวิทย์เสนอแนะ “บางที… เขาอาจจะจำ… ‘เหตุการณ์’… หรือ… ‘ลักษณะ’… ของยา… ที่คุณกำลังตามหา…” “แล้ว… ถ้าเรา… ยังหา… ไม่เจอ… ล่ะคะ?” วาริสาถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ ความหวังที่เพิ่งก่อตัวขึ้นมาก็เริ่มจะเลือนลางอีกครั้ง “เรายังไม่ยอมแพ้… วา…” ชาญวิทย์จับมือของเธอไว้แน่น “เราจะค่อยๆ… หา… ไปทีละนิด… เราจะ… หา… จนกว่า… เราจะได้… คำตอบ… ที่แท้จริง…” อรอนงค์ลูบหลังวาริสาเบาๆ “สิ่งสำคัญที่สุด… คือ… ความจริง… และ… เราจะ… ทำทุกอย่าง… เพื่อค้นหา… ความจริง… นั้น…” หลังจากนั้น พวกเขาก็กลับไปที่ร้านขายยาอีกครั้ง ชาญวิทย์และอรอนงค์ตัดสินใจเข้าไปในร้านก่อน ส่วนวาริสาเลือกที่จะรออยู่ในรถ เธอรู้สึกเหนื่อยล้า และไม่แน่ใจว่าจะสามารถเผชิญหน้ากับความทรงจำอันเจ็บปวดได้อีกครั้งหรือไม่ ชาญวิทย์และอรอนงค์เดินเข้าไปในร้าน พนักงานขายยาคนเดิมยังคงอยู่ที่เคาน์เตอร์ แต่ครั้งนี้ ชาญวิทย์สังเกตเห็นชายสูงอายุคนหนึ่ง กำลังจัดยาอยู่หลังเคาน์เตอร์ ชายคนนั้นดูมีอายุ และมีท่าทางที่ดูเป็นมิตร “สวัสดีครับ” ชาญวิทย์เอ่ยทัก “พอจะรบกวนสอบถามหน่อยได้ไหมครับ?” ชายสูงอายุเงยหน้าขึ้นมอง “สวัสดีครับ มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ?” “คือ… พวกเรากำลังตามหา… ยาชนิดหนึ่งครับ… มันอาจจะ… นานมาแล้ว… หายากนิดหน่อย…” ชาญวิทย์กล่าว “ภรรยาผมเคยมาซื้อที่นี่… ตอนที่เธอ… กำลังตั้งครรภ์…” ชายสูงอายุพยักหน้า “ยาสำหรับหญิงตั้งครรภ์… มีหลายประเภทครับ… ส่วนใหญ่… เราจะเน้น… ยาที่ปลอดภัย… และ… บำรุง… แต่… ถ้าเป็นยา… ที่ช่วย… ลดความกังวล… หรือ… ที่มีผล… ต่อการตั้งครรภ์… อันนี้… ต้องระบุ… ชื่อยา… ให้ชัดเจนกว่านี้หน่อยครับ…” “ครับ… คือ… เราไม่ทราบชื่อยา… ที่แน่ชัด… แต่… เราจำได้ว่า… มันมาใน… ขวดเล็กๆ… สีอำพัน… แล้วก็… มีสัญลักษณ์… รูปใบไม้… บนฉลาก…” อรอนงค์เสริม ชายสูงอายุขมวดคิ้วเล็กน้อย “ขวดสีอำพัน… รูปใบไม้… ผม… พอจะนึกออก… อาจจะเป็น… ยา… ที่สกัดจาก… สมุนไพร… ชนิดหนึ่ง… ซึ่ง… ในสมัยก่อน… เป็นที่นิยม… เพราะ… เชื่อว่า… เป็นยา… ที่… ‘อ่อนโยน’… กว่า… ยาแผนปัจจุบัน… แต่… ยาชนิดนี้… มี… ‘ข้อควรระวัง’… สำหรับ… สตรีมีครรภ์… ที่… ค่อนข้าง… สูง… ถ้าใช้… โดยไม่ปรึกษา… แพทย์…” “แล้ว… พอจะจำได้ไหมครับว่า… ยาตัวนั้น… มีชื่อว่า… อะไร… หรือ… มีส่วนผสม… อะไร… เป็นพิเศษ?” ชาญวิทย์ถามอย่างมีความหวัง ชายสูงอายุคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ชื่อยา… ที่แน่นอน… ผม… จำไม่ได้แล้ว… เพราะ… มัน… นานมาก… แล้ว… แล้วก็… ไม่ค่อยมีคน… มาซื้อ… สูตรนี้… เท่าไหร่… ส่วนใหญ่… จะเป็น… ยา… ที่… ‘เข้มข้น’… หรือ… ‘ได้ผล’… เร็ว… มากกว่า… แต่… ถ้าเป็น… ยา… ที่มี… ‘ส่วนผสม’… เกี่ยวกับ… ‘ว่านชักมดลูก’… หรือ… ‘ดอกคำฝอย’… อาจจะมี… ผล… ต่อ… การตั้งครรภ์… ได้… แต่… โดยทั่วไป… ยาเหล่านี้… มักจะ… ใช้… สำหรับ… สตรี… ที่… ต้องการ… ‘ปรับสมดุล’… หรือ… ‘ขับของเสีย’… มากกว่า…” ชาญวิทย์และอรอนงค์มองหน้ากัน ความหวังเริ่มจะริบหรี่อีกครั้ง “ว่านชักมดลูก… ดอกคำฝอย… ไม่แน่ใจเลยครับว่า… จะใช่… หรือเปล่า…” “ยาตัวนี้… เคยมี… ‘ผลข้างเคียง’… ที่… ‘รุนแรง’… ถึงขั้น… ทำให้… ‘แท้ง’… เลยหรือครับ?” อรอนงค์ถามอย่างตรงไปตรงมา ชายสูงอายุพยักหน้าช้าๆ “มี… เคส… ที่เคยเกิดขึ้น… ครับ… แต่… น้อยมาก… ส่วนใหญ่… จะเกิด… กับ… คนที่… ‘แพ้’… หรือ… ‘ใช้ผิดขนาด’… อย่างไรก็ตาม… ยาตัวนี้… ปัจจุบัน… ไม่ค่อย… มีจำหน่าย… แล้ว… เพราะ… มี… ‘กฎหมาย’… ควบคุม… ที่… เข้มงวด… มากขึ้น…” “กฎหมายควบคุม… ที่เข้มงวด… ขึ้น… หมายความว่า… มัน… ‘อันตราย’… มาก… เลยใช่ไหมครับ?” ชาญวิทย์ถาม “ก็… อาจจะ… ประมาณนั้นครับ… แต่… เราต้อง… ‘ยืนยัน’… ชื่อยา… ให้แน่ใจก่อน… ถึงจะ… ฟันธง… ได้…” ชายสูงอายุตอบ “แต่… ถ้าเป็น… ยา… ที่มาจาก… ‘ธรรมชาติ’… และ… เคยมี… ‘ประวัติ’… เกี่ยวกับ… ‘ผลกระทบ’… ต่อ… สตรีมีครรภ์… คุณอาจจะต้อง… ลอง… สอบถาม… จาก… ‘เภสัชกร’… ที่… ‘เชี่ยวชาญ’… ด้าน… ‘สมุนไพร’… มากกว่า… ครับ…” ชาญวิทย์รู้สึกเหมือนมีกำแพงบางอย่างกั้นขวาง เขารู้สึกว่าใกล้เข้ามาแล้ว แต่ก็ยังไม่ถึงจุดหมาย “ขอบคุณมากครับ… สำหรับข้อมูล…” ทั้งสองคนเดินออกจากร้านขายยามาขึ้นรถที่จอดรออยู่ วาริสายังคงนั่งนิ่ง สีหน้ากังวล “เป็นอย่างไรบ้าง?” เธอถาม “เราได้ข้อมูล… เพิ่มเติม… เกี่ยวกับ… ยา… ที่อาจจะ… ใช่…” ชาญวิทย์อธิบาย “มันอาจจะเป็น… ยา… ที่สกัดจาก… สมุนไพร… และ… เคยมี… ‘ประวัติ’… เกี่ยวกับ… ‘ผลกระทบ’… ต่อ… สตรีมีครรภ์… แต่… เรายัง… ไม่ได้… ชื่อยา… ที่แน่ชัด…” “แล้ว… เราจะ… ทำอย่างไร… ต่อไปคะ?” วาริสาถาม “เราจะ… หา… ต่อไป… วา…” อรอนงค์กล่าว “เราจะ… ลอง… สอบถาม… จาก… ‘ผู้เชี่ยวชาญ’… ด้าน… ‘สมุนไพร’… ดู… บางที… เขาอาจจะ… รู้จัก… ยา… ชนิดนี้…” วาริสารู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็ยังมีความหวังเล็กๆ ในใจ เธอรู้ว่าชาญวิทย์และอรอนงค์กำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อเธอ และนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้