วาริสาเซ็นชื่อลงบนเอกสารหย่าร้างอย่างเด็ดเดี่ยว แม้ว่ามือของเธอจะยังคงสั่นเทาอยู่ก็ตาม เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกฉีกเป็นชิ้นๆ แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาดที่ได้ปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการที่ไม่มีความรักนี้ ชาญวิทย์รับเอกสารคืนมา ใบหน้าของเขาเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ฉันจะให้ทนายจัดการเรื่องเอกสารให้เสร็จสมบูรณ์” เขาพูด “เธอจะย้ายออกวันนี้เลยใช่ไหม” “ค่ะ” วาริสาตอบ พลางพยายามรวบรวมสติ “ฉัน… ฉันจัดการทุกอย่างไว้แล้ว” เธอเหลือบมองชาญวิทย์เป็นครั้งสุดท้าย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เธอเคยหลงใหล บัดนี้กลับดูห่างไกลราวกับคนแปลกหน้า เธอพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่ลำคอ “ขอบคุณ… สำหรับทุกอย่างค่ะ” วาริสาเอ่ยออกมาเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน ชาญวิทย์มองตามเธอ “เธอจะไปไหน” เขาถาม “ฉัน… ฉันไม่รู้ค่ะ” วาริสาตอบตามตรง “ฉันคงต้องใช้เวลาสักพักเพื่อค้นหาตัวเอง” “ถ้าเธอต้องการอะไร… หรือมีปัญหาอะไร” ชาญวิทย์พูดต่อ “ติดต่อฉันมาได้เสมอ” คำพูดของเขาทำให้วาริสาแปลกใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบรับเพียงสั้นๆ วาริสาเดินออกจากห้องอาหารไปอย่างช้าๆ เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินออกจากประวัติศาสตร์ส่วนหนึ่งของชีวิตตัวเอง เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์ เธอก็เห็นรถแท็กซี่จอดรออยู่แล้ว เธอหันกลับไปมองบ้านหลังใหญ่เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะก้าวขึ้นรถ “ไปที่อยู่ตามนี้เลยค่ะ” วาริสาบอกคนขับ พร้อมกับยื่นกระดาษที่มีที่อยู่คอนโดให้ เมื่อรถเคลื่อนตัวออกไป วาริสารู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยทุกอย่างที่แบกรับมาตลอดสามปี เธอปล่อยให้ตัวเองร้องไห้อย่างหนักราวกับจะระบายความอัดอั้นตันใจทั้งหมดออกมา หลังจากเช็คอินเข้าคอนโดใหม่ วาริสาก็ทิ้งตัวลงบนโซฟา เธอเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ เธอมองไปรอบๆ ห้องเล็กๆ แห่งนี้ ที่นี่คือชีวิตใหม่ของเธอ ชีวิตที่ต้องเริ่มต้นใหม่ด้วยตัวคนเดียว “เอาล่ะ วาริสา” เธอพูดกับตัวเอง “นี่คือจุดเริ่มต้นใหม่ของเธอ” ในอีกมุมหนึ่งของเมือง ชาญวิทย์ยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องทำงาน เขามองออกไปยังถนนเบื้องล่าง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เขาไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงปล่อยให้วาริสาจากไป ทั้งๆ ที่เขารู้ดีว่าเธอรักเขามากแค่ไหน “ทำไม… ฉันถึงทำแบบนี้” เขาพึมพำกับตัวเอง “ทำไมฉันถึงปล่อยให้เธอไป” เขาหยิบรูปถ่ายแต่งงานของเขากับวาริสาขึ้นมามอง ภาพรอยยิ้มที่สดใสของเธอในวันนั้น ช่างแตกต่างจากภาพใบหน้าเปื้อนน้ำตาที่เขาเห็นเมื่อเช้านี้เหลือเกิน “วาริสา…” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ “ขอโทษนะ… ที่ฉันมันใจร้ายเหลือเกิน” ชาญวิทย์ไม่เคยรู้ตัวเลยว่า ความรักของวาริสาที่มีต่อเขา เป็นสิ่งที่เขาโหยหามาตลอดชีวิต เขาใช้ชีวิตอยู่กับความรู้สึกว่างเปล่า และพยายามปกปิดมันไว้ด้วยความเย็นชา แต่การจากไปของเธอในครั้งนี้ กลับทำให้เขารู้สึกถึงความสูญเสียอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เขาตัดสินใจ เขาต้องทำอะไรสักอย่าง เขาไม่สามารถปล่อยให้เธอหายไปจากชีวิตเขาได้อีกแล้ว “ฉันจะตามหาเธอ วาริสา” ชาญวิทย์กล่าวกับตัวเองอย่างหนักแน่น “ฉันจะทำทุกอย่าง… เพื่อให้เธอกลับมา” วันเวลาผ่านไป วาริสาพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตใหม่ เธอทำงานที่บริษัทออกแบบแห่งหนึ่ง แม้ว่างานจะหนัก แต่เธอก็รู้สึกมีความสุขที่ได้ทำในสิ่งที่รัก เธอพยายามลืมเรื่องราวในอดีต แต่ภาพของชาญวิทย์ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอเสมอ เย็นวันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังเดินทางกลับคอนโดฯ รถของเธอก็เสียกลางทาง เธอจำต้องลงจากรถและเดินเท้าต่อไป ทันใดนั้น รถคันหนึ่งก็จอดเทียบข้างๆ เธอ “วาริสา!” เสียงนั้น… วาริสาหันไปมองอย่างตกใจ ร่างสูงของชายหนุ่มในชุดสูทปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ ในรถคันนั้น… คือชาญวิทย์ “ชาญวิทย์…” วาริสาอุทานออกมาด้วยความตกใจ “คุณมาทำอะไรที่นี่” “ฉันมารับเธอไง” ชาญวิทย์ตอบ ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก “กลับบ้านกันเถอะ” หัวใจของวาริสาเต้นระรัว เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อสบตากับแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกของชาญวิทย์ เธอก็รู้สึกถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไป…