หลังจากได้รับเบาะแสสำคัญ ชาญวิทย์และอรอนงค์ก็เร่งมือในการรวบรวมหลักฐาน พวกเขาติดต่อกับเพื่อนที่เป็นตำรวจเพื่อขอความช่วยเหลือในการสืบสวนเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับคุณอาทิตย์โดยเฉพาะ “ผมจะให้ทีมงาน… ตรวจสอบ… ประวัติ… และ… การเคลื่อนไหว… ของ… คุณอาทิตย์… อย่างละเอียด…” สารวัตรตำรวจกล่าว “โดยเฉพาะ… ในช่วง… ที่… ภรรยาคุณ… กำลังตั้งครรภ์…” ชาญวิทย์รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง แต่เขาก็รู้ว่าการต่อสู้ยังไม่จบลง เขาหันไปมองวาริสาที่นั่งอยู่ข้างๆ สีหน้าของเธอยังคงมีความกังวล แต่ก็มีความหวังฉายอยู่ในดวงตา “เราจะ… ‘สู้’… เพื่อ… ‘ความยุติธรรม’… นะ… วา…” ชาญวิทย์พูดพร้อมกับจับมือของเธอ “ฉัน… รู้ค่ะ…” วาริสาตอบ “ขอบคุณ… สำหรับ… ทุกสิ่ง… ที่คุณ… ทำ… เพื่อฉัน…” “เรา… คือ… ‘ครอบครัว’… วา…” ชาญวิทย์กล่าว “เรา… จะ… ผ่าน… ทุกอย่าง… ไป… ด้วยกัน…” อรอนงค์เองก็พยายามติดต่อกับอดีตพนักงานของบริษัทคุณอาทิตย์ บางคนอาจจะเคยรับรู้หรือเห็นเหตุการณ์บางอย่างที่เกี่ยวข้อง เขาเชื่อว่าต้องมีใครสักคนที่จะกล้าพูดความจริงออกมา “ผม… ได้รับ… การติดต่อ… จาก… ‘อดีต’… พนักงาน… คนหนึ่ง… ของ… คุณอาทิตย์…” อรอนงค์แจ้งข่าว “เขา… บอกว่า… เขา… ‘เคย’… ได้ยิน… คุณอาทิตย์… ‘สั่ง’… ให้… ‘ใครบางคน’… ไป… ‘ซื้อ’… ยา… ที่… ‘มี’… ‘ผลกระทบ’… ต่อ… ‘สตรีมีครรภ์’… และ… ‘ทำลาย’… ‘หลักฐาน’…” “จริงหรือ!” ชาญวิทย์อุทาน “ใช่… เขา… บอกว่า… เขา… ‘ไม่แน่ใจ’… ว่า… ยา… ชนิดนั้น… คือ… อะไร… แต่… เขา… ‘จำ’… ‘คำสั่ง’… ที่… ‘ชัดเจน’… ของ… คุณอาทิตย์… ได้…” อรอนงค์กล่าว “เรา… ต้อง… ‘ให้’… เขา… มา… ‘ให้การ’…” ชาญวิทย์กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว ไม่นานนัก ชาญวิทย์และอรอนงค์ก็ได้พบกับอดีตพนักงานคนนั้น เขาเล่ารายละเอียดเพิ่มเติมว่าคุณอาทิตย์เคยสั่งให้คนไปซื้อยาบางอย่างจากร้านขายยาเก่าแก่แห่งหนึ่งในซอยเล็กๆ โดยเน้นย้ำว่าต้องเป็นยาที่ ‘มีผล’ ต่อการตั้งครรภ์ เพื่อให้วาริสา ‘เสียใจ’ ที่ยุ่งเกี่ยวกับชาญวิทย์ “คุณอาทิตย์… เขา… ‘เกลียด’… คุณ… มาก… ครับ…” อดีตพนักงานกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เขา… บอกว่า… คุณ… ‘ทำลาย’… ‘โอกาส’… ทางธุรกิจ… ของ… เขา… ไป… เขา… เลย… ‘อยาก’… ‘แก้แค้น’… โดย… การ… ‘ทำลาย’… ‘ความสุข’… ของ… คุณ…” คำสารภาพนั้นทำให้ทุกคนอึ้งไป ชาญวิทย์รู้สึกถึงความโกรธที่พลุ่งพล่าน แต่เขาก็พยายามควบคุมอารมณ์ “แล้ว… คุณ… ‘เห็น’… ‘ยา’… ที่… เขา… ซื้อ… มา… หรือเปล่า…?” ชาญวิทย์ถาม “ผม… ไม่เห็น… ครับ… แต่… ผม… ได้ยิน… เขา… ‘สั่ง’… ว่า… ‘ต้อง’… เป็น… ‘ยา’… ที่… ‘มี’… ‘สัญลักษณ์’… รูป… ‘ใบไม้’……” อดีตพนักงานตอบ “สัญลักษณ์… รูป… ใบไม้…” วาริสาพึมพำ ในที่สุด หลักฐานก็เริ่มสมบูรณ์ และตำรวจก็ได้เข้าจับกุมคุณอาทิตย์ในที่สุด เมื่อเผชิญหน้ากับหลักฐานและคำให้การ คุณอาทิตย์ก็ยอมรับสารภาพในที่สุด ว่าเขาเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด โดยมีเจตนาจะทำลายชีวิตของชาญวิทย์และวาริสา หลังจากคดีความสิ้นสุดลง วาริสาก็รู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยภาระอันใหญ่หลวงที่แบกมานานหลายปี เธอได้รู้ความจริงทั้งหมด และคนที่พยายามทำร้ายเธอก็ได้รับโทษตามกฎหมาย “คุณ… ‘ให้อภัย’… เขา… ได้… หรือ… วา?” ชาญวิทย์ถามขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ริมทะเล วาริสายิ้มบางๆ “การให้อภัย… มัน… ‘ยาก’… ค่ะ… แต่… ฉัน… ‘เลือก’… ที่จะ… ‘ปล่อยวาง’… ทุกอย่าง… เพื่อ… ‘ความสุข’… ของ… ตัวเอง… และ… ‘ความสงบ’… ใน… ‘ใจ’…” “นั่น… คือ… สิ่งที่… ‘สำคัญ’… ที่สุด…” ชาญวิทย์กล่าว “เรา… จะ… ‘เริ่มต้น’… ‘ชีวิต’… ใหม่… ด้วยกัน… โดย… ไม่ต้อง… ‘แบก’… ‘อดีต’… อีก… ต่อไป…” อรอนงค์ที่เดินทางมาด้วยกันก็ยิ้มให้ทั้งสองคน “ขอให้… ‘ความสุข’… และ… ‘ความเข้าใจ’… จง… ‘อยู่’… กับ… ‘พวกคุณ’… ตลอดไป…” วาริสารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับชาญวิทย์ได้ผ่านบททดสอบที่หนักหนาสาหัสที่สุดมาแล้ว และความรักที่แท้จริงก็กำลังเบ่งบานอย่างงดงาม ท่ามกลางความเข้าใจและการให้อภัย ชีวิตที่เคยเต็มไปด้วยความขมขื่น บัดนี้ได้กลายเป็นบทเรียนอันล้ำค่า ที่สอนให้เธอรู้ว่า ความรักที่แท้จริงนั้นแข็งแกร่งเพียงใด และการให้อภัย คือหนทางสู่การเริ่มต้นใหม่ ที่สวยงามเสมอ