เช้าวันรุ่งขึ้น วาริสาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการนอนไม่หลับ เธอพยายามที่จะไม่คิดถึงเรื่องของชาญวิทย์ แต่ภาพของเขาที่ปรากฏขึ้นในร้านหนังสือ และคำพูดของเขาที่ชวนให้สับสน ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ เธอตัดสินใจที่จะหาอะไรทำ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากการคิดมาก เธอจึงโทรศัพท์หาเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่ชื่อ ปาล์ม เพื่อชวนไปทานข้าวกลางวัน "ฮัลโหล ปาล์ม ว่างไหม" วาริสาเอ่ยถาม "ว่างจ้ะ มีอะไรเหรอ" เสียงปาล์มตอบกลับมาอย่างร่าเริง "ฉันอยากชวนเธอไปกินข้าวกลางวันน่ะ พอดีวันนี้ฉันว่าง" "โอ้ ได้เลย! อยากไปกินร้านไหนเป็นพิเศษไหม" "ยังไงก็ได้จ้ะ ขอแค่ได้คุยกับเธอ" ทั้งสองตกลงนัดหมายกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในย่านใจกลางเมือง ตลอดเวลาที่ทานข้าว ปาล์มก็เล่าเรื่องราวต่างๆ ในชีวิตของเธอให้วาริสาฟังอย่างออกรส วาริสาเองก็เล่าเรื่องการปรับตัวเข้ากับงานใหม่ และชีวิตในคอนโดให้ปาล์มฟังเช่นกัน "แล้วเรื่องของชาญวิทย์ล่ะ เป็นไงบ้าง" ปาล์มถามขึ้นอย่างตรงไปตรงมา วาริสากลั้นหายใจไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ก็… เราหย่ากันแล้วนะ" "ฉันรู้อยู่แล้ว" ปาล์มพูด "แต่หมายถึงว่า… เธอได้เจอเขาอีกหรือเปล่า" วาริสาเล่าเรื่องที่เธอเจอชาญวิทย์ที่ร้านหนังสือ และการที่เขาไปส่งเธอเมื่อวานนี้ให้ปาล์มฟัง ปาล์มตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ เมื่อวาริสาเล่าจบ เธอก็ถอนหายใจยาว "วาริสา… ฉันว่าเธอต้องระวังตัวนะ" ปาล์มกล่าว "ฉันรู้สึกว่าชาญวิทย์อาจจะมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่" "ซ่อนอะไรเหรอ" วาริสาถามด้วยความสงสัย "ฉันไม่แน่ใจเหมือนกัน" ปาล์มตอบ "แต่ท่าทีของเขา… ดูไม่เหมือนคนที่อยากจะตัดขาดจากเธอจริงๆ" "แต่เราหย่ากันแล้วนะ" วาริสาแย้ง "เขาเองก็เป็นคนบอกให้ฉันย้ายออก" "ใช่ เขาบอกให้เธอไป" ปาล์มกล่าว "แต่หลังจากนั้น เขาก็ยังติดต่อเธอมาอีก เขาไปส่งเธอที่คอนโด… มันดูแปลกๆ นะ" "ฉันก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกัน" วาริสายอมรับ "ฉันไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรกันแน่" "อาจจะเป็นไปได้ว่า… เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าเสียเธอไปแล้ว" ปาล์มเดา "หรืออาจจะมีเหตุผลอื่นที่ลึกกว่านั้น" "แล้วฉันควรทำยังไงดี" วาริสาถามด้วยความกังวล "ฉันว่าเธอควรจะเว้นระยะห่างจากเขาสักพักนะ" ปาล์มแนะนำ "ให้เวลาตัวเองในการทำความเข้าใจความรู้สึก และสังเกตการณ์ท่าทีของเขาไปก่อน อย่าเพิ่งรีบตัดสินใจอะไร" "เธอพูดถูก" วาริสารับคำ "ฉันคงต้องค่อยๆ คิดดู" หลังจากทานข้าวเสร็จ วาริสาก็กลับมาที่คอนโด เธอรู้สึกขอบคุณปาล์มที่คอยเป็นห่วงและให้คำปรึกษาที่ดี เธอเดินไปที่โต๊ะทำงาน และเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้เธอไม่ได้จะหางาน แต่เธอต้องการจะค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับธุรกิจของชาญวิทย์ เธอเข้าไปในเว็บไซต์ของบริษัทเขา และเริ่มอ่านข้อมูลเกี่ยวกับประวัติความเป็นมา วิสัยทัศน์ และพันธกิจต่างๆ ขณะที่กำลังเลื่อนดูหน้าข้อมูลผู้บริหาร เธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นรายชื่อกรรมการผู้จัดการ "ชาญวิทย์ วิวัฒนากุล" เธอจำได้ว่าเคยเห็นชื่อนี้มาก่อน แต่ไม่เคยคิดว่าจะเป็นชาญวิทย์ เธอเริ่มค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับธุรกิจของเขา เธอพบว่าเขามีบริษัทอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ที่ดำเนินกิจการมานาน และมีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับในวงการ "เขา… รวยขนาดนี้เลยเหรอ" วาริสาพึมพำกับตัวเอง เธอจำได้ว่าตอนแต่งงานกับชาญวิทย์ เธอไม่เคยรู้เรื่องธุรกิจของเขามากนัก เขามักจะบอกแค่ว่าเป็นนักธุรกิจธรรมดาๆ ทำไมเขาถึงปิดบังเรื่องนี้กับเธอ? ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของวาริสา เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่เธอไม่เคยรู้เกี่ยวกับชาญวิทย์มาก่อน เธอตัดสินใจที่จะลองสืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับครอบครัวของชาญวิทย์เพิ่มเติม เธอพบว่าชาญวิทย์เป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลวิวัฒนากุล ซึ่งเป็นตระกูลเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงและร่ำรวยมาหลายชั่วอายุคน "แล้ว… แล้วทำไมเขาถึงแต่งงานกับฉัน" วาริสารู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม เธอเป็นเพียงนักบัญชีธรรมดาๆ คนหนึ่ง ทำไมผู้ชายที่ร่ำรวยและมีชาติตระกูลถึงเลือกเธอเป็นภรรยา? ในขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิดอันสับสน สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นอีเมลฉบับหนึ่งที่ยังไม่ได้เปิดอ่านในกล่องขาเข้า มันเป็นอีเมลที่ส่งมาจากที่อยู่อีเมลที่ไม่คุ้นเคย และมีหัวข้อว่า "ความจริงเกี่ยวกับชาญวิทย์" หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและความหวาดหวั่น "นี่มันอะไรกัน" เธอถามตัวเอง เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจคลิกเปิดอีเมลนั้น เนื้อหาในอีเมลนั้นสั้นๆ แต่ทำให้วาริสาแทบจะยืนไม่อยู่ "วาริสา ฉันรู้ว่าเธออาจจะสงสัยในตัวชาญวิทย์… เขาไม่ใช่คนที่เธอคิด ฉันมีหลักฐานบางอย่างที่จะเปิดเผยความจริงเกี่ยวกับตัวเขา… หากเธอต้องการรู้ ติดต่อฉันกลับมาที่อีเมลนี้" อีเมลฉบับนี้ลงชื่อไว้ว่า "เพื่อนของคนที่ไม่เคยรักเธอ" วาริสาอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา ความรู้สึกสับสน โกรธ และหวาดกลัวตีโฉบเข้ามาพร้อมกัน "ใครคือคนนี้" เธอถามตัวเอง "แล้วความจริงที่เขาพูดถึงคืออะไร" เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนทางแยกที่สำคัญของชีวิตอีกครั้งหนึ่ง ทางแยกที่อาจจะนำพาเธอไปสู่ความจริงที่เจ็บปวด หรือความจริงที่จะปลดปล่อยเธอให้เป็นอิสระอย่างแท้จริง เธอรู้ดีว่า เธอต้องตัดสินใจครั้งสำคัญในเร็วๆ นี้ และการตัดสินใจครั้งนี้ จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล