อรุณรัศมีขับรถไปตามถนนที่คดเคี้ยว ทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มเปลี่ยนจากบ้านเรือนผู้คนกลายเป็นทุ่งหญ้ากว้างและป่าเขาที่ดูเงียบสงัด น้ำตาที่ไหลไม่ขาดสายทำให้หนทางเบื้องหน้าพร่าเลือน เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังขับรถไปทางไหน รู้เพียงว่าหัวใจของเธอได้แตกสลายลงไปกับมือของภาคย์ การกระทำของเขาในคืนนั้น การบุกรุกเข้าไปในบ้านพักตากอากาศของพ่อเพื่อขโมยเอกสาร คือสิ่งที่เธอไม่อาจให้อภัยได้ง่ายๆ เธอเคยเชื่อมั่นในตัวภาคย์ เชื่อมั่นในความรักที่เขามีให้ แต่การกระทำครั้งนี้มันตอกย้ำให้เห็นว่าความเชื่อใจของเธอได้ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่แค่การกระทำที่ผิดกฎหมาย แต่มันคือการทรยศที่เจ็บปวดที่สุด เธอย้อนนึกถึงคำพูดของพ่อ น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธเกรี้ยว "แกไม่ควรไว้ใจคนแบบนี้ อรุณรัศมี! ผู้ชายคนนี้กำลังจะทำลายทุกอย่างของเรา!" ตอนแรกเธอคิดว่าพ่อกำลังต่อต้านภาคย์เพราะความเป็นห่วงเธอตามประสาคนเป็นพ่อ แต่เมื่อได้เห็นเหตุการณ์ด้วยตาตัวเอง ได้ยินคำสารภาพของภาคย์ที่ถูกพ่อจับได้คาหนังคาเขา มันเหมือนมีค้อนทุบลงบนหัวใจของเธออย่างจัง "ภาคย์! แกกำลังทำอะไร! นี่มันบ้านฉันนะ!" เสียงของท่านประธานธนโชติยังคงดังก้องอยู่ในหูของอรุณรัศมี "พ่อครับ...ผม... ผมขอโทษ" เสียงของภาคย์สั่นเครือ "แกขอโทษ? แกคิดว่าคำขอโทษมันจะลบล้างความผิดที่แกกำลังจะก่อขึ้นได้หรือไง! ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!" ภาพเหล่านั้น ภาพความขัดแย้งระหว่างภาคย์กับพ่อ ภาพสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของพ่อ ภาพความพยายามที่จะอธิบายของภาคย์ที่ฟังดูไร้เรี่ยวแรง... ทุกอย่างมันวนเวียนอยู่ในหัวของเธอจนแทบจะทนไม่ไหว "ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยนะภาคย์" เธอพึมพำกับตัวเองขณะที่รถยังคงพุ่งทะยานไปข้างหน้า "ฉันรักนายนะ... แต่สิ่งที่นายทำมัน... มันเกินกว่าที่ฉันจะรับได้จริงๆ" เธอขับรถไปเรื่อยๆ จนกระทั่งรถน้ำมันเริ่มหมด เธอจึงตัดสินใจแวะเติมน้ำมันที่ปั๊มน้ำมันริมทางที่ดูเงียบเหงา เมื่อลงจากรถ เธอก็พบว่าตัวเองอยู่ในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน อากาศเย็นสบายและเงียบสงัดกว่าที่เคยเจอ ทำให้เธอรู้สึกสงบลงไปบ้างเล็กน้อย เธอเดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อน้ำดื่ม และขณะที่กำลังเลือกซื้อของอยู่นั้น เธอก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยดังมาจากด้านนอก "คุณอรุณรัศมีใช่ไหมครับ?" เธอหันไปมอง พบชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบของปั๊มน้ำมันยืนยิ้มให้อย่างสุภาพ เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี ผิวขาว สูงโปร่ง ดวงตาเป็นประกาย "ค่ะ... มีอะไรหรือเปล่าคะ?" เธอถามอย่างไม่แน่ใจ "คุณดูเหมือนจะหน้าซีดๆ นะครับ ไม่ทราบว่าต้องการให้ผมช่วยเหลืออะไรไหมครับ?" เขาถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่... เพิ่งเจอเรื่องไม่สบายใจมานิดหน่อยค่ะ" เธอตอบพลางยิ้มบางๆ "ถ้าคุณไม่รังเกียจ ผมขออนุญาตแนะนำตัวเองนะครับ ผมชื่อ กรณ์ ครับ เป็นเจ้าของปั๊มน้ำมันแห่งนี้ครับ" เขาแนะนำตัวพร้อมยื่นมือมาให้ อรุณรัศมีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปจับมือกับเขา "ฉันอรุณรัศมีค่ะ" "ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณอรุณรัศมี" กรณ์กล่าว "คุณมาจากไหนครับ? ดูเหมือนคุณจะมาไกล" "ฉันมาจากกรุงเทพฯ ค่ะ พอดี... มีธุระที่ต้องรีบไปทำ แต่รถเกิดมีปัญหาเล็กน้อยค่ะ" เธอโกหกไปอย่างแนบเนียน "อ๋อ เข้าใจแล้วครับ" กรณ์พยักหน้า "ถ้าอย่างนั้น คุณอรุณรัศมีคงต้องการที่พักผ่อนสักครู่ ผมมีห้องพักเล็กๆ อยู่ด้านหลังปั๊ม ถ้าคุณต้องการ ผมยินดีให้คุณพักได้โดยไม่คิดค่าใช้จ่ายครับ" อรุณรัศมีประหลาดใจกับน้ำใจของเขา "จริงหรือคะ? ขอบคุณมากเลยค่ะ" "ไม่เป็นไรครับ ผมแค่อยากช่วยคนที่ต้องการความช่วยเหลือ" กรณ์ยิ้ม "เชิญครับ เดี๋ยวผมจะพาไป" เขาพาเธอไปยังห้องพักเล็กๆ ที่สะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย มีเตียงนอนนุ่มๆ และห้องน้ำในตัว "ที่นี่อาจจะไม่หรูหราเท่าโรงแรมในเมือง แต่ก็พอจะให้คุณพักผ่อนได้นะครับ ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติม บอกผมได้ตลอดเลยนะครับ" อรุณรัศมีขอบคุณเขาอีกครั้ง ก่อนจะเข้าไปในห้อง เธอทรุดตัวลงนั่งบนเตียง ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หมายเลขของภาคย์ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดโทรออก "ฮัลโหล ภาคย์..." เสียงของเธอสั่นเครือ "อรุณรัศมี! เธออยู่ที่ไหน! ฉันเป็นห่วงเธอมากนะ" เสียงภาคย์ดังขึ้นมาอย่างเร่งร้อน "ฉัน... ฉันอยู่ที่ไหนสักแห่งที่ฉันไม่รู้จักค่ะ" เธอตอบเสียงเศร้า "ภาคย์... ทำไมคุณถึงทำแบบนั้นคะ" "อรุณรัศมี... ฉันขอโทษนะ ฉัน... ฉันรู้ว่ามันเป็นการกระทำที่ผิด แต่ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆ" "ไม่มีทางเลือก? คุณหมายความว่ายังไงคะ" "เรื่องมันซับซ้อนนะอรุณรัศมี พ่อของฉัน... เขาเป็นคนผลักดันเรื่องนี้" ภาคย์อธิบายเสียงอ่อย "เขาบังคับให้ฉันทำทุกอย่างเพื่อปกป้องบริษัทของเรา" "แต่... การขโมยเอกสารของพ่อฉันมันคือการทำลายความเชื่อใจทั้งหมดนะคะ" น้ำตาของเธอเริ่มไหลอีกครั้ง "ฉันรู้... ฉันรู้ดี ฉันเจ็บปวดมากที่ต้องทำแบบนั้นกับเธอ แต่ฉันก็ต้องทำเพื่อพ่อ เพื่อบริษัท" "แล้วความรักของเราล่ะคะ? มันไม่มีค่าอะไรเลยใช่ไหม?" เธอถามเสียงดังขึ้น "ไม่! ไม่ใช่แบบนั้น! ฉันรักเธอมากนะอรุณรัศมี รักเธอมากที่สุดในชีวิต" ภาคย์รีบแก้ต่าง "ฉันไม่ได้ต้องการทำลายความเชื่อใจของเรา แต่ฉันถูกบีบให้ต้องทำ" "ฉันไม่เข้าใจ..." เธอกระซิบ "ฉันไม่รู้จะทำยังไงต่อไปแล้ว" "เธออยู่ที่ไหน? บอกฉันมา ฉันจะไปหาเธอ" "ฉัน... ฉันไม่รู้ค่ะ ฉันแค่ขับรถไปเรื่อยๆ จนมาถึงที่นี่" เธอตอบอย่างสับสน "ฟังนะ... ค่อยๆ ตั้งสติก่อนนะอรุณรัศมี หายใจลึกๆ แล้วบอกฉันว่าเธออยู่ที่ไหน ฉันจะไปหาเธอ แล้วเราค่อยๆ คุยกันนะ" อรุณรัศมีหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไม่ยอมแพ้ เธอจะหาคำตอบให้ได้ว่าอะไรคือสิ่งที่ภาคย์และพ่อของเขาต้องการ และอะไรคือสิ่งที่พ่อของเธอปกป้อง "ฉัน... ฉันจะลองหาป้ายบอกทางนะคะ แล้วจะโทรกลับไปหาคุณอีกครั้ง" เธอพูด พยายามทำเสียงให้มั่นคง "ดีมาก... ดีมาก ค่อยๆ ทำนะ ฉันรอเธออยู่" เธอวางสายโทรศัพท์ลง ความรู้สึกสับสนยังคงท่วมท้น แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่ก่อตัวขึ้นในใจ เธอจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้จบลงแค่นี้ เธอจะต้องรู้ความจริงทั้งหมด