อรุณรัศมีรับถ้วยชามาถือไว้ในมือ ความอุ่นละมุนแผ่ซ่านปลายนิ้ว แต่ความรู้สึกภายในใจกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม คำพูดของสมชายที่ว่า "ท่านประธานธนโชติเป็นห่วงคุณมากครับ" ดังวนเวียนอยู่ในโสตประสาท มันเป็นประโยคที่เธอได้ยินจากเขาเสมอมา แต่ครั้งนี้มันมีความหมายที่แตกต่างออกไป สมชายไม่ได้เพียงแค่ส่งข่าวสาร แต่เขาคือคนที่อยู่เคียงข้างพ่อมาตลอด ได้รับรู้เบื้องหลังของทุกการกระทำ "สมชายคะ สิ่งที่คุณเล่ามาทั้งหมด...มันฟังดูเหมือนพ่อกำลังปกป้องดิฉัน แต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนกำลังผลักดิฉันออกไป ดิฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ" อรุณรัศมีเอ่ยเสียงแผ่ว พลางกวาดสายตาไปรอบห้องสวีทที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับไม่สามารถมอบความสบายใจให้เธอได้เลย สมชายถอนหายใจเบาๆ แล้วนั่งลงตรงข้ามเธอ "คุณหนูอรุณรัศมีครับ ท่านประธานท่านรักคุณมากนะครับ รักยิ่งกว่าสิ่งใด แต่บางครั้งความรักที่มากเกินไป...มันก็อาจจะนำมาซึ่งความผิดพลาดได้" "ความผิดพลาดเรื่องอะไรคะ? คุณภาคย์? คุณภาคย์เป็นคนผิดหรือคะ? หรือเป็นเพราะแผนการของคุณภาคย์? ดิฉันสับสนไปหมดแล้วค่ะ" น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ เธอพยายามรวบรวมสติ ปัดเป่าความสับสนที่ถาโถมเข้ามา แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งดำดิ่งลึกลงไป "เรื่องของคุณภาคย์...มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนกว่าที่คุณคิดครับ" สมชายเลี่ยงที่จะตอบตรงๆ "ท่านประธานท่านรู้ว่าคุณภาคย์มีความสัมพันธ์กับคุณมานานแล้ว และท่านก็ไม่ได้ต่อต้านอะไรในช่วงแรกๆ แต่เมื่อคุณภาคย์เริ่มเข้ามามีบทบาทในธุรกิจของท่านมากขึ้นเรื่อยๆ...ท่านก็เริ่มเป็นกังวล" "เป็นกังวลเรื่องอะไรคะ? กลัวว่าคุณภาคย์จะเข้ามาแย่งธุรกิจของท่าน? หรือกลัวว่าดิฉันจะถูกหลอก?" คำถามที่หลุดออกจากปากเธอไปนั้น แฝงไปด้วยความเจ็บปวดและความไม่แน่ใจ "ทั้งสองอย่างครับ" สมชายยอมรับ "ท่านประธานท่านอยากให้คุณได้เจอคนที่ดีที่สุด คนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับคุณจริงๆ และท่านก็...ท่านก็ไม่อยากให้คุณเข้าไปพัวพันกับเรื่องธุรกิจที่อาจนำมาซึ่งอันตราย" "อันตราย? อันตรายจากอะไรคะ? จากใคร?" ดวงตาของอรุณรัศมีเบิกกว้างขึ้น เธอรู้สึกราวกับกำลังเดินเข้าไปในเขาวงกตที่มืดมิด ไร้ทางออก "คุณสมชายคะ ดิฉันขอร้องค่ะ ได้โปรดบอกความจริงทั้งหมดกับดิฉัน ดิฉันทนอยู่กับความสงสัยและความสับสนต่อไปไม่ไหวแล้ว" สมชายมองเข้าไปในดวงตาของเธอ เห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความทุกข์ระทมและความปรารถนาที่จะรู้ เขาตัดสินใจที่จะเปิดเผยความจริงบางส่วนที่เก็บซ่อนไว้ "ก่อนที่คุณภาคย์จะเข้ามาในชีวิตคุณได้ไม่นาน...มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นกับท่านประธานครับ" สมชายเริ่มเล่าเสียงเบา "มีคนพยายามจะ...จะทำร้ายท่านครับ" อรุณรัศมีตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินเช่นนั้น "ทำร้าย? พ่อถูกทำร้ายเหรอคะ? ใครทำคะ? แล้วคุณภาคย์เกี่ยวอะไรด้วย?" "คุณภาคย์...เป็นคนที่ช่วยท่านไว้ครับ" สมชายกล่าว "ในคืนนั้น ถ้าไม่มีคุณภาคย์...ผมไม่แน่ใจว่าท่านประธานจะยังอยู่ที่นี่กับเราไหม" ความตกใจถาโถมเข้ามาจนอรุณรัศมีแทบจะยืนไม่อยู่ ภาพในคืนนั้นฉายซ้ำเข้ามาในหัว ภาพเขาที่เข้ามาประคองเธอ ภาพคำพูดที่เขาพูดกับเธอ...ทุกอย่างดูเหมือนจะเชื่อมโยงกันไปหมด "หมายความว่า...คุณภาคย์เป็นคนช่วยพ่อ? แล้วทำไม...ทำไมพ่อถึงยังคงต่อต้านเขา? แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้น...มันเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยหรือคะ?" "มันเกี่ยวพันกันครับคุณหนู" สมชายพยักหน้า "หลังจากคืนนั้น ท่านประธานก็รู้สึกขอบคุณคุณภาคย์มาก และก็เริ่มมองคุณภาคย์ในอีกมุมหนึ่ง แต่...แต่ก็มีบางอย่างที่ทำให้ท่านยังคงไม่ไว้วางใจคุณภาคย์อย่างเต็มที่" "อะไรคะ? อะไรที่ทำให้พ่อไม่ไว้วางใจคุณภาคย์?" อรุณรัศมีถามอย่างร้อนรน "ท่านประธานเชื่อว่า...คุณภาคย์ไม่ได้มาหาคุณเพียงเพราะความรัก แต่เขาอาจจะมีเจตนาอื่นแอบแฝงอยู่" สมชายเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม "ท่านประธานได้ยินมาว่า...คุณภาคย์มีความเกี่ยวพันกับคู่แข่งทางธุรกิจของท่าน...และอาจจะกำลังหาทาง...หาทางเข้าถึงข้อมูลบางอย่าง" "ไม่จริงค่ะ! คุณภาคย์ไม่ทำแบบนั้นแน่!" เสียงของอรุณรัศมีดังขึ้นอย่างไม่เชื่อ หญิงสาวส่ายหน้าปฏิเสธอย่างแรง ภาพของภาคย์ที่เธอรู้จัก ผู้ชายที่อ่อนโยน รักเธออย่างจริงใจ และดูแลเธอมาตลอด มันขัดแย้งกับสิ่งที่สมชายกำลังพูดอย่างสิ้นเชิง "ผมก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นครับคุณหนู" สมชายกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ "แต่ท่านประธานท่านมีเหตุผลของท่าน ท่านได้มอบหมายให้ผม...สืบเรื่องของคุณภาคย์อย่างละเอียด" "แล้ว...แล้วผลเป็นอย่างไรบ้างคะ?" อรุณรัศมีถามเสียงสั่น "ผลที่ออกมา...มันยิ่งทำให้ท่านประธานเป็นกังวลมากขึ้นครับ" สมชายเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "มีข้อมูลบางอย่างที่เชื่อมโยงคุณภาคย์เข้ากับ...กับเหตุการณ์บางอย่างที่เคยเกิดขึ้นกับธุรกิจของท่านเมื่อหลายปีก่อน...เหตุการณ์ที่ทำให้ท่านเกือบจะล้มละลาย" อรุณรัศมีแทบหยุดหายใจ ข้อมูลใหม่ที่ได้รับยิ่งทำให้เธอสับสน และเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก ความรักที่เธอมีให้ภาคย์กำลังถูกทดสอบด้วยเงื่อนงำปริศนาที่ปรากฏขึ้นทีละน้อย เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อใคร จะเชื่อภาคย์ที่เธอรักสุดหัวใจ หรือจะเชื่อพ่อที่เธอเคารพ และสมชายที่ดูเหมือนจะหวังดีกับเธอเสมอ "เรื่องนั้น...มันจริงหรือคะ? คุณภาคย์มีส่วนเกี่ยวข้องจริงๆ หรือ?" เธอถามเสียงแผ่วเบา ราวกับกลัวคำตอบ "ข้อมูลที่ผมได้รับมา...มันค่อนข้างชัดเจนครับคุณหนู" สมชายตอบอย่างหนักใจ "ท่านประธานจึงตัดสินใจ...ที่จะต้องทำบางอย่าง เพื่อปกป้องทั้งตัวคุณ และธุรกิจของท่าน" "บางอย่าง...ที่คุณพ่อหมายถึง...คือการทำลายความสัมพันธ์ของเราใช่ไหมคะ?" อรุณรัศมีถาม ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา "ท่านประธานเพียงต้องการให้คุณปลอดภัยเท่านั้นครับ" สมชายกล่าว "และบางที...การอยู่ห่างจากคุณภาคย์ อาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดในเวลานี้" อรุณรัศมีนิ่งเงียบไปนาน ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอย่างเงียบเชียบ เรื่องราวที่สมชายเล่า มันเหมือนคลื่นยักษ์ที่ซัดโถมเข้ามา ซัดทำลายทุกความเชื่อมั่นที่เธอเคยมี เธอไม่รู้ว่าอะไรคือความจริง อะไรคือคำลวง และอะไรคือสิ่งที่เธอควรกระทำต่อไป "ขอบคุณมากนะคะคุณสมชาย" เธอเอ่ยเสียงแหบพร่า "สำหรับข้อมูลทั้งหมด" "ผมขอโทษด้วยนะครับที่ต้องนำข่าวร้ายมาบอกคุณ" สมชายกล่าวด้วยความเห็นใจ "ไม่ค่ะ คุณสมชายไม่ได้ผิดอะไร" อรุณรัศมีพยายามฝืนยิ้ม "ดิฉันแค่...ต้องการเวลาสักครู่ เพื่อทำความเข้าใจทุกอย่าง" หลังจากสมชายกลับไป อรุณรัศมีก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ความคิดอันสับสนหมุนวนอยู่ในหัว ภาพใบหน้าของภาคย์ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง รอยยิ้มที่เขาเคยส่งให้ เสียงหัวเราะของเขา แววตาที่เต็มไปด้วยความรักที่เขามองมา...สิ่งเหล่านั้นคือของจริงหรือ? หรือเป็นเพียงการแสดงละครอันซับซ้อน? ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นในใจมันรุนแรงจนแทบจะบีบคั้นหัวใจของเธอให้หยุดเต้น