เงาตะคุ่มๆ ที่เคลื่อนไหวอยู่ข้างนอกหน้าต่าง ทำเอา ‘วิศรุต’ และ ‘เมขลา’ หัวใจเต้นระรัว พวกเขามองหน้ากันด้วยความหวาดหวั่น ราวกับว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ “ใคร… ใครอยู่ตรงนั้น?” วิศรุตตะโกนถามอีกครั้ง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียด เงาตะคุ่มๆ นั้น… ไม่ตอบ… มันเพียงแค่… ขยับตัว… ช้าๆ… คล้ายกำลังจะ… ลอบเข้ามา… “เมขลา… หลบไปข้างหลังฉัน…” วิศรุตสั่ง “แล้ว… โทรหา… พ่อ…” เมขลาพยักหน้าอย่างรวดเร็ว เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะโทร… แต่ทันใดนั้น… เสียงกระจกหน้าต่างแตกดัง ‘เปรี้ยง!’… พร้อมกับร่างของใครบางคน… ที่พุ่งเข้ามาในห้อง… วิศรุตตั้งท่าป้องกันตัว… แต่เมื่อเห็นใบหน้าของคนที่เข้ามา… เขาก็ชะงัก… “นภัส!” วิศรุตอุทานด้วยความตกใจ นภัส… ที่เพิ่งจะหายตัวไป… ตอนนี้กลับปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง… ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน… เสื้อผ้าขาดวิ่น… ดวงตาแดงก่ำ… เต็มไปด้วยความโกรธแค้น… “แก… มัน… ต้องตาย!” นภัสตะโกนพลางพุ่งเข้าใส่วิศรุตอย่างบ้าคลั่ง ทั้งสองเข้าต่อสู้กันอย่างดุเดือด… เสียงปะทะกันดังสนั่นไปทั่วห้อง… เมขลายืนมองด้วยความหวาดกลัว… เธอพยายามจะขอความช่วยเหลือ… แต่ก็ทำอะไรไม่ถูก… “วิศรุต! ใจเย็นๆ!” เมขลาตะโกน “ฉัน… ต้อง… ฆ่าแก…!” นภัสตะคอก เขาใช้มีดที่ถืออยู่ในมือ… จ่อไปที่ลำคอของวิศรุต วิศรุตเบี่ยงหลบได้หวุดหวิด… เขาถอยไปตั้งหลัก… “นภัส… พอได้แล้ว!” วิศรุตพูด “เรา… เรามีเรื่องต้องคุยกัน…” “คุย? ฉัน… ไม่ต้องการ… คุยกับแก…!” นภัสกล่าว “ฉันต้องการ… ฆ่าแก…” “แต่… เธอ… เธอรู้อะไร… เกี่ยวกับ… สมบัติ…?” วิศรุตถาม “ถ้าเธอ… รู้… เธอจะเข้าใจ… ว่า… ฉัน… ไม่ได้… ทำร้าย… เธอ…” คำว่า ‘สมบัติ’… ทำให้นภัสชะงักไป… เขาหันมามองวิศรุตด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย… “สมบัติ…? แก… รู้จัก… มัน… ด้วยเหรอ…?” นภัสถาม “รู้… ครับ…” วิศรุตตอบ “แล้ว… ผมก็รู้… ว่า… มัน… คืออะไร…” “อะไร…?” นภัสถามอย่างกระหายรู้ “มันคือ… ‘ความรัก’… ครับ… นภัส…” วิศรุตตอบ “และ… ‘หัวใจ’… ของ… ‘คนที่ใช่’… คือ… ‘สมบัติ’… ที่แท้จริง…” นภัสยืนนิ่ง… เขามองวิศรุต… แล้วหันไปมองเมขลา… แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน… “ความรัก…? หัวใจ…?” นภัสทวนคำ “เธอ… พูดเรื่องอะไร…?” “เมขลา… บอกผม… แล้ว…” วิศรุตตอบ “คุณหญิงนันทา… ก็บอก… เหมือนกัน…” นภัสอ้าปากค้าง… เขาไม่เคยคิดเลยว่า… ‘สมบัติ’… ที่เขาตามหา… จะมีความหมาย… ลึกซึ้ง… ถึงเพียงนี้… “ไม่… มัน… ไม่ใช่… ความจริง…” นภัสสบถ “สมบัติ… มันต้อง… เป็น… ‘อำนาจ’…!” “อำนาจ… มัน… ไม่จีรัง… นภัส…” วิศรุตกล่าว “มีเพียง… ‘ความรัก’… เท่านั้น… ที่จะ… อยู่ตลอดไป…” นภัสยืนนิ่ง… เขาเริ่มรู้สึกสับสน… เขาไม่แน่ใจว่า… อะไรคือความจริง… อะไรคือสิ่งที่เขา… ควรจะไขว่คว้า… ทันใดนั้นเอง… เสียงไซเรนตำรวจก็ดังใกล้เข้ามาอีกครั้ง… แต่ครั้งนี้… มันดังมาจาก… ทิศทางอื่น… “อะไร… อะไรกัน…?” นภัสถามด้วยความประหลาดใจ วิศรุตหันไปมอง… เขาเห็นรถตำรวจ… จำนวนมาก… กำลังมุ่งหน้ามาที่บ้าน… “ดูเหมือนว่า… พ่อ… จะ… ส่งตำรวจ… มา…” วิศรุตกล่าว “ไม่…!” นภัสตะโกน เขารู้สึกสิ้นหวัง… เขาหันไปมองเมขลา… ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด… “เมขลา… ฉัน… ขอโทษ…” นภัสกระซิบ… ก่อนที่จะ… หันหลัง… แล้ววิ่งหนี… ออกไปทางหน้าต่าง… อย่างรวดเร็ว… “หยุดนะ!” วิศรุตตะโกน แต่ก็สายเกินไป… นภัสหายตัวไปในความมืด… ตำรวจบุกเข้ามาในบ้าน… พวกเขาพบวิศรุตและเมขลา… ยืนอยู่ด้วยกัน… ท่ามกลางความวุ่นวาย… “เกิดอะไรขึ้น?” หัวหน้าตำรวจถาม วิศรุตอธิบายทุกอย่าง… เกี่ยวกับนภัส… และ… การมาของเขา… “เราจะตามหาตัวนภัส… ให้เร็วที่สุด… ครับ…” หัวหน้าตำรวจกล่าว หลังจากนั้น… วุ่นวายก็คลี่คลายลง… วิศรุตและเมขลา… ก็อยู่ด้วยกัน… อย่างปลอดภัย… “ฉัน… ไม่เข้าใจ… วิศรุต…” เมขลาพูด “ทำไม… นภัส… ถึงได้… เกลียดคุณ… ขนาดนั้น…?” “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับเมขลา… แต่… ผมรู้สึกว่า… เรื่องราว… ทั้งหมด… มัน… ยังไม่… จบ…” วิศรุตตอบ “ยังไม่จบ…?” เมขลาทวนคำ “ครับ… ผมรู้สึกว่า… มัน… ยังมี… อะไร… บางอย่าง… ที่เรา… ยัง… ไม่รู้…” วิศรุตกล่าว เขากอดเมขลาไว้แน่น… หวังว่า… ความรัก… ของพวกเขา… จะ… เป็น… เกราะป้องกัน… จาก… อันตราย… ที่… กำลังจะ… มาถึง… แต่แล้ว… ทันใดนั้นเอง… โทรศัพท์ของวิศรุตก็ดังขึ้นอีกครั้ง… เป็นเบอร์เดิม… “ฮัลโหล…?” วิศรุตรับสายด้วยความระแวง “…” ปลายสายเงียบไป… แล้วเสียงกระซิบอันเย็นยะเยือกก็ดังขึ้น… “เตรียมตัว… ไว้ให้ดี… วิศรุต… เพราะ… ‘พ่อ’… ของแก… กำลัง… จะ… เล่น… ‘เกม’… สุดท้าย… ของเขา… แล้ว…”