แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมาต้องผืนน้ำทะเลสีครามใส ราวกับจะแต่งแต้มด้วยผงเพชรนับล้าน แสงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้าสีดำสนิทสะท้อนลงมาบนผิวน้ำ ทำให้บรรยากาศยามค่ำคืนริมหาดแห่งนี้ดูโรแมนติกเกินคำบรรยาย เสียงคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายและสงบ อรุณรัศมีในชุดเดรสยาวสีขาวพลิ้วไหว นั่งอยู่บนผืนทรายนุ่มๆ ปล่อยให้สายลมทะเลพัดพาเอาผมยาวสลวยของเธอปลิวไหวไปมา ดวงตาคู่สวยของเธอกวาดมองไปทั่วผืนฟ้ากว้าง ราวกับกำลังค้นหาคำตอบให้กับชีวิต ผ่านมาเกือบหกเดือนแล้วนับตั้งแต่วันที่เธอหนีออกจากคฤหาสน์ในคืนฝนตกวันนั้น เธอได้พบกับผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง ชายหนุ่มที่ช่วยเหลือเธอในคืนนั้น… ภาคย์ ใช่แล้ว… ชายหนุ่มในคืนนั้นคือภาคย์ ชายหนุ่มที่บิดาของเธอต้องการให้เธอแต่งงานด้วย! เธอจำใบหน้าคมคาย ดวงตาที่น่าเกรงขาม และน้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาได้เป็นอย่างดี จนกระทั่งเธอได้ยินชื่อของเขาจากปากบิดาในคืนนั้น เธอตกใจจนแทบสิ้นสติ แต่ด้วยความเหนื่อยล้าและความสับสนในหัวใจ เธอจึงเลือกที่จะไม่เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเธอให้เขารู้ “คุณ… คุณจำผมได้ไหมครับ” ภาคย์ถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจเมื่อเห็นเธอปรากฏตัวขึ้นที่บาร์เล็กๆ ริมหาดที่เขาแวะมานั่งดื่มเป็นประจำ อรุณรัศมีพยักหน้าเบาๆ “จำได้ค่ะ” “ไม่น่าเชื่อเลย คุณหายไปไหนมาตั้งนาน” เขาถามด้วยความอยากรู้ “แล้ว… ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่” “ก็… หนีปัญหาน่ะค่ะ” เธอตอบอย่างติดตลก แต่แววตาของเธอกลับฉายแววเศร้าสร้อย “ผมเข้าใจ” ภาคย์พูดพลางยื่นแก้วเครื่องดื่มให้เธอ “บางครั้งการหนีก็เป็นทางออกที่ดีที่สุด” นับตั้งแต่วันนั้น อรุณรัศมีก็ใช้ชีวิตอยู่ที่เกาะเล็กๆ แห่งนี้ เธอทำงานในร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่ง เพื่อหาเลี้ยงชีพ และหลีกเลี่ยงการติดต่อกับโลกภายนอก ในขณะเดียวกัน ภาคย์ก็กลายเป็นคนที่เข้ามาในชีวิตของเธออย่างรวดเร็ว เขาแวะเวียนมาหาเธออยู่เสมอ ชวนเธอคุย ทำให้เธอหัวเราะ และทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจ ความสัมพันธ์ของพวกเขาพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว จากคนแปลกหน้าในคืนฝนพรำ กลายเป็นเพื่อนสนิท และบางครั้ง… ก็รู้สึกเหมือนมากกว่านั้น “อรุณรัศมี” ภาคย์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมอยู่ “คุณเคยคิดถึงเรื่องในอดีตบ้างไหม” อรุณรัศมีชะงักเล็กน้อย “ก็… บ้างค่ะ” “เรื่องที่พ่อของคุณบังคับให้คุณแต่งงานกับผม” เขาพูดต่อ โดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ท้องฟ้า “คืนนั้น… ผมเห็นคุณวิ่งออกไปจากบ้าน” อรุณรัศมีหันไปมองเขาอย่างตกใจ “คุณ… คุณรู้เหรอคะ” ภาคย์พยักหน้า “ผมรู้ตั้งแต่แรกแล้ว” “แล้ว… ทำไมคุณถึงไม่บอก” เธอถามอย่างไม่เข้าใจ “ผมอยากให้คุณเป็นคนเลือกเอง” เขาตอบ “ผมไม่อยากบังคับอะไรคุณทั้งนั้น” “แต่… คุณคือคนที่พ่อหนู… พ่อหนูต้องการให้หนูแต่งงานด้วย” เธอเอ่ยเสียงเบา “ใช่” ภาคย์ยอมรับ “แต่ผมก็ไม่เคยคิดจะบังคับให้คุณแต่งงานกับผมจริงๆ” อรุณรัศมีมองเขาอย่างพิจารณา แววตาของเขาดูจริงจังและอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน “แล้ว… คุณ… คุณคิดยังไงกับหนู” ภาคย์หันมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธออย่างไม่หลบเลี่ยง “ผม… ผมรักคุณ อรุณรัศมี” คำสารภาพนั้นทำให้อรุณรัศมีอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอไม่เคยคิดฝันว่าภาคย์จะรู้สึกแบบเดียวกับเธอ “หนู… หนูไม่รู้จะพูดอะไรเลยค่ะ” เธอเอ่ยเสียงสั่น “คุณไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น” ภาคย์จับมือของเธอไว้แน่น “ผมรู้ว่าคุณกำลังกลัว แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า… ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ” เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา อบอุ่น และอ่อนโยน อรุณรัศมีหลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อเขาเอ่อล้นเข้ามาในหัวใจ “คุณ… คุณเคยบอกว่าคุณจำผมได้ตั้งแต่คืนนั้น” เธอถาม “แล้ว… ทำไมคืนนั้นคุณถึงไม่บอกหนู” ภาคย์ยิ้มมุมปาก “ผมแค่อยากเห็นคุณมีความสุขในแบบของคุณเองก่อน” เขาตอบ “แล้ว… คืนนั้นคุณจำผมได้ไหม” อรุณรัศมีหัวเราะเบาๆ “ค่ะ… จำได้ดีเลย” “ดีใจจัง” เขาพูดพลางกอดเธอไว้แน่น “ผมกลัวว่าคุณจะจำผมในฐานะ ‘ผู้ชายแปลกหน้าที่คุณเจอตอนหนีออกจากบ้าน’ ตลอดไป” “ไม่หรอกค่ะ” เธอซบหน้าลงบนอกของเขา “หนูจำคุณได้ในฐานะ… คนที่ช่วยชีวิตหนู” “และผมก็จะดูแลคุณตลอดไป… ที่รัก” ภาคย์กระซิบข้างหูเธอ อรุณรัศมีเงยหน้าขึ้นมองเขา “แล้ว… พ่อของหนูล่ะคะ” “ผมจะไปคุยกับท่านเอง” ภาคย์กล่าวอย่างมั่นใจ “ผมจะบอกท่านว่าผมรักคุณ และผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด” “แล้วถ้าท่านไม่ยอมล่ะคะ” เธอถามอย่างกังวล “ผมจะหาทาง” เขาตอบ “ผมจะทำทุกอย่างเพื่อคุณ” อรุณรัศมีหลับตาลงอีกครั้ง ปล่อยให้ความสุขท่วมท้นหัวใจ เธอรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอกำลังกลับมาสดใสอีกครั้ง “ขอบคุณนะคะ… ภาคย์” เธอเอ่ยเสียงแผ่ว “ไม่เป็นไรครับ… อรุณรัศมี” เขาตอบพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น คืนนั้น ภายใต้แสงจันทร์และแสงดาว อรุณรัศมีได้พบกับความรักที่แท้จริง เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะไม่ง่าย แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง… พร้อมกับภาคย์