ความมืดค่อยๆ โรยตัวลงมาปกคลุมทั่วบริเวณบ้านพักหลังเก่า ภาคย์และอรุณรัศมีนั่งอยู่ท่ามกลางกองรูปถ่ายที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นห้องทำงาน พวกเขากำลังพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวจากเบาะแสที่ได้รับ แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะยิ่งซับซ้อนมากขึ้นไปอีก "ฉันไม่เข้าใจ" อรุณรัศมีพูด เสียงของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนจะอยู่เบื้องหลังทุกอย่าง แต่ทำไมเขาถึงไม่เปิดเผยตัวตน" "เขาอาจจะกำลังเล่นเกมที่ใหญ่กว่านั้น" ภาคย์กล่าว พลางยกรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู "ดูจากความสัมพันธ์ของเขากับคนเหล่านี้…มันไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่มันเกี่ยวกับการเมือง อำนาจ และการควบคุม" "แต่จุดประสงค์ของเขาคืออะไร" อรุณรัศมีถาม "นั่นคือคำถามที่เราต้องหาคำตอบ" ภาคย์ตอบ "และดูเหมือนว่า…เราจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้ว" เขาหยิบรูปถ่ายอีกใบขึ้นมา รูปนั้นเป็นรูปที่ถ่ายในงานเลี้ยงหรูแห่งหนึ่ง ผู้ชายในรูปยืนอยู่เคียงข้างกับบุคคลสำคัญทางการเมืองหลายคน แต่สิ่งที่ทำให้ภาคย์ประหลาดใจคือ…มีเงาร่างของผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏอยู่เบื้องหลังของเขา "อรุณรัศมี…ดูนี่สิ" ภาคย์ชี้ไปที่รูป อรุณรัศมีก้มลงมอง "นี่มัน…ใครคะ" "ผมไม่แน่ใจ" ภาคย์กล่าว "แต่ดูจากลักษณะการแต่งกาย…เธออาจจะเป็นคนสำคัญ" ทั้งสองพยายามเพ่งมองไปยังเงาร่างนั้น แต่ก็ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเธอได้อย่างชัดเจน "บางที…ถ้าเราตามหารูปถ่ายเพิ่มเติม เราอาจจะเจอเบาะแสเกี่ยวกับตัวเธอ" อรุณรัศมีเสนอ "ใช่…และอาจจะรวมถึงตัวตนที่แท้จริงของผู้ชายคนนี้ด้วย" ภาคย์เห็นด้วย ขณะที่ทั้งสองกำลังครุ่นคิด ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของอรุณรัศมีก็ดังขึ้น "ใครโทรมาตอนนี้" อรุณรัศมีพึมพำ พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู "เบอร์ที่ไม่รู้จัก" เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย "สวัสดีค่ะ" อรุณรัศมีกล่าว เสียงที่ดังตอบกลับมานั้น ทำให้เธอถึงกับตัวแข็งทื่อ "อรุณรัศมี…เธอคงจะสนุกกับการผจญภัยครั้งนี้สินะ" เสียงนั้น…แหบพร่าและเย็นเยียบ มันเป็นเสียงที่อรุณรัศมีคุ้นเคยดี "คุณ…คุณเป็นใคร" อรุณรัศมีถามเสียงสั่น "ฉันน่ะเหรอ" เสียงนั้นหัวเราะเบาๆ "ฉันคือคนที่เธอตามหามาตลอด…ผู้บงการที่แท้จริง" ภาคย์มองอรุณรัศมีด้วยความเป็นห่วง เขาสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่ฉายชัดบนใบหน้าของเธอ "คุณ…คุณรู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่นี่" อรุณรัศมีถาม "ไม่มีอะไรที่ฉันจะรู้ไม่ได้หรอกจ้ะอรุณรัศมี" เสียงนั้นกล่าว "และฉันก็รู้ว่าเธอเจออะไรบ้างในกล่องใบนั้น" ภาคย์ขยับเข้าไปใกล้เขาพยายามฟังบทสนทนา "คุณ…คุณทำอะไรกับภาคย์" อรุณรัศมีถามเสียงดัง "ฉันทำในสิ่งที่จำเป็นต้องทำ" เสียงนั้นตอบ "เพื่อรักษาแผนการของฉันไว้" "แผนการอะไร" ภาคย์ตะโกนถาม เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง "แผนการที่จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง…และภาคย์…เขามีบทบาทสำคัญในแผนการนั้น" "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร" อรุณรัศมีถาม "ฉันกำลังพูดถึง…อนาคต" เสียงนั้นกล่าว "อนาคตที่ฉันเป็นคนสร้างมันขึ้นมา" "คุณ…คุณคือใครกันแน่" ภาคย์ถาม "ฉันคือ…คนที่ทำให้เธอเสียความทรงจำภาคย์" เสียงนั้นกล่าว "ฉันคือคนที่ทำให้ชีวิตของเธอต้องตกอยู่ในอันตราย" ภาคย์และอรุณรัศมีมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง "คุณ…คุณคือ…คุณหญิงศศินา" อรุณรัศมีเอ่ยชื่อนั้นออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงนั้นจะตอบกลับมาอย่างเย็นชา "ใช่…ฉันเอง" ภาคย์รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า เขานึกถึงภาพถ่ายใบนั้น ภาพของบุคคลสำคัญทางการเมือง และภาพของผู้หญิงที่ยืนอยู่เบื้องหลังเงาร่างของชายปริศนา "คุณหญิงศศินา…คุณเป็นคนทำทั้งหมดนี่เหรอ" ภาคย์ถามเสียงแหบพร่า "แน่นอน" คุณหญิงศศินาตอบ "ฉันคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง" "ทำไม" อรุณรัศมีถาม "ทำไมคุณถึงทำแบบนี้" "เพราะฉันต้องการอำนาจ" คุณหญิงศศินาตอบอย่างไม่ปิดบัง "และภาคย์…เขาก็เป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดที่ฉันจะใช้ในการบรรลุเป้าหมาย" "คุณหลอกใช้เขา" อรุณรัศมีกล่าวด้วยความโกรธ "ฉันใช้ประโยชน์จากสถานการณ์" คุณหญิงศศินาแก้ต่าง "เขาเป็นคนทะเยอทะยาน และฉันก็แค่…ช่วยผลักดันเขาไปในทิศทางที่ฉันต้องการ" "แล้วคุณวิทวัสล่ะ" ภาคย์ถาม "เขาเป็นคนของใคร" "เขาเป็นคนของฉัน" คุณหญิงศศินาตอบ "เขาทำทุกอย่างตามคำสั่งของฉัน" "แล้วรูปถ่ายพวกนั้น…คุณทิ้งไว้ให้เราเจอทำไม" อรุณรัศมีถาม "เพื่อเล่นสนุกกับพวกเธอไงล่ะ" คุณหญิงศศินาหัวเราะ "ฉันอยากเห็นว่าพวกเธอจะไปได้ไกลแค่ไหน…และสุดท้าย…ก็จะได้รู้ว่าใครคือผู้ชนะที่แท้จริง" ภาคย์รู้สึกถึงความโกรธที่พลุ่งพล่านขึ้นมา เขาจำทุกอย่างได้แล้ว "คุณหญิงศศินา" ภาคย์กล่าวเสียงเข้ม "ผมจะไม่มีวันให้อภัยคุณ" "นั่นคือสิ่งที่เราต้องรอดูกันต่อไป" คุณหญิงศศินาตอบ "แต่ตอนนี้…ฉันคิดว่าถึงเวลาที่ฉันจะต้องไปแล้ว" สายโทรศัพท์ถูกตัดไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความตกตะลึง ภาคย์และอรุณรัศมีมองหน้ากัน พวกเขาได้เผชิญหน้ากับผู้บงการตัวจริงแล้ว แต่สงครามยังไม่จบลง "คุณหญิงศศินา…เธอเป็นคนร้ายจริงๆ เหรอ" อรุณรัศมีถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อ "ใช่" ภาคย์ตอบ "และดูเหมือนว่า…เธอจะวางแผนบางอย่างที่ใหญ่หลวงกว่าที่เราคิด" "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ" อรุณรัศมีถาม ภาคย์มองไปที่รูปถ่ายที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น "เราจะสู้กับเธอ" เขาตอบอย่างแน่วแน่ "เราจะเปิดโปงแผนการทั้งหมดของเธอให้ได้" ดวงตาของทั้งสองสบกัน พวกเขารู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะไม่ง่าย แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพื่อความยุติธรรม และเพื่อความทรงจำที่สวยงามในคืนนั้น