อรุณรัศมีมองกองรูปถ่ายที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นห้องทำงานของภาคย์ ดวงตาของเธอฉายแววสับสนและเจ็บปวด ภาพถ่ายเก่าแก่ที่ผ่านกาลเวลามาอย่างยาวนาน แต่กลับมีเรื่องราวมากมายที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในนั้น มันคือสิ่งที่เชื่อมโยงพวกเขาทั้งสองเข้ากับอดีตอันคลุมเครือที่ภาคย์สูญเสียไป และเป็นสิ่งที่อรุณรัศมีพยายามปะติดปะต่อเพื่อหาคำตอบบางอย่างที่ค้างคาใจ "ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ภาคย์" อรุณรัศมีเอ่ยขึ้น เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "รูปพวกนี้...มันบอกอะไรเรากันแน่? ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่? แล้วทำไมมันถึงเกี่ยวกับเรื่องราวของคุณ...ที่หายไป?" ภาคย์ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอ กวาดสายตาไปตามรูปถ่ายเหล่านั้น ใบหน้าของเขาฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันอรุณรัศมี แต่มันรู้สึกเหมือนกำลังจะมีอะไรบางอย่างที่สำคัญปรากฏขึ้นมา" เขาหยิบรูปใบหนึ่งขึ้นมาดู เป็นรูปของเขาในวัยหนุ่มกำลังยืนหัวเราะอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งอรุณรัศมีไม่เคยเห็นมาก่อน "นี่มันใครกัน?" เขาถามตัวเองเบาๆ "นั่น...นั่นมันหน้าตาของคนที่คุณเล่าให้ฟังว่า ทำให้คุณเสียใจที่สุดในชีวิตไม่ใช่เหรอคะ?" อรุณรัศมีพูดขึ้น พลางชี้ไปที่รูปถ่ายใบนั้น ภาพของผู้หญิงในรูปมีรอยยิ้มที่ดูสดใส แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเศร้าลึกๆ ที่ยากจะอธิบาย ภาคย์จ้องมองรูปถ่ายนั้นอย่างพิจารณา "ผมจำเธอไม่ได้เลยจริงๆ อรุณรัศมี" เขาถอนหายใจยาว "ผมจำอะไรไม่ได้เลยเกี่ยวกับเธอ หรือแม้กระทั่งเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนั้น...วันที่เราสองคน...วันที่มันเกิดเรื่องกับผม" "แต่วันนั้น...มันคือวันที่คุณรักฉันมากที่สุดนะคะ" อรุณรัศมีเอ่ยเสียงแผ่วเบา เธอรู้สึกเจ็บแปลบในอกเมื่อพูดถึงความทรงจำนั้น ความทรงจำที่ชัดเจนในใจเธอ แต่กลับเลือนรางในความทรงจำของภาคย์ "คุณจำไม่ได้จริงๆ เหรอคะ...คืนนั้น...ที่เราอยู่ด้วยกัน...ก่อนที่คุณจะ..." ภาคย์หันมามองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความเสียใจ "ผมขอโทษนะอรุณรัศมี ผมอยากจะจำได้ ผมอยากจะรู้สึกถึงมันให้ได้ แต่มันเหมือนมีกำแพงบางอย่างกั้นอยู่" เขาบีบมือเธอเบาๆ "แต่ผมเชื่อคุณนะ ผมเชื่อว่าวันนั้นมันมีความหมายกับคุณมาก และถ้ามันมีความหมายกับคุณ มันก็ต้องมีความหมายกับผมด้วย" "ฉัน...ฉันก็อยากให้คุณจำได้" อรุณรัศมีพยายามกลั้นน้ำตา "เพราะวันนั้น...มันคือวันที่ฉันตัดสินใจที่จะรักคุณตลอดไป แม้ว่า...แม้ว่าคุณอาจจะจำมันไม่ได้เลยก็ตาม" ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ภาคย์หยิบรูปถ่ายใบอื่นขึ้นมาดูอีกครั้ง คราวนี้เป็นรูปทิวทัศน์ของทะเลสาบแห่งหนึ่ง มีเรือลำเล็กๆ จอดอยู่ริมฝั่ง "ผมเคยมาที่นี่หรือเปล่า?" เขาถาม "เคยค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "เราเคยมาที่นี่กัน...เมื่อนานมาแล้ว" เธอพยายามนึกย้อนกลับไป ภาพในความทรงจำค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละน้อย "คุณบอกว่าที่นี่คือที่ที่เราจะกลับมาเสมอ...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" "เราพูดแบบนั้นกันจริงๆ เหรอ?" ภาคย์ถาม ดวงตาของเขาสะท้อนภาพในอดีตที่เลือนราง "ใช่ค่ะ" อรุณรัศมีพยักหน้า "คุณเคยให้คำมั่นกับฉันไว้" ภาคย์ก้มหน้ามองรูปทิวทัศน์นั้นอีกครั้ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "ผมอาจจะจำรายละเอียดไม่ได้ แต่อบารมณ์ความรู้สึก...ผมรู้สึกได้นะ" เขาเงยหน้าขึ้นมองอรุณรัศมี "คุณบอกผมหน่อยสิอรุณรัศมี เล่าเรื่องราวของวันนั้นให้ผมฟังอีกครั้งได้ไหม?" อรุณรัศมีสูดหายใจลึก ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวในวันนั้น เสียงของเธอแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความหมาย เธอเล่าถึงบรรยากาศอันแสนโรแมนติกริมทะเลสาบ เล่าถึงบทสนทนาที่เต็มไปด้วยความรักและความหวังที่พวกเขามีให้กัน และที่สำคัญที่สุด เธอเล่าถึงความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจของเธอในคืนนั้น คืนที่หัวใจของเธอผูกพันกับภาคย์อย่างไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ขณะที่อรุณรัศมีเล่า ภาคย์ก็ตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ เขาพยายามจินตนาการภาพตาม ใช้ความรู้สึกที่สัมผัสได้จากน้ำเสียงของเธอ และจากรูปถ่ายที่อยู่ตรงหน้า ค่อยๆ ปะติดปะต่อภาพเรื่องราวที่ขาดหายไป แม้ว่าเขาจะยังจำอะไรไม่ได้ แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความสำคัญของวันนั้น วันที่อรุณรัศมีกล่าวว่า คือวันที่เขารักเธอมากที่สุด "แล้ว...หลังจากนั้นล่ะ?" ภาคย์ถาม เมื่ออรุณรัศมีเล่ามาถึงช่วงเวลาที่เขาเริ่มมีอาการสับสน "หลังจากนั้น...คุณก็เริ่มเปลี่ยนไป" อรุณรัศมีตอบ เสียงของเธอเศร้าสร้อย "คุณจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้...รวมถึง...รวมถึงเรื่องของเราด้วย" ภาคย์มองไปรอบๆ ห้องทำงานที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายเก่าๆ อีกครั้ง "ผมว่า...เรื่องพวกนี้มันต้องมีใครบางคนทิ้งไว้ที่นี่แน่ๆ" เขาพูดขึ้น "ใครสักคนที่รู้เรื่องราวของเราดี และอยากจะให้ผมได้จำมันได้" "คุณหมายถึงใครคะ?" อรุณรัศมีถาม "ผมไม่แน่ใจ" ภาคย์ตอบ "แต่มันต้องเป็นคนที่รู้เรื่องราวทั้งหมด...คนที่อยากจะช่วยให้ผมกลับมาเป็นเหมือนเดิม" เขาก้มลงหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาอีกครั้ง เป็นรูปของเขากับอรุณรัศมีกำลังยืนอยู่หน้าบ้านพักหลังเก่าแห่งนี้ "นี่...นี่คือที่ที่เราอยู่กันตอนนี้ใช่ไหม?" "ใช่ค่ะ" อรุณรัศมีพยักหน้า "นี่คือบ้านที่คุณสร้างขึ้นมา...เพื่อที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน" ภาคย์มองรูปนั้นอย่างพิจารณา "ผมรู้สึกคุ้นเคยกับที่นี่" เขาพูด "เหมือนเคยมาอยู่ที่นี่มานานแล้ว" "คุณอยู่ค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "คุณอยู่กับฉันที่นี่เสมอ...ถึงแม้ว่าคุณจะจำอะไรไม่ได้" "แล้วทำไม...ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?" ภาคย์ถาม "เพราะฉันพาคุณมาค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "ฉันอยากให้คุณได้กลับมาอยู่ที่บ้านของเรา...ที่ที่คุณจะได้พักผ่อนและฟื้นฟูตัวเอง" ภาคย์พยักหน้าช้าๆ เขารู้สึกถึงความรักและความห่วงใยที่แผ่ซ่านออกมาจากคำพูดของอรุณรัศมี "ขอบคุณนะอรุณรัศมี" เขาพูด "ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างผมเสมอ" "ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" ทั้งสองนั่งเงียบๆ อีกครั้ง ท่ามกลางกองรูปถ่ายที่ยังคงเป็นปริศนา ภาคย์ยังคงมองหาร่องรอยบางอย่างที่อาจจะช่วยให้เขาเข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตได้มากขึ้น ส่วนอรุณรัศมีก็คอยให้กำลังใจเขาอยู่เสมอ เธอรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้ยังอีกยาวไกล แต่เธอเชื่อมั่นในความรักของพวกเขา และเชื่อมั่นว่าสักวันหนึ่ง ภาคย์จะจำทุกสิ่งทุกอย่างได้