อากาศเย็นยามค่ำคืนเริ่มแทรกซึมเข้ามาในห้องทำงานของบ้านพักหลังเก่า ภาคย์และอรุณรัศมียังคงนั่งอยู่ท่ามกลางกองรูปถ่ายที่กระจัดกระจาย ราวกับว่าพวกเขากำลังพยายามปะติดปะต่อจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายของความทรงจำที่เลือนราง "ผมยังรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่เรามองข้ามไป" ภาคย์เอ่ยขึ้น พลางหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดูอีกครั้ง เป็นรูปที่เขากำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเป็นภาพเงาของใครบางคนยืนอยู่ไกลๆ "รูปนี้...มันถ่ายตอนไหน? แล้วเงาที่เห็นนั่นคือใคร?" อรุณรัศมีขมวดคิ้ว เธอพยายามนึกย้อนกลับไป "ฉันจำไม่ได้ค่ะ...ฉันไม่เคยสังเกตเห็นเงาในรูปนี้มาก่อน" เธอเลื่อนสายตาไปมองที่รูปนั้น "แต่ดูจากมุมกล้อง...เหมือนกับว่าคนที่ถ่ายรูปนี้...กำลังแอบมองคุณอยู่" "แอบมอง?" ภาคย์ทวนคำ "แล้วทำไมถึงต้องแอบมอง?" "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง...แสดงว่าคนที่ถ่ายรูปนี้...ต้องเป็นคนที่รู้จักเราดี" ภาคย์วางรูปนั้นลงอย่างแผ่วเบา ความคิดของเขากำลังหมุนวนไปอย่างรวดเร็ว "มีคนแอบมองเรา...มีคนทิ้งรูปพวกนี้ไว้...มีคนกำลังพยายามบอกอะไรบางอย่างกับผม" เขาพูดกับตัวเอง "แต่ทำไมถึงไม่มาเผชิญหน้ากันตรงๆ?" "บางที...คนที่ทิ้งรูปพวกนี้ไว้ อาจจะกำลังรอเวลาที่เหมาะสมอยู่ก็ได้ค่ะ" อรุณรัศมีเสนอแนะ "รอเวลาที่คุณพร้อมที่จะรับฟังความจริงทั้งหมด" "ความจริงที่ว่าอะไร?" ภาคย์ถาม สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของอรุณรัศมี "ความจริงที่ว่าผมสูญเสียความทรงจำไป...หรือความจริงที่ว่ามีใครบางคนอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้?" "อาจจะเป็นทั้งสองอย่างก็ได้ค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "แต่ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร...ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ...เป็นกำลังใจให้คุณ" ภาคย์พยักหน้า เขาหยิบรูปถ่ายอีกใบขึ้นมาดู เป็นรูปของบ้านพักหลังเก่าจากมุมสูง เห็นสวนสวยที่อยู่ด้านหน้า "บ้านหลังนี้...สวยมาก" เขาเอ่ยชม "ใช่ค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "คุณตั้งใจสร้างมันขึ้นมา...เพื่อเป็นที่พักพิงของเรา" "ผมจำได้" ภาคย์พูดอย่างแผ่วเบา "ผมจำได้ว่าผมอยากให้ที่นี่เป็นที่ที่เราจะมีความสุข...ที่ที่เราจะสร้างครอบครัวของเรา" รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอรุณรัศมี "คุณจำได้จริงๆ เหรอคะ?" "ผมรู้สึกได้" ภาคย์ตอบ "ถึงแม้จะจำรายละเอียดไม่ได้ทั้งหมด แต่ผมรู้สึกถึงความรัก...ความผูกพัน...ที่ผมมีให้กับที่นี่...และสำหรับคุณ" เขาหันไปมองอรุณรัศมี ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำให้อรุณรัศมีรู้สึกอบอุ่นหัวใจ "ผมขอโทษนะอรุณรัศมี ที่ผมทำให้คุณต้องเจ็บปวด" "ไม่เป็นไรค่ะ" อรุณรัศมีตอบ "ฉันเข้าใจ" ขณะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ค่อยๆ แง้มเปิดออก ชายร่างสูงในชุดสีดำยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าของเขาถูกบดบังด้วยเงา แต่ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชา "ใครน่ะ?" ภาคย์ถามด้วยความระแวดระวัง ชายคนนั้นก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ เขาค่อยๆ เปิดหน้ากากที่ปิดบังใบหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าของ... "คุณ!?" อรุณรัศมีอุทานด้วยความตกใจ ภาคย์มองไปยังชายคนนั้นด้วยความไม่เข้าใจ "ผมรู้จักคุณเหรอ?" เขาถาม ชายคนนั้นยิ้มเยาะ "นายไม่รู้จักฉัน...แต่ฉันรู้จักนายดี" เขาหันไปมองอรุณรัศมี "และฉันก็รู้จักเธอด้วย...อรุณรัศมี" "คุณเป็นใครกันแน่?" อรุณรัศมีถาม เสียงของเธอสั่นเครือ "ฉันคือคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง" ชายคนนั้นตอบ "คนที่ทำให้ภาคย์สูญเสียความทรงจำ...คนที่ทำให้ชีวิตของพวกนายต้องวุ่นวาย" ภาคย์ขมวดคิ้ว "คุณทำอย่างนั้นทำไม?" "ทำไมเหรอ?" ชายคนนั้นหัวเราะ "ก็เพราะนาย...ภาคย์...นายขโมยทุกอย่างไปจากฉัน...ขโมยผู้หญิงที่ฉันรัก...ขโมยอนาคตของฉัน!" "ผู้หญิงที่คุณรัก?" ภาคย์ทวนคำ "แล้วเธอคนนั้นเป็นใคร?" "เธอ...ก็คือคนที่อยู่ในรูปถ่ายพวกนี้นั่นแหละ!" ชายคนนั้นชี้ไปที่กองรูปถ่ายบนพื้น "คนที่นายรัก...คนที่นายเลือก...แต่สุดท้าย...เธอก็ทิ้งนายไป" อรุณรัศมีมองภาพในความทรงจำของเธอ ที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ภาพของผู้หญิงในรูปถ่าย...ภาพของตัวเองในอดีต...และภาพของชายคนนี้... "คุณ...คุณคือ..." อรุณรัศมีพยายามนึก "ใช่" ชายคนนั้นตอบ "ฉันคือคนที่นายไม่เคยเห็น...แต่ฉันก็เห็นนายมาตลอด" ภาคย์ยังคงมองเขาด้วยความสับสน "ผมไม่เข้าใจ" "นายไม่เข้าใจหรอก" ชายคนนั้นพูด "เพราะนายมันอ่อนแอเกินไป...นายมันขี้ขลาด...นายทิ้งทุกอย่างไป...รวมถึงผู้หญิงที่รักนาย" "ไม่จริง!" อรุณรัศมีตะโกน "คุณอย่ามาพูดจาใส่ร้ายเขา!" "ใส่ร้ายเหรอ?" ชายคนนั้นหัวเราะ "ฉันกำลังพูดความจริงต่างหาก! ความจริงที่นายพยายามจะลืม...ความจริงที่ภาคย์พยายามจะหนี" เขาเดินเข้ามาใกล้ภาคย์มากขึ้น "จำได้ไหม...ในคืนนั้น...ในคืนที่นายกับอรุณรัศมี...ในคืนที่นายควรจะอยู่กับผู้หญิงอีกคน...แต่กลับเลือกอรุณรัศมี..." คำพูดของชายคนนั้นเหมือนกุญแจดอกสำคัญที่ไขประตูแห่งความทรงจำที่ปิดตายของภาคย์ ภาพในอดีตค่อยๆ หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขา ภาพของเขา...ภาพของผู้หญิงอีกคน...ภาพของอรุณรัศมี...และภาพของเหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวที่เกิดขึ้นในคืนนั้น "ไม่..." ภาคย์พึมพำ "มันไม่ใช่อย่างนั้น...มันไม่ใช่..." "มันก็เป็นอย่างนั้นแหละ!" ชายคนนั้นตะคอก "นายมันเห็นแก่ตัว! นายมันทำลายชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่ง! และนายก็ต้องชดใช้!" อรุณรัศมีมองภาคย์ด้วยความกังวล เธอเห็นความเจ็บปวดที่ฉายชัดในดวงตาของเขา "ภาคย์..." ภาคย์เงยหน้าขึ้นมองชายคนนั้น ดวงตาของเขากำลังลุกโชนไปด้วยความโกรธและความเจ็บปวด "คุณ...คุณเป็นใครกันแน่?" เขาถามอีกครั้ง "ฉันคือคนที่มาทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่นายพรากไป!" ชายคนนั้นตอบ