แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนั่งเล่นของบ้านพักหลังเก่า ทำให้บรรยากาศที่เคยหนักอึ้งเมื่อคืนนี้ เริ่มคลี่คลายลงบ้าง ภาคย์และอรุณรัศมีนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาว โดยมีพงศธรนั่งอยู่ตรงข้าม พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยอย่างเต็มรูปแบบ "ผมขอโทษจริงๆ ที่ต้องให้พวกคุณมาเจอเรื่องแบบนี้" พงศธรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความรู้สึกผิด "ผมรู้ว่ามันยากที่จะยอมรับ แต่เรื่องที่ชายคนนั้นพูด...เป็นความจริงส่วนหนึ่ง" อรุณรัศมีกุมมือภาคย์ไว้แน่น ใบหน้าของเธอยังคงซีดเซียว "พ่อของภาคย์...เกี่ยวอะไรกับเรื่องทั้งหมดนี้คะ" "พ่อของภาคย์...คุณสมศักดิ์" พงศธรเอ่ยชื่อนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน "เป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จมากในยุคของเขา เขาเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล และมีความทะเยอทะยานสูง" "ส่วนพ่อของคุณ..." พงศธรหันไปมองชายชุดดำที่ถูกพาตัวไปแล้ว "คุณสุรพล เขาเป็นคู่แข่งคนสำคัญของคุณสมศักดิ์ในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์" "ในช่วงแรก ทั้งสองคนก็แข่งขันกันอย่างสูสี" พงศธรเล่าต่อ "แต่เมื่อโครงการใหญ่ที่ทั้งสองคนหมายปองใกล้จะสำเร็จ คุณสมศักดิ์ก็ใช้วิธีการที่...ไม่ค่อยถูกต้องนัก เพื่อให้ได้โครงการนั้นมา" ภาคย์เงยหน้าขึ้นมองพงศธรด้วยความไม่เข้าใจ "ไม่ถูกต้อง? หมายความว่ายังไงคะ" "คุณสมศักดิ์...รู้ความลับบางอย่างของคุณสุรพล" พงศธรเลือกใช้คำพูดที่เบาที่สุด "เขาใช้ข้อมูลนั้นแบล็กเมล์คุณสุรพล ทำให้คุณสุรพลต้องยอมยกโครงการนั้นให้เขาไป" "ไม่จริง! พ่อของผมไม่มีทางทำแบบนั้น!" ภาคย์ปฏิเสธเสียงแข็ง แม้จะเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลในอดีต "ผมเข้าใจว่ามันยากที่จะยอมรับ" พงศธรกล่าว "แต่หลักฐานที่ชายคนนั้นมี...มันหนักแน่นมาก มันแสดงให้เห็นว่าคุณสมศักดิ์มีส่วนทำให้คุณสุรพลล้มละลาย และนำไปสู่การจบชีวิตของเขา" อรุณรัศมีหลับตาลง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เมื่อคืนนี้ ก็ไหลรินออกมาอีกครั้ง "แล้ว...เรื่องความทรงจำของภาคย์ล่ะคะ มันเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยไหม" "นั่นคือส่วนที่ซับซ้อนที่สุด" พงศธรถอนหายใจ "หลังจากที่คุณสุรพลเสียชีวิต ครอบครัวของเขาก็หายสาบสูญไปจากวงการธุรกิจ ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา" "แต่เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลก" พงศธรเล่าต่อ "หลังจากนั้นไม่นาน ภาคย์ก็ประสบอุบัติเหตุร้ายแรง ทำให้สูญเสียความทรงจำไปบางส่วน" "ผม...ผมจำได้ว่าตอนนั้นผมกำลังจะกลับไปหาอรุณรัศมี" ภาคย์พึมพำ "แต่แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป" "ชายคนนั้น...เขาคือลูกชายของคุณสุรพล" พงศธรกล่าว "เขาเฝ้ารอโอกาสที่จะแก้แค้นครอบครัวของคุณมาตลอด และเมื่อเขารู้ว่าภาคย์สูญเสียความทรงจำไป เขาจึงวางแผนที่จะใช้ประโยชน์จากจุดนี้" "เขา...เขาเป็นคนทำให้ผมเกิดอุบัติเหตุอย่างนั้นเหรอคะ!" อรุณรัศมีถามเสียงสั่น "ไม่ใช่โดยตรง" พงศธรแก้ "เขาไม่ได้เป็นคนทำให้เกิดอุบัติเหตุ แต่เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์หลายอย่างหลังจากนั้น เขาพยายามปั่นหัวภาคย์ ทำให้ภาคย์เข้าใจผิดในหลายๆ เรื่อง และเขาต้องการให้ภาคย์กับอรุณรัศมีต้องเจ็บปวดที่สุด" "เขาต้องการให้ภาคย์รู้สึกผิดกับสิ่งที่พ่อของเขาทำ" พงศธรกล่าว "เขาอยากให้ความรักของภาคย์กับอรุณรัศมี กลายเป็นสิ่งต้องห้าม เป็นรอยร้าวที่ไม่มีวันประสาน" ภาคย์กุมมืออรุณรัศมีแน่นขึ้น "แต่...เราก็ผ่านมาได้นะ" "ใช่" พงศธรยิ้มบางๆ "พวกคุณผ่านมันมาได้ด้วยความรักที่แท้จริง" "แล้ว...ทำไมคุณถึงรู้เรื่องทั้งหมดนี้คะ" อรุณรัศมีถาม "ผม...ผมเคยรู้จักครอบครัวของคุณสุรพลมาก่อน" พงศธรเล่า "ผมเป็นเพื่อนกับคุณสุรพลสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ผมรู้ว่าเขาเป็นคนดี และผมก็ไม่เคยเชื่อว่าเขาจะทำร้ายใครได้" "หลังจากที่เขาเสียชีวิต ผมพยายามตามหาครอบครัวของเขา แต่ก็ไม่พบร่องรอย จนกระทั่งผมได้มาทำงานที่นี่ และได้พบกับภาคย์ ผมเริ่มสงสัยในบางอย่าง และก็สืบหาข้อมูล จนกระทั่งได้พบหลักฐานที่เชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน" "ผมพยายามจะเตือนภาคย์หลายครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยเชื่อผม" พงศธรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า "จนกระทั่งเมื่อคืนนี้ ผมถึงได้ตัดสินใจเข้ามาแทรกแซง" "แล้ว...เรื่องรูปถ่ายเก่าๆ ที่เราเจอในกล่องนั้นล่ะคะ" ภาคย์ถาม "รูปถ่ายเหล่านั้น...เป็นของพ่อของคุณสุรพล" พงศธรตอบ "ผมได้มันมาจากบ้านเก่าของคุณสุรพล ซึ่งถูกทิ้งร้างไว้ ผมคิดว่ามันอาจจะเป็นเบาะแสบางอย่าง" "มันเป็นความทรงจำที่พ่อของคุณสุรพลมีต่อครอบครัวของเขา" พงศธรเสริม "เขาเสียใจมากที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ เขาจึงเก็บรูปถ่ายเหล่านั้นไว้เป็นเครื่องเตือนใจ" อรุณรัศมีมองไปที่ภาคย์ "แล้วตอนนี้...เราจะทำยังไงกันต่อคะ" "เราต้องเยียวยาบาดแผลจากอดีต" พงศธรกล่าว "ทั้งบาดแผลของคุณสุรพล และบาดแผลของพวกเรา" "ผมรู้ว่ามันยาก" พงศธรกล่าว "แต่เราต้องก้าวต่อไป เราต้องเรียนรู้จากอดีต และสร้างอนาคตที่ดีกว่าเดิม" ภาคย์มองไปที่อรุณรัศมี "ไม่ว่าความจริงจะเป็นยังไง...ผมก็ยังรักคุณนะอรุณรัศมี" อรุณรัศมียิ้มให้กับเขา น้ำตาแห่งความเศร้าโศกเริ่มเปลี่ยนเป็นน้ำตาแห่งความหวัง "ฉันก็รักคุณค่ะภาคย์" พงศธรมองดูทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม "ผมเชื่อว่าความรักของพวกคุณ จะสามารถเอาชนะทุกสิ่งได้" แสงแดดยามเช้ายังคงสาดส่องเข้ามา เป็นสัญญาณของการเริ่มต้นใหม่ วันนี้จะเป็นวันที่พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ็บปวด แต่ก็จะเป็นวันที่พวกเขาจะก้าวข้ามผ่านมันไปด้วยกัน