คุณธามเงียบไปครู่หนึ่ง นาราเห็นแววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามกลั้นน้ำตาไว้ แต่ก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเรื่องราวในอดีตยังคงตามหลอกหลอนเขาอยู่เสมอ "ผม... ผมควรจะบอกวินัยให้มากกว่านี้" คุณธามพึมพำ "ผมควรจะอธิบายเจตนาของผมให้เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้" "แล้ว... แล้วเรื่องอุบัติเหตุของพี่วินัยล่ะคะ" นาราถามอย่างแผ่วเบา เธอรู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งในบรรยากาศ ราวกับว่าความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผยนั้นจะยิ่งทำให้เรื่องราวซับซ้อนขึ้นไปอีก คุณธามหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "อุบัติเหตุครั้งนั้น... มันเกิดขึ้นหลังจากที่เราเซ็นสัญญานั้นได้ไม่นาน" เขาหยุดไปอีกครั้ง "ผม... ผมเป็นคนขับรถคันนั้น" คำพูดของคุณธามราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของนารา เธอตกใจจนพูดอะไรไม่ออก ดวงตาเบิกกว้าง จ้องมองไปยังใบหน้าของเขาอย่างไม่เชื่อสายตา "มัน... มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ นะนารา" คุณธามรีบอธิบาย เมื่อเห็นสีหน้าของเธอ "ผมไม่ได้ตั้งใจ... ผม... ผมเสียหลักตอนที่กำลังจะเลี้ยวเข้าโค้ง ถนนมันลื่นมาก และผมก็... ผม... พลาดไป" น้ำตาของเขาไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ผมพยายามจะประคองรถแล้วนะ แต่... แต่มัน... มันควบคุมไม่ได้" นาราสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน "คุณ... คุณธาม... คุณกำลังบอกว่า... คุณเป็นคนทำ... พี่วินัยเสียชีวิตอย่างนั้นเหรอคะ" "ใช่" คุณธามตอบเสียงสั่น "ผมคือคนทำ" ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหาร ทั้งคู่ต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง นาราพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน มันเป็นเรื่องที่ยากเกินกว่าจะยอมรับได้ คุณธามคือคนที่เธอชื่นชมและไว้ใจมาตลอด เขาคือคนที่คอยปกป้องเธอ และเป็นคนที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง แต่ตอนนี้... เขาคือคนที่พรากชีวิตเพื่อนรักของตัวเองไป "แล้ว... แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยบอกใครเลยคะ" นาราถามต่อเสียงแผ่ว "ทำไมคุณถึงเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว" "ผม... ผมกลัว" คุณธามสารภาพ "ผมกลัวการตัดสินของสังคม กลัวว่าทุกคนจะมองผมว่าเป็นฆาตกร" เขาหยุดไป "และที่สำคัญที่สุด... ผมกลัวว่าอรุณรัศมีจะรู้ความจริง" "ทำไมต้องกลัวอรุณรัศมีคะ" นาราถามอย่างไม่เข้าใจ "อรุณรัศมี... เขาเคารพและรักพี่ชายของเขามาก" คุณธามอธิบาย "ถ้าเขารู้ว่าผมเป็นคนทำพี่ชายเขาเสียชีวิต... ผมไม่รู้ว่าเขาจะทำอย่างไร ผมกลัวว่าเขาจะแค้นผม และผมก็กลัวว่าเขาจะใช้เรื่องนี้มาทำลายบริษัทของเรา" "ผมเลยตัดสินใจ... ที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ" คุณธามกล่าว "ผมพยายามจะใช้ชีวิตต่อไป โดยการทำงานหนักเพื่อสานต่อความฝันของเราสองคน และผมก็พยายามจะชดใช้ความผิดของผม ด้วยการดูแลบริษัทนี้ให้ดีที่สุด" "แต่... คุณก็ยังรู้สึกผิดอยู่ตลอดใช่ไหมคะ" นาราถาม คุณธามพยักหน้า "ใช่... ผมรู้สึกผิดตลอดเวลา" เขาเงยหน้าขึ้นมองนารา "ความรู้สึกผิดนี้มันบั่นทอนผมมาตลอดหลายปี ผมแทบจะนอนไม่หลับ และผมก็ไม่เคยมีความสุขอย่างแท้จริง" "ผม... ผมอยากจะบอกความจริงกับคุณมาตลอดนะนารา" คุณธามกล่าว "แต่ผมไม่กล้า ผมกลัวว่าคุณจะรังเกียจผม กลัวว่าคุณจะไม่อยากอยู่ใกล้ผมอีกต่อไป" นาราจ้องมองใบหน้าของเขา ความเจ็บปวด ความเสียใจ และความรู้สึกผิดฉายชัดอยู่ในดวงตาของเขา เธอเห็นถึงความทรมานที่เขาต้องแบกรับมาตลอดหลายปี "ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเลยค่ะ" นาราเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก "มัน... มันเป็นเรื่องที่หนักมากจริงๆ" "ผมเข้าใจ" คุณธามตอบ "ผมไม่ขอให้คุณให้อภัยผมในทันที ผมแค่อยากให้คุณรู้ความจริง" "เรื่อง Project Phoenix... ที่คุณธามพยายามจะอ้างว่าเป็นของตัวเองคนเดียว... มันเป็นเพราะคุณกลัวว่าถ้าพี่วินัยยังมีชีวิตอยู่ เขาจะทำลายโครงการนี้ด้วยความประมาทหรือเปล่าคะ" นาราถามอย่างพยายามเชื่อมโยงเรื่องราว คุณธามส่ายหน้าช้าๆ "ไม่... ไม่ใช่แบบนั้น" เขาถอนหายใจ "ผม... ผมรักโครงการนี้มาก ผมอยากทำให้มันสำเร็จตามที่เราสองคนเคยฝันไว้" "แต่หลังจากอุบัติเหตุ... ผมรู้สึกสิ้นหวังมาก" คุณธามกล่าว "ผมรู้สึกเหมือนสูญเสียทุกอย่างไป ผมคิดว่าผมคงไม่สามารถสานต่อความฝันนี้ได้อีกแล้ว" "ผมเลย... พยายามจะลืมมันไป" คุณธามยอมรับ "ผมพยายามจะผลักดันโครงการนี้ต่อไป โดยที่ไม่คิดถึงเรื่องราวในอดีต" "แล้ว... แล้วทำไมอรุณรัศมีถึงได้รู้เรื่องนี้คะ" นารายังคงมีคำถามมากมาย "ผม... ผมเคยเกือบจะบอกอรุณรัศมีไปหลายครั้ง" คุณธามสารภาพ "แต่ทุกครั้งที่ผมจะพูด... ผมก็กลัว" "ครั้งสุดท้ายที่ผมเกือบจะบอกเขา... คือตอนที่เขาเริ่มเข้ามามีบทบาทในบริษัทมากขึ้น" คุณธามเล่า "เขาเริ่มตั้งคำถามเกี่ยวกับ Project Phoenix และผมก็รู้สึกว่า... ผมไม่สามารถปิดบังเขาได้อีกต่อไป" "แต่... ผมก็ยังไม่กล้าพอ" คุณธามกล่าว "ผมเลยเลือกที่จะ... โจมตีกลับ" "โจมตีกลับ?" นาราเลิกคิ้ว "ผม... ผมหาข้อมูลเกี่ยวกับอรุณรัศมี" คุณธามยอมรับ "ผมพยายามจะหาจุดอ่อนของเขา เพื่อที่จะข่มขู่เขาไม่ให้ยุ่งเกี่ยวกับ Project Phoenix" "แล้ว... แล้วคุณก็เจอ..." นาราเว้นวรรค "เจอเรื่องของพี่วินัยใช่ไหมคะ" คุณธามพยักหน้า "ใช่... ผมเจอหลักฐานบางอย่างที่ทำให้ผมเชื่อว่า... อรุณรัศมีอาจจะรู้เรื่องราวบางส่วนเกี่ยวกับอุบัติเหตุ" "ผมเลย... เลือกที่จะใช้มันเป็นเครื่องมือ" คุณธามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ผม... ผมบอกอรุณรัศมีไปว่า... ถ้าเขาไม่หยุดยุ่ง ผมจะเปิดโปงความจริงทั้งหมด" "แต่... ผมไม่ได้คาดคิดเลยว่า... เขาจะเข้าใจผิดไปเอง" คุณธามกล่าว "เขาคิดว่าผมกำลังจะเปิดโปงว่าผมเป็นคนทำร้ายพี่ชายเขา" "เขาเลย... นำข้อมูลส่วนนี้ไปใช้ประโยชน์" คุณธามสรุป "เขาพยายามจะทำให้ผมดูเหมือนเป็นคนร้ายกาจในสายตาของทุกคน" นาราเงียบไป เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมอรุณรัศมีถึงได้ดูเหมือนมีข้อมูลบางอย่าง และทำไมเขาถึงได้พยายามโยงทุกอย่างให้คุณธามเป็นผู้ร้าย "ดังนั้น... ที่คุณธามบอกว่าอรุณรัศมีเข้าใจผิด... มันคือเรื่องที่เขาเข้าใจว่าคุณจะเปิดโปงว่าคุณเป็นคนทำร้ายพี่วินัยอย่างนั้นเหรอคะ" นาราถามเพื่อความแน่ใจ "ใช่" คุณธามตอบ "ผม... ผมเสียใจมากที่ไม่ได้อธิบายให้ชัดเจนกว่านี้" "ผม... ผมไม่เคยคิดจะทำร้ายพี่วินัยเลยนะนารา" คุณธามเน้นเสียง "อุบัติเหตุครั้งนั้น... มันเป็นสิ่งเดียวที่ผมเสียใจที่สุดในชีวิต" "ผม... ผมขอโทษ" คุณธามกล่าว "ขอโทษที่ทำให้คุณต้องมารับฟังเรื่องราวที่น่าสะเทือนใจแบบนี้" นาราค่อยๆ เอื้อมมือไปวางบนมือของคุณธามที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอรู้สึกได้ถึงความเย็นและความสั่นเล็กน้อย "ไม่เป็นไรค่ะ ธาม" นาราตอบเสียงอ่อนโยน "ฉัน... ฉันเข้าใจ" แม้ว่าเรื่องราวจะหนักหนาสาหัส แต่เธอก็เห็นความจริงใจในแววตาของเขา เห็นถึงความเจ็บปวดที่เขาต้องแบกรับมาตลอด "ตอนนี้... คุณธามอยากจะทำอะไรต่อไปคะ" นาราถาม คุณธามมองมาที่เธอ "ผม... ผมอยากจะแก้ไขความผิดของผม" เขาตอบ "ผมอยากจะทำให้ Project Phoenix สำเร็จ เพื่อเป็นเกียรติแก่วินัย" "และผม... ผมอยากจะขอโทษอรุณรัศมี" คุณธามกล่าว "ผมอยากจะบอกความจริงทั้งหมดกับเขา" "แล้ว... คุณธามคิดว่าอรุณรัศมีจะยอมรับไหมคะ" นาราถาม "ผมไม่รู้" คุณธามยอมรับ "แต่ผมต้องลอง" "ผม... ผมอยากจะขอความช่วยเหลือจากคุณนะนารา" คุณธามมองมาที่เธอ "ผมอยากให้คุณอยู่เคียงข้างผม" นารายิ้มให้เขา "แน่นอนค่ะ ธาม" เธอตอบ "ฉันจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" รอยยิ้มของคุณธามอ่อนลง ใบหน้าของเขาดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าเรื่องราวจะยังคงหนักหนาสาหัส แต่การได้แบ่งปันความลับที่เก็บงำมานานกับใครสักคน ก็ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้น "ขอบคุณนะนารา" คุณธามกล่าว "ที่รับฟังผม" "ฉันดีใจนะคะ ที่ได้รู้ความจริง" นาราตอบ "และฉันก็เชื่อใจคุณค่ะ" ในค่ำคืนนั้น บรรยากาศรอบตัวทั้งสองคนดูเหมือนจะเปลี่ยนไป ความตึงเครียดที่เคยมีเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความเข้าใจและความผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น