หัวใจของคุณชายเย็นชา

ตอนที่ 28 / 45

ตอนที่ 28 — การเดินทางสู่ความเข้าใจอันซับซ้อน

"บางที... บางทีเขาอาจจะกำลังพยายามสร้างความเชื่อใจกับคุณธามอยู่ค่ะ" นาราพูดต่อ น้ำเสียงของเธออ่อนโยนและเต็มไปด้วยความหวัง "การจะสร้างความเชื่อใจขึ้นมาใหม่หลังจากที่มันสั่นคลอนไป ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะคะ โดยเฉพาะเมื่อมันมีเรื่องของอดีตเข้ามาเกี่ยวข้อง" คุณธามเงียบไป เขาปล่อยให้คำพูดของนาราไหลผ่านเข้ามาในความคิด ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอรุณรัศมีที่ผ่านมานั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อน เขาเคยเชื่อใจอรุณรัศมีอย่างเต็มเปี่ยม แต่การค้นพบความลับของอดีตที่อรุณรัศมีปกปิดไว้ ก็ทำให้ความเชื่อใจนั้นสั่นคลอนอย่างรุนแรง "ผมไม่รู้ว่าผมจะกลับไปเชื่อใจเขาได้เหมือนเดิมหรือเปล่า นารา" คุณธามถอนหายใจ "มันรู้สึกเหมือนมีกำแพงบางๆ มาขวางกั้นอยู่" "กำแพงนั้นมันอาจจะไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่คุณธามคิดนะคะ" นารากล่าว "ถ้าคุณธามลองค่อยๆ ก้าวข้ามมันไปทีละนิด อาจจะพบว่าอีกด้านหนึ่งของกำแพงนั้น มีความเข้าใจรออยู่" คุณธามมองหน้านารา เขาเห็นประกายตาที่จริงใจและปรารถนาดีในตัวเธอ นารามักจะเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีเสมอ และมักจะมีคำพูดที่ช่วยให้เขาเห็นมุมมองที่แตกต่างออกไป "ขอบคุณนะ นารา" คุณธามกล่าว "คำพูดของเธอช่วยผมได้มาก" "ยินดีเสมอค่ะ" นารายิ้ม "ถ้าคุณธามต้องการใครสักคนรับฟัง หรือต้องการความช่วยเหลืออะไร บอกดิฉันได้เสมอเลยนะคะ" หลังจากพูดคุยกับนาราเสร็จ คุณธามก็กลับเข้าไปในออฟฟิศอีกครั้ง เขาพบว่าอรุณรัศมีกำลังรอเขาอยู่ อรุณรัศมียังคงนั่งอยู่ที่เดิม สีหน้าของเขาดูอ่อนล้าและมีความกังวลฉายชัด "คุณธาม" อรุณรัศมีเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นคุณธามเดินเข้ามา "ผม... ผมขอโทษอีกครั้ง" คุณธามเดินไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าอรุณรัศมี เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสมาธิ "อรุณรัศมี" คุณธามเริ่มพูด น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่ก็ไม่เย็นชาเหมือนเคย "ผมเข้าใจว่าคุณอาจจะมีเหตุผลของคุณ แต่การไม่บอกความจริงกับผมเลย มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง" อรุณรัศมีก้มหน้าลง เขารู้ดีว่าคุณธามรู้สึกอย่างไร "ผมรู้ครับ" อรุณรัศมีตอบเสียงเบา "ผมรู้ว่าผมทำผิด ผมผิดเองที่เก็บเรื่องนี้ไว้ ผมกลัว... ผมกลัวว่าถ้าคุณธามรู้เรื่องนี้ คุณจะมองผมเปลี่ยนไป" "แล้วตอนนี้ผมมองคุณเปลี่ยนไปหรือเปล่า" คุณธามถามตรงๆ อรุณรัศมีเงยหน้าขึ้นมองคุณธาม ดวงตาของเขาฉายแววขอโทษ "ผมไม่รู้ครับ" อรุณรัศมีสารภาพ "ผมรู้แค่ว่า ผมอยากจะบอกความจริงกับคุณธาม ผมอยากให้คุณธามเข้าใจผม" คุณธามมองลึกลงไปในดวงตาของอรุณรัศมี เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่ส่งออกมาจากอีกฝ่าย แม้ว่าเขาจะยังไม่สามารถลืมความรู้สึกผิดหวังไปได้ทั้งหมด แต่เขาก็เริ่มเปิดใจรับฟังมากขึ้น "คุณบอกว่าคุณกลัว" คุณธามกล่าว "กลัวว่าผมจะมองคุณเปลี่ยนไป คุณช่วยอธิบายได้ไหมว่าทำไม" อรุณรัศมีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาคงต้องใช้ความกล้าอย่างมากในการพูดเรื่องนี้ออกมา "ผม... ผมรู้ว่าคุณธามเคยมีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีกับคุณพ่อของคุณ" อรุณรัศมีเริ่มพูด "และผมก็รู้ว่าเรื่องของคุณพ่อ... มันมีผลกระทบกับคุณธามมาก" คุณธามขมวดคิ้ว เขาไม่เคยคิดว่าอรุณรัศมีจะรู้เรื่องนี้ "เรื่องนั้น... มันไม่เกี่ยวกับคุณ" คุณธามกล่าว "ผมรู้ครับ" อรุณรัศมีตอบ "แต่ผมกลัวว่า ถ้าคุณธามรู้ว่าผมเกี่ยวข้องกับเรื่องราวในอดีตของคุณพ่อ... คุณธามอาจจะโทษผมไปด้วย" "โทษคุณ?" คุณธามทวนคำ "ใช่ครับ" อรุณรัศมีพยักหน้า "เพราะผม... เพราะผมเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนการบางอย่างของคุณพ่อ" คำพูดของอรุณรัศมีทำให้คุณธามตกใจ เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเรื่องจะซับซ้อนได้ถึงขนาดนี้ "เกี่ยวข้องอย่างไร" คุณธามถามอย่างใจเย็น พยายามควบคุมอารมณ์ "ตอนที่ผมยังเด็ก..." อรุณรัศมีเล่าต่อ "ผมเห็นความพยายามของคุณพ่อในการสร้างชื่อเสียง ผมเห็นความกดดันที่ท่านต้องแบกรับ และผมก็... ผมก็อยากจะช่วยท่าน" "ช่วยอย่างไร" "ผม... ผมได้ทำหน้าที่เป็นเหมือนผู้ช่วยของคุณพ่อในบางครั้ง" อรุณรัศมีกล่าว "ช่วยวางแผน ช่วยเก็บข้อมูล และผมก็... ได้เห็นบางอย่างที่ผมไม่ควรเห็น" คุณธามเงียบไป เขากำลังประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ มันเป็นเรื่องที่น่าตกใจและทำให้เขาต้องกลับมามองอรุณรัศมีในมุมมองที่แตกต่างออกไป "แล้วเรื่องที่คุณไม่บอกผม..." คุณธามถาม "มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนั้นด้วยหรือเปล่า" "ครับ" อรุณรัศมีพยักหน้า "ผมกลัวว่าถ้าคุณธามรู้ว่าผมเคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของคุณพ่อมาก่อน คุณธามอาจจะไม่ไว้ใจผมอีกเลย" คุณธามมองไปที่หน้าต่าง เขาเห็นภาพสะท้อนของตัวเอง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและคำถามมากมาย "ผม... ผมต้องการเวลา" คุณธามกล่าว "ผมต้องการเวลาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้" "ผมเข้าใจครับ" อรุณรัศมียอมรับ "ผมจะรอ" คุณธามเดินออกจากห้องทำงานไปอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเขากับอรุณรัศมีจะเป็นอย่างไรต่อไป ความลับที่ถูกเปิดเผยออกมานั้น ทำให้ทุกอย่างดูซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงความพยายามของอรุณรัศมีที่จะเปิดใจ เขาต้องใช้เวลาอีกสักพัก เพื่อที่จะก้าวข้ามกำแพงความไม่ไว้วางใจนี้ไปให้ได้

3,950 ตัวอักษร