"ขอบคุณค่ะ" นารากล่าวคำอำลา แล้วรีบออกจากห้องทำงานของคุณธาม เธอเดินเร็วขึ้นเมื่อได้ยินเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นภายในกระเป๋าถือ สัญญาณเตือนว่าได้เวลาที่เธอต้องรีบกลับบ้านแล้วจริงๆ เธอเดินออกมาจากอาคารสำนักงานใหญ่ของธาม กรุ๊ป ด้วยหัวใจที่พองโต รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าของเธออย่างมีความสุข เธอรู้สึกขอบคุณคุณธามอย่างสุดซึ้งที่เข้าใจและให้โอกาสเธอได้กลับบ้านเร็วขึ้นในวันนี้ เมื่อนาราเปิดประตูรถยนต์คันเล็กของเธอ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมที่เธอใช้ประจำก็ลอยมากระทบจมูก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามไล่ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักตลอดทั้งวันออกไป ก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์และขับรถออกจากลานจอดมุ่งหน้าไปยังบ้านเกิดของเธอ ถนนหนทางในเมืองหลวงช่วงเย็นวันศุกร์ค่อนข้างหนาแน่น แต่ดูเหมือนว่าวันนี้โชคจะเข้าข้างนารา รถราที่เคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้าก็ดูเหมือนจะเร็วกว่าปกติ เธอจึงมาถึงบ้านของคุณแม่ก่อนเวลาที่คาดการณ์ไว้เล็กน้อย "แม่คะ หนูมาแล้วค่ะ!" นาราตะโกนเรียกเสียงใสขณะที่เธอไขกุญแจประตูบ้านเข้าไป "อ้าว หลานรัก มาแล้วเหรอจ๊ะ" เสียงของคุณแม่ดังตอบกลับมาด้วยความยินดี "เร็วเหมือนโกหกเลยนะวันนี้" "ก็วันนี้แม่ให้กลับบ้านเร็วหน่อย หนูเลยรีบมาหาแม่ไงคะ" นาราตอบพลางเดินโผเข้ากอดคุณแม่ด้วยความคิดถึง "เป็นไงบ้างคะวันนี้" "ก็เรื่อยๆ จ้ะ ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ" คุณแม่ลูบหัวนาราเบาๆ "เหนื่อยไหมลูก วันนี้งานเยอะหรือเปล่า" "ก็เยอะตามปกตินั่นแหละค่ะ แต่ก็ไม่เหนื่อยจนเกินไป" นาราตอบ "เดี๋ยวหนูขอไปอาบน้ำก่อนนะคะ แล้วเรามาฉลองวันเกิดแม่กัน" "ได้เลยจ้ะ ไปอาบน้ำให้สดชื่นเลยนะ" คุณแม่ยิ้มรับ ขณะที่นารากำลังจะเดินขึ้นบันได จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของคุณธามที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขกก็ดังขึ้น เธอชะงักเท้าไปเล็กน้อย มองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ เห็นชื่อ 'คุณธาม' ปรากฏอยู่ นาราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย "สวัสดีค่ะ ท่านประธาน" นาราเอ่ยตอบเสียงเบา "คุณอยู่ที่ไหน" น้ำเสียงของคุณธามฟังดูติดจะหงุดหงิดเล็กน้อย "หนู... หนูเพิ่งกลับถึงบ้านค่ะ" นาราตอบตามตรง "กำลังจะไปอาบน้ำค่ะ" "แล้วเอกสารที่ผมให้คุณเตรียมล่ะ" คุณธามถามต่อ เสียงเข้มขึ้น "เอ่อ... คือ... หนูส่งให้ท่านประธานแล้วนะคะก่อนออกมาค่ะ" นาราตอบอย่างติดขัด เธอรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยที่ถูกถามแบบนี้ "ท่านประธานยังไม่ได้ตรวจสอบหรือคะ" "ผมยังไม่ได้ดู" คุณธามตอบเสียงเรียบ "ผมเพิ่งจะว่างดูเมื่อสักครู่ และพบว่ามีข้อผิดพลาดเล็กน้อยในหน้าสุดท้าย" นารารู้สึกตกใจ "ผิดพลาดเหรอคะ ตรงไหนคะ" "ตรงส่วนของการสรุปยอดขาย" คุณธามตอบ "ตัวเลขคลาดเคลื่อนไปเล็กน้อย คุณแน่ใจหรือว่าคุณตรวจสอบดีแล้ว" นารานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง เธอจำได้ว่าตัวเองได้ตรวจสอบเอกสารนั้นอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วจริงๆ "หนู... หนูมั่นใจค่ะท่านประธานว่าหนูได้ตรวจสอบแล้ว" "ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องตรวจสอบใหม่" คุณธามสั่งเสียงเฉียบ "ส่งไฟล์ที่แก้ไขแล้วมาให้ผมภายในสิบนาที" "แต่ว่า..." นาราอ้ำอึ้ง "หนูอยู่บ้านแล้วค่ะ และกำลังจะ... " "ผมไม่สนใจว่าคุณอยู่ที่ไหน" คุณธามพูดขัด "ผมต้องการเอกสารที่ถูกต้อง และผมต้องการมันเดี๋ยวนี้" น้ำเสียงของคุณธามเย็นชาจนนาราแทบจะแข็งทื่อ เธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่เขาไม่เข้าใจสถานการณ์ของเธอเลย "ค่ะ ท่านประธาน" เธอตอบรับเสียงเบา "หนูจะรีบจัดการให้ค่ะ" นารากดวางสายโทรศัพท์ แล้วถอนหายใจยาว เธอเดินกลับมาที่โต๊ะรับแขก หยิบกระเป๋าถือของเธอขึ้นมา เปิดโน้ตบุ๊กที่พกติดตัวมาด้วยทันที เธอต้องรีบแก้ไขข้อผิดพลาดนั้นให้เร็วที่สุด แม้ว่าเธอจะรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่ไม่ยุติธรรมก็ตาม "มีอะไรรึลูก" คุณแม่เดินลงมาเห็นนารากำลังง่วนอยู่กับโน้ตบุ๊ก "มีงานด่วนเหรอ" "ค่ะแม่" นารากล่าว "มีเอกสารสำคัญที่ต้องแก้ไขด่วนเลยค่ะ" "อ้าว แล้ววันเกิดแม่ล่ะ" คุณแม่ถามอย่างเป็นห่วง "ไม่เป็นไรค่ะแม่" นาราตอบ พยายามยิ้มให้กำลังใจคุณแม่ "หนูจัดการแค่แป๊บเดียว เดี๋ยวก็เสร็จค่ะ" นาราพิมพ์ดีดอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวของเธอกระพริบอยู่บนแป้นพิมพ์ เธอพยายามหาข้อผิดพลาดในเอกสารนั้นอย่างตั้งใจ จิตใจของเธอจดจ่ออยู่กับการแก้ไขตัวเลข จนแทบจะไม่ได้ยินเสียงคุณแม่ที่กำลังพูดคุยกับเธอ "แม่เตรียมอาหารไว้เพียบเลยนะวันนี้" คุณแม่พูด "ให้หลานรอหน่อยนะ เดี๋ยวแม่ไปอุ่นกับข้าวให้" "ขอบคุณค่ะแม่" นาราตอบเสียงอู้อี้ โดยที่สายตายังคงจ้องอยู่ที่หน้าจอ หลังจากนั้นประมาณห้านาที นาราก็พบข้อผิดพลาดนั้นจริงๆ มันเป็นเพียงข้อผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ในการคีย์ข้อมูล ซึ่งเกิดจากความรีบร้อนของเธอเอง เธอรีบแก้ไขมันอย่างรวดเร็ว แล้วส่งไฟล์ที่อัปเดตให้กับคุณธามอีกครั้ง "ท่านประธานคะ หนูได้แก้ไขเอกสารเรียบร้อยแล้วค่ะ" นาราส่งข้อความผ่านแอปพลิเคชันที่บริษัทใช้ เธอรอสักครู่ ก่อนที่ข้อความตอบกลับจากคุณธามจะปรากฏขึ้นมา "ดี" เพียงคำสั้นๆ ทำให้หัวใจของนาราโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง เธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่เขาไม่ได้กล่าวอะไรมากกว่านี้ แต่ก็เข้าใจว่านี่คือลักษณะการทำงานของคุณธาม "แม่คะ หนูเสร็จแล้วค่ะ" นารากล่าวกับคุณแม่ที่กำลังจัดสำรับอาหารอยู่ "ขอโทษที่ทำให้รอนะคะ" "ไม่เป็นไรจ้ะ รีบมานั่งทานข้าวเร็วเข้า" คุณแม่ยิ้ม "วันนี้เราจะฉลองวันเกิดแม่ให้เต็มที่ไปเลย" นารานั่งลงที่โต๊ะอาหาร เธอพยายามจะลืมเรื่องงานและเรื่องของคุณธามไปเสีย เธอต้องการใช้เวลาที่มีค่านี้อยู่กับคุณแม่ให้เต็มที่ แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็อดคิดไม่ได้ว่า ทำไมคุณธามถึงเข้มงวดกับเธอมากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เธอเพิ่งจะเข้ามาทำงานได้ไม่นาน ระหว่างที่เธอกำลังทานอาหารเย็นไปพร้อมกับคุณแม่ จู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาดู เป็นข้อความจากคุณธามอีกครั้ง "พรุ่งนี้เช้า 8.30 น. มาพบผมที่ห้องทำงาน" นาราถอนหายใจเบาๆ รู้ดีว่าวันพรุ่งนี้คงจะไม่ง่ายนักสำหรับเธอ