วันเวลาผ่านไปอีกระยะหนึ่ง นารายังคงทำหน้าที่ผู้ช่วยของคุณธามอย่างดีที่สุด เธอเรียนรู้งานต่างๆ มากมาย และเริ่มเข้าใจวิธีการทำงานของคุณธามมากขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าเขาจะยังคงรักษาบุคลิกที่เย็นชาและมีระยะห่างอยู่เสมอ แต่เธอก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวเขา บางครั้งเมื่อเธอทำอะไรที่ถูกใจ หรือแสดงความสามารถในการทำงานออกมาได้อย่างน่าประทับใจ แววตาของคุณธามก็ดูอ่อนลงไปเล็กน้อย ราวกับมีประกายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในดวงตาคู่นั้น เช้าวันหนึ่ง นารามาถึงออฟฟิศตามปกติ เธอพบว่าคุณธามกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้กำลังทำงานตามปกติ เขากำลังถือกรอบรูปใบหนึ่งอยู่ และมองเข้าไปในนั้นด้วยท่าทีที่นิ่งสงบ "สวัสดีค่ะ ท่านประธาน" นาราเอ่ยทักทายอย่างแผ่วเบา คุณธามเงยหน้าขึ้นมามองเธอเล็กน้อย เขาไม่ได้แสดงท่าทีตกใจ หรือหงุดหงิดที่เธอเข้ามาในห้องทำงานโดยไม่ทันตั้งตัว "มาแล้วรึ" เขาตอบเสียงเรียบ "ค่ะ" นาราเดินเข้าไปใกล้ "ท่านประธานมองอะไรอยู่คะ" เธอถามด้วยความสงสัย คุณธามวางกรอบรูปใบนั้นลงบนโต๊ะทำงาน "รูปแม่ของผม" เขาตอบสั้นๆ นาราไม่เคยรู้เรื่องเกี่ยวกับครอบครัวของคุณธามมาก่อน เธอทราบเพียงว่าเขาเป็นลูกคนเดียว และมีฐานะร่ำรวยมาก "คุณแม่ของท่านประธานสวยมากค่ะ" เธอชมด้วยความจริงใจ คุณธามมองรูปนั้นอีกครั้ง "เธอจากไปนานแล้ว" เขาพูดเสียงแผ่วเบา เป็นครั้งแรกที่นาราได้ยินน้ำเสียงของคุณธามที่ฟังดูเศร้าสร้อยเช่นนี้ "หนู... หนูเสียใจด้วยนะคะ" นาราพูดอย่างนึกเห็นใจ เธอรู้สึกอยากจะปลอบเขา แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร คุณธามถอนหายใจเบาๆ "คุณเข้ามาทำงานกับผมได้สักพักแล้ว" เขาพูด เปลี่ยนเรื่องสนทนา "ผมต้องการจะทดสอบอะไรบางอย่าง" "ทดสอบอะไรคะ" นาราถาม "ผมต้องการดูว่าคุณสามารถรับมือกับสถานการณ์ที่คาดไม่ถึงได้หรือไม่" คุณธามตอบ "พรุ่งนี้ผมจะเดินทางไปต่างจังหวัดเพื่อดูงานที่สาขาของเรา" "ค่ะ" นาราพยักหน้า "ผมต้องการให้คุณเตรียมแผนการเดินทางทั้งหมด" คุณธามพูด "แต่มีข้อแม้ว่า ตั๋วเครื่องบินเต็มหมดแล้ว และรถไฟก็เช่นกัน คุณต้องหาทางอื่น" นารารู้สึกท้าทาย "ทางอื่น... หมายถึงอะไรคะ" "คุณต้องหาพาหนะอื่นที่จะพาเราไปถึงที่หมายให้ได้ภายในเวลาที่กำหนด" คุณธามกล่าว "ผมจะให้เวลาคุณจนถึงเย็นนี้" นารามองหน้าคุณธาม เธอรู้สึกว่าเขาต้องการจะทดสอบเธอจริงๆ แต่เธอก็พร้อมที่จะรับคำท้า "ค่ะ ท่านประธาน ดิฉันจะทำอย่างเต็มที่ค่ะ" ตลอดทั้งวัน นาราหมกมุ่นอยู่กับการค้นหาวิธีเดินทาง คุณธามสั่งงานอื่นๆ ให้เธอทำเป็นระยะๆ แต่ก็ไม่ได้เร่งรีบอะไรเป็นพิเศษ ราวกับว่าเขากำลังรอคอยผลลัพธ์จากการทดสอบของเขาอยู่ เมื่อถึงช่วงบ่าย นาราได้ค้นพบข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับเส้นทางที่สามารถเดินทางได้ เธอเดินเข้าไปในห้องทำงานของคุณธามด้วยท่าทางที่มั่นใจ "ท่านประธานคะ" นาราเอ่ย "ดิฉันพบวิธีเดินทางแล้วค่ะ" คุณธามเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสาร "ว่ามา" "คือ... เส้นทางนั้นมีรถทัวร์สายตรงที่วิ่งในช่วงกลางคืนค่ะ" นาราอธิบาย "แม้ว่าจะเป็นการเดินทางที่ยาวนานกว่าปกติ แต่ก็จะถึงที่หมายตรงเวลาค่ะ" คุณธามพิจารณาข้อมูลของนารา "รถทัวร์เหรอ" เขาพึมพำ "ไม่ค่อยสะดวกสบายเท่าไหร่" "แต่เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เราไปถึงที่หมายได้ทันเวลาค่ะ" นาราตอบ "และดิฉันได้จองตั๋วไว้แล้วค่ะ" คุณธามมองนาราด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "คุณแน่ใจหรือว่าคุณจะรับไหวกับการเดินทางแบบนั้น" "หนูไม่เคยกลัวความลำบากค่ะท่านประธาน" นาราตอบอย่างหนักแน่น "ขอเพียงแค่ได้ทำหน้าที่ของหนูให้ดีที่สุด" คุณธามเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ดี" เขาพูด "งั้นก็เตรียมตัวให้พร้อม" ในคืนนั้น นาราและคุณธามเดินทางด้วยรถทัวร์ไปยังต่างจังหวัด การเดินทางเต็มไปด้วยความลำบากและไม่สะดวกสบายอย่างที่คุณธามคาดการณ์ไว้ แต่ทั้งสองคนก็สามารถรักษาความสงบและทำหน้าที่ของตนเองได้ ขณะที่รถทัวร์กำลังแล่นผ่านถนนที่มืดมิด จู่ๆ รถก็เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย รถเสียหลักเล็กน้อย ทำให้ผู้โดยสารในรถตกใจ นาราตกใจมาก แต่เธอก็พยายามตั้งสติ เธอหันไปมองคุณธาม เห็นเขานั่งนิ่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดแต่ก็ไม่ได้ตื่นตระหนก "ท่านประธานคะ ท่านเป็นอะไรหรือเปล่าคะ" นาราถามด้วยความเป็นห่วง คุณธามส่ายหน้า "ผมไม่เป็นไร" เขาตอบ "คุณล่ะ" "หนูก็ไม่เป็นไรค่ะ" นาราตอบ คุณธามมองนาราอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาดูมีความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย มันไม่ใช่ความเย็นชาที่คุ้นเคย แต่เป็นความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่านั้น "คุณ..." คุณธามเริ่มพูด แต่ก็หยุดไป ราวกับว่าเขากำลังต่อสู้กับตัวเอง นาราเงียบรอฟัง เขาจะพูดอะไรต่อ "ขอบคุณ" คุณธามพูดในที่สุด "ที่ยังใจเย็น" คำขอบคุณที่เรียบง่ายนั้น ทำให้หัวใจของนาราสั่นสะเทือนเล็กน้อย เธอไม่เคยคาดคิดว่าคุณธามจะกล่าวคำนี้กับเธอ การเดินทางยังคงดำเนินต่อไป แม้จะเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน แต่นาราก็รู้สึกว่า การเดินทางครั้งนี้ได้มอบบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญให้กับเธอ มันคือความเข้าใจและความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างเธอกับคุณธาม เงาในดวงตาของคุณธามที่เธอเคยเห็นว่ามีแต่ความเย็นชา กำลังค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปอย่างช้าๆ