รถตู้ VIP สีดำสนิทจอดเทียบท่าอยู่หน้าอาคารสำนักงาน รถมองดูหรูหราและกว้างขวาง คนขับรถในชุดเครื่องแบบสุภาพ ยืนรออยู่หน้าประตูรถ เมื่อเห็นนาราและคุณธามเดินออกมา เขาก็รีบเปิดประตูรถตู้ให้ "สวัสดีครับท่านประธาน สวัสดีครับคุณผู้หญิง" คนขับรถกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงนอบน้อม "สวัสดีครับ" คุณธามตอบรับ ก่อนจะก้าวขึ้นรถไป นาราตามเข้าไปติดๆ ภายในรถตกแต่งอย่างหรูหรา เบาะนั่งบุด้วยหนังอย่างดี มีระบบปรับอากาศที่เย็นสบาย และยังมีจอโทรทัศน์ขนาดเล็กติดตั้งอยู่ด้านหน้า "สะดวกสบายดีนะ" คุณธามกล่าวขณะที่นั่งลงที่เบาะด้านใน นารานั่งลงข้างๆ เขา รู้สึกได้ถึงความผ่อนคลายที่ค่อยๆ เข้ามาแทนที่ความตึงเครียด "นี่คือแผนการเดินทางทั้งหมดครับ" นาราหยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋า "รวมถึงเบอร์ติดต่อของคนขับ และข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่ที่เราจะไปค่ะ" คุณธามรับเอกสารไปดู "คุณเตรียมพร้อมดีมาก" เขากล่าว น้ำเสียงของเขาฟังดูราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความพอใจที่นาราสัมผัสได้ รถตู้เคลื่อนตัวออกจากอาคารอย่างนุ่มนวล สภาพการจราจรช่วงเช้าค่อนข้างหนาแน่น แต่คนขับรถดูเหมือนจะชำนาญเส้นทางเป็นอย่างดี เขาใช้เส้นทางลัดเลี่ยงการจราจรได้อย่างคล่องแคล่ว "คุณธามคะ" นาราหันไปหาเขา "ท่านประธานอยากจะให้หนูเตรียมเอกสารเพิ่มเติมอะไรอีกไหมคะ" คุณธามมองออกไปนอกหน้าต่าง "ไม่แล้ว" เขาตอบ "ทุกอย่างที่จำเป็น ผมเห็นคุณเตรียมไว้หมดแล้ว" "ค่ะ" นารายิ้มบางๆ เธอรู้สึกดีใจที่เขาชม บทสนทนาบนรถเงียบลงไปพักหนึ่ง ต่างคนต่างก็จดจ่ออยู่กับความคิดของตัวเอง นาราพยายามสังเกตสีหน้าของคุณธาม เธอพบว่าใบหน้าของเขาดูผ่อนคลายมากกว่าปกติ ราวกับว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่ได้เป็นภาระสำหรับเขา "ท่านประธานคะ" นาราเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "หากมีอะไรให้หนูช่วย ท่านประธานบอกได้เลยนะคะ" คุณธามหันมามองเธอ "คุณเป็นผู้ช่วยที่ดี" เขาพูด "คุณทำในสิ่งที่ควรจะทำ และทำได้ดีด้วย" คำชมอีกครั้งทำให้นารารู้สึกใจเต้นเบาๆ "หนูดีใจที่ท่านประธานพอใจค่ะ" "ผมไม่เคยพอใจอะไรง่ายๆ นะ" คุณธามพูดทิ้งท้าย ทำให้นารายิ่งรู้สึกประหลาดใจ การเดินทางดำเนินไปเรื่อยๆ ทิวทัศน์นอกหน้าต่างค่อยๆ เปลี่ยนจากตึกสูงเสียดฟ้า กลายเป็นทุ่งนาเขียวขจี และภูเขาที่ทอดตัวสลับซับซ้อน นาราเริ่มรู้สึกถึงความสงบที่แผ่ซ่านเข้ามา "คุณชอบธรรมชาติแบบนี้ไหม" คุณธามถามขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน นาราหันไปมองเขา "หนูชอบค่ะ มันทำให้รู้สึกผ่อนคลายดี" "ผมก็เหมือนกัน" คุณธามตอบ "แต่ผมไม่ค่อยมีโอกาสได้มาสัมผัสเท่าไร" "ทำไมคะ" นาราอดถามไม่ได้ คุณธามนิ่งไปครู่หนึ่ง "งานยุ่ง" เขาตอบสั้นๆ "และ... ไม่มีใครให้มาด้วย" ประโยคสุดท้ายนั้นทำให้นารารู้สึกสะดุดเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกโดดเดี่ยวที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของคุณธาม "ถ้ามีโอกาส หนูว่าท่านประธานน่าจะลองหาเวลาพักผ่อนนะคะ" นาราเสนอ "การได้เห็นอะไรสวยๆ งามๆ แบบนี้ อาจจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้นก็ได้ค่ะ" คุณธามมองเธอ "คุณเป็นคนมองโลกในแง่ดีเสมอ" เขากล่าว "หนูแค่คิดว่า ชีวิตควรจะมีความสุขบ้างค่ะ" นาราตอบ "ถึงแม้ว่าจะมีเรื่องเครียดๆ หรือเรื่องยากๆ เข้ามา แต่เราก็ควรจะหาข้อดีเล็กๆ น้อยๆ ของมันให้เจอ" คุณธามเงียบไป เขาไม่ได้โต้แย้งคำพูดของเธอ แต่นาราเห็นแววตาของเขาสะท้อนภาพทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ราวกับกำลังคิดทบทวนอะไรบางอย่าง พวกเขาเดินทางต่อไปอีกหลายชั่วโมง จนกระทั่งใกล้จะถึงจุดหมายปลายทาง "พักก่อนไหม" คุณธามถาม "เราแวะทานข้าวกลางวันที่ร้านริมทางสักร้าน" "ดีเลยค่ะ" นาราเห็นด้วย "หนูก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน" คนขับรถเลี้ยวรถเข้าไปจอดที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ริมถนน บรรยากาศของร้านเป็นแบบบ้านๆ ดูสะอาดสะอ้าน และมีกลิ่นหอมของอาหารลอยมาแตะจมูก "สั่งเลยครับ" คนขับรถยื่นเมนูให้กับนารา นารารับเมนูมาดู "มีอาหารพื้นเมืองอะไรแนะนำบ้างคะ" "ของที่นี่เด็ดๆ ก็มี แกงป่าไก่บ้าน ปลาทอดสมุนไพร แล้วก็ลาบหมูครับ" คนขับรถแนะนำ "งั้นขอสั่งเป็นลาบหมูกับแกงป่าไก่บ้านนะคะ" นาราตัดสินใจ "สำหรับท่านประธานล่ะครับ" คุณธามมองเมนู "เอาเป็นข้าวผัดทะเลแล้วกัน" อาหารมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว ทั้งสามคนเริ่มทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย ลาบหมูรสจัดจ้าน และแกงป่าไก่บ้านที่เผ็ดร้อน ทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที "อร่อยมากเลยค่ะ" นาราเอ่ยชม "ใช่" คุณธามพยักหน้าเห็นด้วย "รสชาติจัดจ้านดี" นี่เป็นครั้งแรกที่นาราได้เห็นคุณธามทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยเช่นนี้ ปกติเขาจะทานอาหารอย่างรวดเร็ว และดูไม่ค่อยมีความสุขกับการทานอาหารเท่าไรนัก หลังอาหารกลางวัน พวกเขาก็เดินทางต่อไป และในที่สุด รถตู้ก็เดินทางมาถึงจังหวัดที่พวกเขาต้องการจะไปในช่วงบ่ายแก่ๆ "ถึงที่หมายแล้วครับ" คนขับรถประกาศ นารารู้สึกโล่งใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน "ขอบคุณมากค่ะ" เธอกล่าวกับคนขับรถ "ไม่เป็นไรครับ" คุณธามลงจากรถ มองไปรอบๆ บริเวณนั้น "ดูเหมือนว่าที่นี่จะเงียบสงบกว่าที่คิดนะ" "ค่ะ" นาราเห็นด้วย "แต่ก็เป็นบรรยากาศที่ดีสำหรับการทำงานค่ะ" คุณธามหันมามองนารา "คุณทำได้ดีมาก" เขาพูด "ผมไม่ผิดหวังเลย" คำชมจากคุณธาม ทำให้หัวใจของนาราสว่างไสว เธอรู้สึกว่าการเดินทางครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การเดินทางไปทำงาน แต่เป็นการเดินทางที่ทำให้เธอได้เรียนรู้ และได้รับการยอมรับจากเขา