แสงไฟฉายส่องลอดผ่านความมืดสลัวของโกดัง เผยให้เห็นภาพของลังไม้ที่วางซ้อนกันสูงเสียดเพดาน กลิ่นอายของความเก่าแก่และฝุ่นละอองลอยฟุ้งกระจายไปทั่ว วินนำพริมรสาและสันติฝ่าฟันเข้าไปในซอกหลืบที่ซับซ้อนของโกดัง ราวกับกำลังเล่นเกมซ่อนหาที่เดิมพันด้วยชีวิต "ตรงนี้!" วินกระซิบเสียงเบา พลางชี้ไปยังช่องระบายอากาศขนาดใหญ่ที่อยู่ผนังด้านในสุด "เราจะออกทางนี้" "แต่...มันเล็กเกินไปนะคะ" พริมรถากล่าวด้วยน้ำเสียงกังวล "ฉันจะออกไปได้อย่างไร" "คุณไม่ต้องห่วง" วินตอบ "ผมจะช่วยคุณเอง" เสียงตะโกนและเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ บ่งบอกว่าศัตรูของพวกเขากำลังใกล้เข้ามาทุกที วินเร่งมือรีบเปิดฝาช่องระบายอากาศออก เขาผลักพริมรสาเข้าไปก่อน สันติพยายามช่วยประคองเธอจากด้านหลัง "คุณวินคะ แล้วคุณล่ะคะ?" พริมรถาหันกลับมาถามด้วยความเป็นห่วง "ผมจะตามไป" วินตอบ "คุณสองคนไปก่อนเลย" วินหันไปมองทางที่พวกเขาเข้ามา เสียงปืนดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว ทำให้เขาใจหายวาบ "แย่แล้ว! โตมร!" เขาอุทาน วินไม่รอช้า เขาพยายามมุดเข้าช่องระบายอากาศอย่างรวดเร็ว แต่ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่กว่า และแฟ้มเอกสารที่เขายังคงถือไว้อยู่ ทำให้การเคลื่อนไหวของเขาเป็นไปอย่างยากลำบาก "คุณวิน! เร็วเข้า!" เสียงสันติร้องเรียกจากด้านใน วินพยายามอย่างเต็มที่ เขาใช้ข้อศอกและหัวดันตัวให้ก้าวไปข้างหน้า เสียงเสียดสีกับแผ่นโลหะดังน่ารำคาญ แต่เขาก็ไม่สนใจ สิ่งเดียวที่เขาคิดในตอนนี้คือการพาพริมรสาและสันติไปให้ถึงที่ปลอดภัย ขณะที่เขากำลังจะพ้นจากช่องระบายอากาศ เขาก็ได้ยินเสียงประตูโกดังถูกกระแทกอย่างแรง ราวกับมีคนใช้ของหนักทุบเข้าไป "เปิดประตู! เดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนดุดันดังมาจากด้านนอก วินรีบเร่งความเร็ว เขาผลักตัวเองออกมาจากช่องระบายอากาศ และพบว่าตัวเองกำลังอยู่ในทางเดินแคบๆ อีกแห่งหนึ่งที่มืดมิดไม่แพ้กัน "คุณหนู! คุณสันติ! พวกคุณอยู่ไหน!" เขาตะโกนถาม "เราอยู่ตรงนี้ค่ะ!" เสียงพริมรถาตอบกลับมา "เราเจอทางเดินแล้ว!" วินรีบวิ่งตามเสียงไป เขาพบว่าพริมรสาและสันตินั่งหลบอยู่หลังกองกล่องไม้เก่าๆ "มีคนเข้ามาในโกดังแล้ว" วินบอก "เราต้องรีบออกจากที่นี่" "แต่จะไปทางไหนคะ?" สันติถาม "ผมคิดว่าทางออกน่าจะอยู่ด้านหลังสุดของโกดัง" วินกล่าว "เราต้องเดินลุยเข้าไป" วินนำทางทั้งสองคนเดินลึกเข้าไปในโกดังเรื่อยๆ พวกเขาได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนดังมาจากทุกทิศทาง ราวกับว่าพวกเขากำลังถูกไล่ล่าจากทุกมุม "นี่มันเหมือนกับอยู่ในเขาวงกตจริงๆ" พริมรถาพึมพำ "เราจะหนีไปได้จริงๆ เหรอคะ" "เราต้องหนีให้ได้" วินตอบอย่างมั่นใจ "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณได้เด็ดขาด" ในขณะที่กำลังเดินต่อไปนั้นเอง วินก็สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติที่ผนังด้านหนึ่ง มันดูเหมือนเป็นประตูบานเล็กๆ ที่ถูกซ่อนเอาไว้ "ตรงนั้น!" เขากล่าว "ผมว่านั่นอาจจะเป็นทางออก" วินเดินเข้าไปใกล้ผนังนั้น เขาใช้มือดันผนังดู และพบว่ามันขยับได้จริงๆ "นี่มันประตูที่ซ่อนอยู่!" เขาร้องขึ้น วินออกแรงดันประตูนั้นอย่างเต็มที่ และทันใดนั้น ประตูบานนั้นก็เปิดออก เผยให้เห็นแสงสว่างจากภายนอก "เราเจอทางออกแล้ว!" ทั้งสามคนรีบวิ่งออกไปนอกโกดัง พวกเขาพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ริมแม่น้ำ มีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องนำทางเท่านั้น "ข้างนอกนี่มัน...มันคือท่าเรือเก่า" สันติกล่าว "ใช่" วินตอบ "เราต้องหาทางข้ามแม่น้ำไป" แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้วางแผนต่อ เสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" ทั้งสามคนหันไปมองด้วยความตกใจ ภาพที่เห็นทำเอาพริมรสาถึงกับหน้าซีดเผือด "ลิลลี่!" วินอุทาน ลิลลี่เดินออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเธอฉายแววแห่งความแค้นและความพึงพอใจ เธอยืนอยู่ข้างๆ ชายร่างใหญ่สวมชุดดำหลายคน "คิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอ วิน" ลิลลี่กล่าวเสียงเย็น "คิดผิดแล้วล่ะ" "คุณทำอะไรกับโตมร!" วินถามเสียงเข้ม "อ้อ เพื่อนแกน่ะเหรอ" ลิลลี่ยิ้มมุมปาก "เขาคงกำลังสนุกกับการเล่นซ่อนหากับลูกน้องฉันอยู่ล่ะมั้ง" "ปล่อยเขาไปเดี๋ยวนี้นะ!" วินขู่ "ทำไมฉันต้องทำ" ลิลลี่หัวเราะ "ในเมื่อแกมีของที่ฉันต้องการอยู่กับตัว" เธอชี้นิ้วมาที่แฟ้มเอกสารในมือของวิน "คุณไม่มีทางได้มันไป!" วินพูด "งั้นก็หมายความว่าฉันต้องเอาไปจากแก" ลิลลี่สั่งลูกน้องของเธอ "จัดการซะ!" ลูกน้องของลิลลี่พุ่งเข้ามาหาราวกับหมาป่า วินผลักพริมรสาและสันติไปข้างหลัง "ถอยไป!" เขาตะโกน วินต่อสู้กับลูกน้องของลิลลี่อย่างดุเดือด แม้จะมีจำนวนน้อยกว่า แต่เขาก็ต่อสู้ด้วยความคล่องแคล่วและดุดัน พริมรสาและสันติมองดูเหตุการณ์ด้วยความตื่นตระหนก "คุณวิน!" พริมรถาร้องเรียกเมื่อเห็นวินถูกลูกน้องคนหนึ่งใช้ไม้ฟาดเข้าที่สีข้าง "ฉันไม่เป็นไร!" วินตะโกนกลับ เขาใช้ท่อนแขนปัดป้องการโจมตี และสวนกลับด้วยหมัดหนักๆ ระหว่างการต่อสู้ วินสังเกตเห็นเรือเล็กๆ ลำหนึ่งจอดอยู่ริมท่าเรือ "คุณหนู! คุณสันติ! ไปที่เรือนั่นเร็ว!" เขาตะโกน พริมรสาและสันติไม่รอช้า รีบวิ่งไปที่เรือเล็ก ลิลลี่เห็นท่าไม่ดีจึงตะโกนสั่งให้ลูกน้องของเธอหยุดการต่อสู้ และรีบไปจับตัวพริมรสา "อย่าให้พวกมันหนีไปได้!" ลิลลี่สั่ง วินเห็นดังนั้นจึงตัดสินใจ เขาปล่อยหมัดสุดท้ายเข้าใส่ลูกน้องที่กำลังจะคว้าตัวพริมรสา และรีบวิ่งไปที่เรือด้วยความเร็วสูง "ไปกันเถอะ!" วินตะโกน เขาโดดขึ้นเรือ และรีบสตาร์ทเครื่องยนต์ เรือเล็กแล่นออกไปจากท่าเรืออย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ลิลลี่และลูกน้องยืนมองอย่างหัวเสีย "แกหนีไปไม่ได้หรอกวิน!" ลิลลี่ตะโกนไล่หลัง "แกจะเสียใจที่ทำแบบนี้!" วินไม่ตอบอะไร เขามุ่งหน้าต่อไปยังอีกฝั่งของแม่น้ำ โดยมีแฟ้มเอกสารสำคัญอยู่ในมือ และมีพริมรสาและสันตินั่งอยู่ข้างๆ