ตอนที่ 15 — คำสารภาพจากใจ
สายลมเย็นๆ พัดมาปะทะใบหน้าของพริมรสา เธอมองไปยังผืนน้ำที่กว้างใหญ่เบื้องหน้า สลับกับมองไปยังวินที่กำลังบังคับเรือเล็กอย่างชำนาญ เสียงเครื่องยนต์เรือดังสม่ำเสมอ ตัดกับเสียงคลื่นที่ซัดสาดเบาๆ
"เรา...เราปลอดภัยแล้วใช่ไหมคะคุณวิน" พริมรถาถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความกังวลเจือปน
"ปลอดภัยแล้วครับคุณหนู" วินตอบ พลางหันมายิ้มให้เธอ "อย่างน้อยก็ตอนนี้"
"แล้ว...แล้วคุณโตมรล่ะคะ" สันติถาม "เขาจะเป็นอย่างไรบ้าง"
วินถอนหายใจ "ผมหวังว่าเขาจะปลอดภัย" เขาบอก "ผมได้บอกให้เขาไปทางอื่นแล้วก่อนที่พวกนั้นจะเข้ามา"
"คุณวินคะ" พริมรถากล่าวขึ้น "เอกสารพวกนั้น...มันจริงอย่างที่คุณว่าจริงๆ เหรอคะ"
วินพยักหน้า "จริงครับ" เขาตอบ "ลิลลี่วางแผนที่จะยึดครองธุรกิจของคุณพ่อผมมานานแล้ว เธอใช้ทุกวิถีทาง ทั้งการทุจริต การฉ้อโกง และการฟอกเงิน"
"แล้วทำไมคุณพ่อถึงเก็บเอกสารพวกนั้นไว้" พริมรถาถาม "ทำไมท่านไม่จัดการกับลิลลี่ตั้งแต่แรก"
"คุณพ่ออาจจะยังไม่แน่ใจในหลักฐาน หรือไม่ก็อาจจะยังไม่พร้อมที่จะเปิดโปงเรื่องนี้" วินอธิบาย "ท่านอาจจะกำลังรอเวลาที่เหมาะสม"
"แล้วตอนนี้...เราจะนำเอกสารพวกนี้ไปให้ใครคะ" สันติถาม
"ผมจะนำไปให้ผู้ใหญ่ที่ไว้ใจได้" วินบอก "คนที่สามารถช่วยจัดการเรื่องนี้ได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย"
"คุณหมายถึง...คุณท่านสมศักดิ์ใช่ไหมคะ" พริมรถาถาม
"ใช่ครับ" วินตอบ "ท่านเป็นคนเดียวที่ผมเชื่อใจได้ในตอนนี้ ท่านรู้จักคุณพ่อผมดี และน่าจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด"
เรือเล็กค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่ฝั่งอีกด้านหนึ่งของแม่น้ำ ที่นั่นเป็นท่าเรือขนาดเล็กที่ดูเงียบสงบกว่าที่พวกเขาจากมา วินจอดเรือ และทั้งสามคนก็ก้าวลงจากเรือ
"เราต้องรีบไปหาท่านสมศักดิ์" วินกล่าว "ก่อนที่ลิลลี่จะรู้ว่าเรามาอยู่ที่นี่"
พวกเขาเดินออกจากท่าเรือเล็ก และมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของคุณท่านสมศักดิ์ ระหว่างทาง พริมรสาได้แต่คิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเธอจะพลิกผันไปได้ขนาดนี้
เมื่อมาถึงคฤหาสน์ของคุณท่านสมศักดิ์ พวกเขาก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น คุณท่านสมศักดิ์เป็นชายสูงวัย ใบหน้าใจดี ดวงตาเต็มไปด้วยความเฉลียวฉลาด
"วิน! เจ้ามาทำอะไรที่นี่" คุณท่านสมศักดิ์ทักทายด้วยความประหลาดใจ "แล้วนี่ใครกัน"
"ท่านสมศักดิ์ครับ" วินกล่าว "ผมมีเรื่องสำคัญจะเรียนให้ท่านทราบ"
วินเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คุณท่านสมศักดิ์ฟัง พร้อมทั้งยื่นแฟ้มเอกสารให้ท่านดู คุณท่านสมศักดิ์รับฟังอย่างตั้งใจ เมื่ออ่านเอกสารแล้ว ใบหน้าของท่านก็ฉายแววแห่งความโกรธ
"ไอ้ลิลลี่! นางกล้าทำถึงขนาดนี้เชียวหรือ" คุณท่านสมศักดิ์กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ข้าจะปล่อยนางไว้ไม่ได้เด็ดขาด"
"ผมขอให้ท่านช่วยจัดการเรื่องนี้ด้วยครับ" วินกล่าว "ผมเชื่อว่าท่านจะทำได้"
คุณท่านสมศักดิ์พยักหน้า "ไม่ต้องห่วง วิน" ท่านบอก "ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง"
หลังจากนั้น คุณท่านสมศักดิ์ก็รีบดำเนินการตามกฎหมาย เขาได้ประสานงานกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ และใช้เอกสารที่วินนำมาเป็นหลักฐานในการดำเนินคดีกับลิลลี่
การต่อสู้ทางกฎหมายดำเนินไปอย่างเข้มข้น ลิลลี่พยายามที่จะแก้ต่างและหาทางหลีกเลี่ยงความผิด แต่หลักฐานที่วินนำมานั้นแข็งแกร่งเกินกว่าจะปฏิเสธได้
ในที่สุด ลิลลี่ก็ถูกจับกุมตัว และถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย ธุรกิจของเธอถูกตรวจสอบ และความจริงทั้งหมดก็ถูกเปิดเผย
พริมรสาได้กลับไปใช้ชีวิตอย่างปกติอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่เคยลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้น และไม่เคยลืมความกล้าหาญของวิน
"คุณวินคะ" พริมรถาเอ่ยขึ้น หลังจากที่ทุกอย่างคลี่คลายแล้ว "ฉันอยากจะขอบคุณคุณจริงๆ"
"ไม่เป็นไรครับคุณหนู" วินตอบ "ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมต้องทำ"
"แต่คุณเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยฉัน" พริมรถากล่าว "ฉันไม่รู้จะตอบแทนคุณอย่างไรดี"
วินมองเข้าไปในดวงตาของพริมรสา รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา "คุณหนูครับ" เขาเอ่ยเสียงนุ่ม "คุณหนูไม่ต้องตอบแทนอะไรผมทั้งนั้น"
"แต่..."
"ผมทำทั้งหมดนี้...เพราะผมรักคุณ" วินสารภาพออกมาตรงๆ
คำพูดนั้นทำเอาพริมรสาถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอไม่เคยคิดเลยว่าวินจะรู้สึกแบบนี้กับเธอ
"คุณ...คุณพูดจริงหรือคะ" พริมรถาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"จริงครับ" วินตอบ "ผมรักคุณมาตลอด แต่ผมไม่กล้าบอก เพราะผมรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้"
"ทำไมมันถึงเป็นไปไม่ได้คะ" พริมรถาถาม "คุณเป็นใคร เป็นบอดี้การ์ดของฉัน แต่...ฉันก็รู้สึกดีกับคุณเหมือนกัน"
วินมองพริมรสาด้วยความหวัง "คุณหมายความว่า..."
"ใช่ค่ะ" พริมรถากล่าว "ฉันก็รู้สึกดีกับคุณเหมือนกัน"
วินไม่รอช้า เขาโน้มตัวเข้าไปจุมพิตพริมรสาอย่างอ่อนโยน จุมพิตนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน
ทั้งสองคนยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดยามเย็น มองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้
"เราจะทำอย่างไรต่อไปคะ" พริมรถาถามหลังจากที่จุมพิตจบลง
"เราจะเริ่มสร้างอนาคตร่วมกัน" วินตอบ "เราจะสู้ไปด้วยกัน"
เรื่องราวของวินและพริมรสาได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะนายจ้างและบอดี้การ์ดอีกต่อไป แต่ในฐานะคนที่รักกัน และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเข้ามาในชีวิตด้วยกัน
4,041 ตัวอักษร