"ดูเหมือนว่าเขาจะถูกบังคับให้ไปที่นั่น" เงาพูดต่อ "ลิลลี่กับสมุนของเธออยู่ที่นั่นด้วย" "ผมกำลังไปเดี๋ยวนี้!" วินกล่าวอย่างฉับพลัน เขาหันไปมองพริมรสา ใบหน้าของเขาฉายแววแห่งความกังวลที่ต้องจากเธอไปอีกครั้ง "คุณวินคะ" พริมรสาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใย "คุณจะไปไหนคะ" "ผมต้องไปช่วยคุณโตมรครับคุณหนู" วินตอบ "เขาตกอยู่ในอันตราย" "ให้ฉันไปด้วยนะคะ" พริมรสาเสนอทันที "ฉันต้องไปเจอเขา" "ไม่ได้ครับคุณหนู" วินปฏิเสธอย่างหนักแน่น "ที่นั่นอันตรายเกินไป ผมจะไม่ยอมให้คุณหนูไปเสี่ยงอันตรายเด็ดขาด" "แต่คุณโตมร..." พริมรสาพยายามจะแย้ง "ผมจะไปจัดการเรื่องนี้ให้ดีที่สุดครับ" วินกล่าว "คุณหนูอยู่ที่นี่กับสันติ ปลอดภัยที่สุดแล้ว" วินไม่รอฟังคำตอบ เขาหมุนตัวและรีบตรงไปยังประตูทันที พริมรสาได้แต่ยืนมองตามหลังเขาไปด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว เธอรู้ดีว่าวินกำลังจะไปเผชิญหน้ากับอันตรายอีกครั้ง วินรีบขับรถไปยังโกดังร้างที่เงาบอก เขารวบรวมสติและวางแผนการเข้าช่วยเหลืออย่างรวดเร็ว "เงา รายงานสถานการณ์ล่าสุด" เขาเอ่ยผ่านวิทยุสื่อสาร "ลิลลี่อยู่ที่นั่นกับลูกน้องประมาณห้าคน" เงาตอบ "และดูเหมือนว่าจะมีคนของพวกเราที่ถูกจับไปก่อนหน้านี้ ถูกบังคับให้ทำงานบางอย่างอยู่ด้วย" "ใคร?" วินถามอย่างเจาะจง "ยังระบุตัวไม่ได้แน่ชัด" เงาตอบ "แต่ท่าทางจะไม่ใช่คนธรรมดา" วินขับรถลึกเข้าไปในพื้นที่ทิ้งร้าง ถนนลูกรังขรุขระ ทำให้รถกระเด้งไปมา เขามาถึงหน้าโกดังที่มืดมิดและเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสลัวๆ ที่ลอดออกมาจากช่องหน้าต่างที่แตกหัก วินลงจากรถอย่างเงียบเชียบ เขาตรวจสอบอาวุธประจำกาย ก่อนจะค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้โกดัง เขาได้ยินเสียงพูดคุยดังแว่วมาจากภายใน "เร็วๆ หน่อย!" เสียงผู้ชายคนหนึ่งตะคอก "ถ้าช้ากว่านี้ โดนดีแน่!" วินแอบมองผ่านรอยร้าวของผนัง เขาเห็นโตมรยืนอยู่ตรงกลางห้อง สภาพของเขาดูอิดโรย ใบหน้ามีรอยฟกช้ำ และเสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาถูกบังคับให้ยกกล่องไม้หนักๆ ขึ้นวางบนแท่นที่เตรียมไว้ "เอาอีก!" ลิลลี่สั่งเสียงเย็น "กล่องสุดท้ายแล้ว!" ลิลลี่สวมชุดสีดำสนิท ยืนกอดอกมองโตมรด้วยสายตาเหยียดหยาม เธอมีลูกน้องสองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ใกล้ๆ วินสังเกตเห็นว่าบนแท่นนั้นมีอุปกรณ์บางอย่างที่เขาไม่คุ้นเคย มันดูซับซ้อนและอันตราย เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้ "นี่มันอะไรกันแน่?" วินพึมพำกับตัวเอง "ลิลลี่ต้องการอะไรกันแน่?" เขาเห็นลูกน้องอีกสองคนของลิลลี่กำลังขนย้ายสิ่งของบางอย่างออกมาจากรถบรรทุกที่จอดอยู่ข้างโกดัง สิ่งของเหล่านั้นถูกห่อหุ้มด้วยผ้าใบสีดำหนา ดูมีน้ำหนักมาก "แกทำได้แค่นี้เหรอ?" ลิลลี่เย้ยหยันโตมร "ฉันนึกว่าแกจะเก่งกว่านี้เสียอีก" "ฉันไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไร" โตมรตอบเสียงแหบพร่า "ปล่อยฉันไปเถอะ" "ปล่อยแกไป?" ลิลลี่ยิ้มมุมปาก "ไม่มีทาง! แกคือส่วนสำคัญในแผนการของฉัน" วินตัดสินใจว่าเขาไม่สามารถรอช้าไปกว่านี้ได้อีกแล้ว เขาต้องลงมือ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป เขาถอดปืนพกออกมาอย่างเงียบเชียบ "ถ้าแกไม่ให้ความร่วมมือ" ลิลลี่กล่าวต่อ "ฉันจะทำให้คนที่แกห่วงต้องเจ็บปวด" คำพูดนั้นทำให้วินชะงัก เขาจำได้ว่าลิลลี่เคยพูดถึงพริมรสาเมื่อครั้งที่เขาเกือบจะจับตัวเธอได้ "คุณโตมร! คุณโตมร!" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านนอกโกดัง วินหันขวับไปมอง เขาเห็นพริมรสาและสันติกำลังวิ่งเข้ามา "บ้าจริง! ยัยนั่นมาทำอะไรที่นี่!" วินสบถอย่างหัวเสีย "หนูพริม!" โตมรอุทานด้วยความตกใจ "หยุดนะ!" ลิลลี่ตะโกนสั่งลูกน้อง "จับพวกมันมา!" ลูกน้องของลิลลี่พุ่งออกไปหาพริมรสาและสันติทันที วินไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าไปขวางทาง "บังอาจ!" วินตะโกนลั่น เขายิงปืนสกัดกั้นลูกน้องของลิลลี่ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว สร้างความโกลาหลไปทั่วโกดัง ลิลลี่ตกใจแต่ก็ยังคงคุมสติได้ "แก! วิน!" ลิลลี่จำวินได้ "มาถูกที่ถูกเวลาจริงๆ!" "ปล่อยคุณโตมรเดี๋ยวนี้ ลิลลี่!" วินตะคอกกลับ "ไม่มีทาง!" ลิลลี่หัวเราะ "นายมาถึงก็ดีแล้ว! ตอนนี้จะได้จัดการให้มันจบๆ ไปเสียที!" ลิลลี่ชักปืนพกออกมาจากซองที่เอว "ถ้าแกไม่ร่วมมือกับฉัน แกก็จะต้องตายเหมือนกัน!" "ฉันไม่เคยร่วมมือกับคนอย่างแก!" วินตอบอย่างเด็ดเดี่ยว วินยิงปืนเข้าใส่ลูกน้องของลิลลี่ สันติเองก็คว้าท่อนไม้ที่ตกอยู่ใกล้ๆ มาป้องกันตัว ส่วนพริมรสาพยายามเข้าไปหาโตมร "คุณวินคะ!" พริมรสาตะโกน "ระวัง!" วินหันไปเห็นลูกน้องคนหนึ่งของลิลลี่กำลังจะใช้มีดแทงเขาจากด้านหลัง เขาเบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด และใช้ด้ามปืนตีเข้าที่ใบหน้าของคนร้ายจนมันล้มลงไป "แกมันร้ายกาจจริงๆ วิน" ลิลลี่กล่าว "แต่แกคิดว่าแกจะสู้พวกเราได้หมดหรือไง!" ทันใดนั้นเอง ชายอีกคนหนึ่งก็เดินออกมาจากเงามืดภายในโกดัง เขาเป็นคนที่วินเคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน "ใครกันนั่น?" วินถาม "ยินดีต้อนรับค่ะ วิน" ลิลลี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม "นี่คือพันธมิตรคนสำคัญของฉัน" "พันธมิตร?" วินถามอย่างไม่เข้าใจ "ใช่แล้ว" ลิลลี่ตอบ "และเขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง" ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ เขามีสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาเต็มไปด้วยความอำมหิต "แกมันตาถั่วจริงๆ วิน" ชายคนนั้นกล่าว "แกไม่เคยรู้เลยว่าคนที่แกไว้ใจที่สุด คือคนที่หักหลังแก" วินอึ้งไปชั่วขณะ เขาพยายามนึกว่าเคยเห็นชายคนนี้จากที่ไหน "ฉัน...ฉันไม่เคยเห็นหน้าแกมาก่อน" วินพูด "แต่แกเคยเห็นผลงานของฉัน" ชายคนนั้นหัวเราะ "แกเคยได้ยินชื่อฉัน..." "นายสมชาย?" วินเอ่ยชื่อออกมาด้วยความไม่เชื่อสายตา "ถูกต้อง" ชายคนนั้นตอบ "คนที่แกคิดว่าตายไปแล้วไงล่ะ" วินตกใจจนพูดไม่ออก สมชายคือคนที่เขาเคยคิดว่าถูกลิลลี่ฆ่าไปเมื่อหลายเดือนก่อน เขาคือคนที่เคยเป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยคนก่อนของท่านสมศักดิ์ "เป็นไปไม่ได้!" วินอุทาน "คุณตายไปแล้วนี่!" "แกคิดว่าฉันตายง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?" สมชายเย้ยหยัน "ฉันแค่วางแผนให้ดูเหมือนว่าตาย เพื่อที่จะได้ทำงานเบื้องหลังได้อย่างสะดวก" "แล้วทั้งหมดนี่มันคืออะไร?" วินถาม "แผนการที่จะยึดอำนาจของตระกูลคุณ" สมชายตอบ "ฉันร่วมมือกับลิลลี่ เพื่อที่จะโค่นท่านสมศักดิ์ และยึดทุกอย่างมาเป็นของฉัน" "และแกใช้คุณโตมรเป็นเครื่องมือ" วินกล่าวเสริม "แน่นอน" สมชายหัวเราะ "เขาเป็นลูกน้องที่ภักดีของท่านสมศักดิ์ การใช้เขาเป็นตัวประกัน จะทำให้ท่านสมศักดิ์ยอมทำทุกอย่างที่เราต้องการ" "โธ่เว้ย!" วินสบถ เขาเริ่มเข้าใจทุกอย่างแล้ว "และฉันก็ต้องการสิ่งที่อยู่ในกล่องพวกนั้นด้วย" สมชายชี้นิ้วไปที่กล่องไม้ที่โตมรเพิ่งยกวางลง "มันคือหลักฐานสำคัญที่จะทำให้ท่านสมศักดิ์หมดอำนาจโดยสิ้นเชิง" "แกคิดผิดแล้วสมชาย" วินกล่าว "ฉันไม่มีวันยอมให้แกทำสำเร็จ" วินพร้อมที่จะสู้เพื่อปกป้องทุกคน เขาพร้อมที่จะเดิมพันด้วยชีวิตของเขาเอง